Geen happily ever after met de bloedmooie man...

Er gelden in het zwembad van Rapunzeldorp strikte regels tijdens zwemlessen. Vaders moeten met hun kroost (ongeacht het geslacht van de zwemlessertjes zelf) in kleedkamers 1 en 2, moeders moeten met hun zwemlessende grut naar kleedkamers 3 en 4, ongeacht het geslacht van het kroost. De logica van deze regel ontgaat mij volkomen. Het zijn namelijk niet de ouders die zich omkleden. Sterker nog, die doen niet eens hun schoenen uit want het grut wordt uit de kleedkamer opgehaald en de ouders trekken zich vervolgens terug in de kantine.

Blijkbaar ben ik niet de enige die de regel enigszins bizar vind, want hij wordt met voeten getreden. Ouders kiezen intuitief toch voor het geslacht van het kind bij de keuze van de kleedkamer (jongetjes in 1 en 2, meisjes in 3 en 4, zo schrijven de icoontjes op de deuren namelijk voor).

En net op het moment dat ik na een jaar lang braafheid besluit burgerlijk ongehoorzaam te zijn (namelijk vorige week dinsdag) en me te laten leiden door de keuze van mijn zwemlessende Musketier, ben ik de enige moeder in kleedkamer 1. *zucht*

Ik doe net alsof ik me niet opgelaten voel en ga aan de slag met de omklederalij. Uiteraard had ik die bloedmooie man wel zien zitten, die daar tegenover mij zat met 2 kindjes op zwemles. Het oog wil ook wat, nietwaar? Maar mijn humeur en Draakje's stoutigheden waren op dat moment helaas voor mij leidend voor mijn gedrag. Elke seconde dat ik Draakje uit het oog verloor was die dag een potentiële ramp waiting to happen.

Op een goed moment was ik hem weer eens "kwijt". Ik riep zijn naam en keek verwilderd om mij heen. De bloedmooie man keek me grijnzend aan. Draakje zat pontificaal op zijn schoot. "We zaten net zo gezellig te kletsen", zei hij. Draakje had de tijd van zijn leven met zijn nieuwe beste vriend. Bij het aankleden na de zwemles hoefde ik ook niet meer op Draakje te letten. Die zat verkleeft naast de bloedmooie man en zijn kinderen.

Afgelopen dinsdag denderde Draakje het zwembad in "ik wil naar 1, ik wil naar 1!" Zodra hij de bloedmooie man spotte, was hij mij vergeten. "Ben je daar weer?", vroeg de bloedmooie man lachend aan Draakje. Hij is bloedmooi, hij handelt twee kids op zwemles en hij handelt Draakje. Ja, dan ben je leuker dan je strenge moeder ja, ik snap Draakje dan ook wel weer.

Op weg naar de kantine wil hij niet met mij, maar met hem meelopen, hand in hand. "Is hij met iedereen zo?", vraagt de bloedmooie man. Naar waarheid antwoord ik dat hij nooit zo is naar onbekenden. Dat hij flirt en charmeert en doet met bekenden herken ik wel van Draakje, maar ik knipper mijn onschuldige ogen naar bloedmooie man.

Dinsdag was niet Wijzemans dag, zoals ik al eerder logde en ook de zwemles verliep (dus ook) niet naar wens. Uiteraard, zou ik bijna zeggen, want zijn dag kon nog slechter eindigen. Huilend kwam hij uit de douche, arme vent. Ik heb daardoor te weinig kunnen afluisteren waar de bloedmooie man, zijn kinderen en Draakje het over hadden, maar ze hadden de tijd van hun leven.

Toen we weggingen, zei ik tegen de bloedmooie man dat hij Draakje volgende week weer zou zien, maar dan met zijn vader. De bloedmooie man antwoorde dat de papa dan vast in de kleedkamer van de moeders zou gaan zitten, net als de mama deed met de kleedkamer van de vaders.

Au! Ons onregelmatige rooster is niet gangbaar en zo'n opmerking kan dus zomaar verkeerd landen. En net die ene keer dat ik burgelijk ongehoorzaam doe, wordt ik aangezien voor die gescheiden vrouw die probeert te daten in het zwembad, of die ongelukkig getrouwde vrouw die probeert te flirten in het zwembad, off all places. Of zoiets.

Ik had de Bevelvoerder al de laatste sitrap gegeven en hem verzocht mij niet met een geintje nog verder in de problemen te brengen. Maar vandaag is alles anders. Vandaag kregen we het verlossende woord van de privé-zwemles (na anderhalf jaar pas in badje 2 hebben wij namelijk gedacht "dit kan anders") en komt helemaal niemand meer in die kleedkamer.

Nu moet ik alleen Draakje nog het nieuws gaan brengen dat hij de bloedmooie man waarschijnlijk nooit meer zal zien...geen happily ever after voor Draakje...

Godver. Groot Leed voor Kind (en Moeder)

Als ik op dinsdag vrij ben, parkeer ik mijn auto 10 minuten voor de schoolbel gaat tegenover het schooltje. Ik instrueer Draakje dat hij even in de auto moet blijven zitten, en dan sjees ik gehaast loop ik met mijn sexy catwalk-tred de school in om Wijzemans 5 minuten te vroeg uit de klas te sleuren halen. Ik rees verder rij dan voorzichtig door het woonerf om Spelmaker 3 minuten voor tijd van de dependance te halen en ik rees dan verder rij dan keurig met 50 km/h op weg naar het zwembad. Als we het zo doen, ligt Wijzemans net op tijd in het water voor zijn zwemles. Het moge duidelijk zijn dat de dinsdagen dat ik werk, de Bevelvoerder iets soortgelijks doet, maar dan op z'n brandweers, of zo.

Vandaag wilde ik Vriendin In Gips bezoeken en besloot daarom de Musketiers over te laten blijven. Normaliter doe ik dat liever niet op die drukke dinsdag met die zwemles, maar de jongens hadden er nog zin in ook. De cool crowd bleef ook over, of zoiets. En Buurmeisje was er voor Wijzemans: samen overblijven, hoe romantisch. Dus ze bleven over.

Enfin, ik sjeesde dus vanmiddag dat lokaal in en Wijzemans kwam al pratend naar me toe. Zijn overblijftas viel open, alles viel op de grond en de hele klas barstte in lachen uit. Wijzemans leek alleen maar moeite te hebben om zo rap mogelijk dat lokaal uit te komen en mij binnen 1 minuut te vertellen: "Ik kon niet stoppen met lachen!" Heeft hij het uitlachen gehoord? Ja, zijn dag kon namelijk  nog erger eindigen. Ja, hij heeft het lachen gehoord.  In eerste instantie dacht ik namelijk nog dat hij moest lachen, maar drie meter buiten het lokaal kwamen de tranen. Tot 15:10 uur heeft hij ze kunnen ophouden.

Vriendje had zo grappig gedaan en hij had zo moeten lachen en hij kon niet stoppen met lachen en toen had hij in zijn broek gepoept. Om half 10 's ochtends. En hij heeft er de hele dag mee rondgelopen. Bang dat de juf boos zou zijn, bang dat ik boos zou zijn. Bang dat zijn vriendjes het zouden ruiken en hem zouden pesten. De hele dag. G*dver. Had ik hem maar niet laten overblijven.

Ja, hij is dankzij de kinderdokter met de mooiste naam zindelijk, maar ja, het blijft nog steeds een probleem. En als ik vergelijkbare gevallen om me heen bekijk, zijn we nog wel een paar jaar zoet met ongelukjes. Hij en aandrang zijn geen vriendjes. Nog lange niet, nog lange niet.

Mijn kind was dood- en doodongelukkig en oh zo ontroostbaar. Ik ben direct met hem het damestoilet van het zwembad ingedoken in plaats van de kleedkamer ("mama, het is echt heel veel, ben je niet boos?") en heb alles gepoetst en geboend en weggegooid. Dat mag namelijk geen kleedkamer meemaken, geen zwemvriendje mag dat zien. Hij kwam letterlijk "clean" de kleedkamer in. Ik was uiteraard niet boos en alles was okay en alles kwam goed. Ik kan beter liegen dan hij. Boos was ik wel op mezelf, niet op hem...want nee, het komt niet goed, nou ja, niet op de korte termijn. En ik wil niet overdrijven, maar hij was vandaag emotioneel geknakt.

Vanavond hebben we samen een speciaal tasje gemaakt. Ik heb een leren etui gepakt, heb er een mooie coole sleutelhanger aan gehangen en ik heb hem gevuld met:

- een schone onderbroek
- een afsluitbaar zakje met 5 vochtige toiletdoekjes
- een afsluitbaar zakje waar de vieze onderbroek in kan

Als er iets gebeurd heeft hij een tasje in zijn luizenzak. Hij denkt dat het gaat werken. En dus denk ik dat ook.

De Ridderhof zal nooit meer hetzelfde zijn

Mijn moeder kan mij tot waanzin drijven. Het mens is namelijk niet van de mobiele. Ze heeft wel een mobiel, maar ze heeft niks met dat ding en mobiele bereikbaarheid. Wij zijn tegenpolen in dat opzicht: ik en mijn iPhone zijn zowat een Siamese tweeling, zij is meer van de "dan ben ik toch gewoon niet bereikbaar?" Tot waanzin, dus.

Tot mijn 21e woonde ik bij mijn moeder. En zij woont nog steeds in het huis dat ik zo goed ken, daar in die wijk die ik zo goed ken, daar op steenworp afstand van de Ridderhof. De Ridderhof is haar winkelcentrum (ooit ook de mijne) en ik weet dat ze er vaak komt. Vaak in de zin dat je haar daar zomaar op een zaterdag kan aantreffen rond lunchtijd. Wat zeg ik, je verwacht haar daar, op zaterdag, rond lunchtijd.

Zaterdag belde ik haar (in onderdrukte P.A.N.I.E.K.) toen de eerste berichten in het nieuws kwamen. Ik nam me bij voorbaat mentaal voor niet direct het ergste te denken bij geen gehoor, want ze is niet van de mobiele. Maar wat was ik opgelucht toen ze na twee keer overgaan al opnam met haar gebruikelijke "Met de Meisjesnaam van Rapunzel's Moeder."

Op vrijdag had ze met zichzelf overlegd: "Ga ik vandaag boodschappen halen of doe ik dat morgen?" Ze haalde haar boodschappen die vrijdag.

Er zijn plenty zaterdagen geweest dat ik geen gehoor kreeg rond lunchtijd omdat ze op dat moment daadwerkelijk daar boodschappen deed.

***

Vandaag probeerde ik haar te bereiken maar ik kreeg keer op keer het antwoordapparaat. Haar mobiel stond uit, uiteraard. Gelukkig kreeg ik vandaag geen gehoor en gisteren wel.

#Logje #twitter #style *maakt foto met iPhone*

Grote Mannen Winkel (lees: de bouwmarkt). Ik kocht nieuwe behangstrip voor #Wijzemans. Bob de Bouwer is namelijk zo 2010! Ik ging 's ochtends vroeg na schoolwegbrengtijd *scoort 3 keer woordwaarde* voor de deur liggen, omdat ik voor luchtijd hoopte klaar te zijn. Kopen-strippen-plakken, dat was mijn missie. En dat lukte. #stopdetijd #ikwilgeenjokerinzetten. Nu heeft #Wijzemans een Stoere Jongens Kamer. En dat vindt hij "Fantastico!" In de winkel mocht #Draakje in de 50 cent-attractie. Bij het horen van het Pieter Post- deuntje moest ik meteen aan @MrBean denken. Op de kermis. Met die wandelwagen. #nostalgie

Zomaar even een uurtje gaan #bowlen met het gezin. Omdat het leuk is. Alleen die schoenen he, alleen die schoenen...#charming

Kijk, je schoenen van #Guess (ja echt, heule echte #Guess-schoenen, #11cm #sizedoesmatter)) zijn de fashion-inverse van bowlingschoenen, maar dan blijkt je rokje ineens prut! Ik vond het een schitterend rokje en was bijna van plan al @Door's aandelen van de #Hema over te kopen, tot de @Bevelvoerder me aan het eind van de verjaardag toevertrouwde dat hij doorschijnend was aan de achterkant. Heel mijn werk en de halve Randstad hadden blijkbaar kunnen genieten van mijn billen. Ik kocht snel panties op weg naar het chique diner! Het schaamrood was echter pas na 2 uur van mijn kaken en uit mijn nek verdwenen, wat heb ik me met terugwerkende kracht vreselijk gevoeld! *gaat zich ingraven nu*

Na dit glas Prosecco als troost voor de schrik vond ik *hik* dat ik me niet hoefde te *hik* schamen voor mijn *hik* welgevormde hardlopers-billen. Wel had ik het weer warm in de zon met mijn panties.

Op dienstreis zag ik in Londen de gekte rond de #RoyalWedding van 29 april aanstaande. Ome J en ik genoten, want dat is ook nog eens haar verjaardag. Tegeltjes, mokken, postzelgs, munten, en #hetmoetnietgekkerworden: een #SpecialeTeaBlend van #Twinings! Die moest ik dan wel weer kopen. In een commemorative blikje. Wij zeggen #kitsch, zij zeggen #tat. Maar dit is dan wel weer goeie tat. *trekt een stiff upper lip*

<twitter mode off even serieus nu>

In Londen staat een momument waar ik iets mee heb. De beste vriend van mijn ex is omgekomen in Bali in 2002. Precies ja, bij die bomaanslagen. De jongen was niet eens in die club. Hij liep langs. Hij was op de verkeerde plek op de verkeerde tijd. Ik wist bijna zeker dat mijn ex het monument in Londen (nog) niet kende en heb het gefotografeerd, inclusief een close up van de naam van zijn vriend op de steen waar alle 202 namen staan. Hier niet die close up, uiteraard. Maar ik was wel onder de indruk om zijn naam daar te lezen.

<twitter mode on>

Take off. Alles uitzetten? #Beloofd! *kruist vingers achter haar rug*. De vliegtuigmodus van mijn iPhone, noem ik uit genoeg, zeg maar. Kan ik nog net even deze foto maken na het opstijgen. Dag, #Londen, da-hag! Je bent mooi!

En thuis kan ik dan lekker een bakkie doen uit de mok die er kocht. *doet tevreden koffiedrinken*

En als jullie nu niet heel rap stoppen met te snel groter worden zwaait er wat!

De spreekwoordelijke schouderklop in meta versie

Mijn werk neemt een behoorlijk grote plek in mijn leven in. Ik werk 4 dagen per week, en da's best veel als je een stuk of 3 kinderen hebt. Ik zal weer eens een logje wijden aan de voor- en nadelen van 24-uurs diensten en het regelen van 2 banen waarbij beiden veel buitenlandse reizen maken, maar niet nu. Bij wijze van hoge uitzondering ga ik eens een logje dichten over mijn werk. Had ik al gezegd dat mijn werk een behoorlijk grote plek in mijn leven inneemt? Nee? Nou, mijn werk neemt een behoorlijk grote plek in mijn leven in. Mede daarom log ik er niet graag over. Mijn log is mij, mijn, mijn lief, mijn leven, mijn kinderen, mijn hardlopen. Niet mijn werk want daar ben ik al genoeg mee bezig. Bij wijze van uitzondering ga ik dat nu wel doen. Niet inhoudelijk, want daar ben ik die 4 dagen al genoeg mee bezig. Nee, het is de meta versie die ik hier wil vertellen. De frustratie en de ontlading. Die wil ik delen moet ik loggen. Nu. NU! Het zit me blijkbaar hoog.

Ik ben een half jaar voor de helft van mijn tijd gedetacheerd geweest op een andere plek binnen de toko. Ik mocht *oh hoe bizar geweldig* aan de basis staan van een nieuw onderwerp: de oprichting van een hele nieuwe tak van sport. Ik mocht paden banen, ik mocht procedures verzinnen en ik mocht freewheelen en iedereen luisterde naar wat ik verzon. Dat was ik gewend op mijn oude stek (ja ik ben hooghartig want ik ben goed in wat ik doe) maar nu ontdekte ik dat ik het ook op andere terreinen kan.

Mijn eigen stekkie was niet blij met mijn uithuizigheid en dat lieten ze (ze = de leiding) merken. Op zich is dat wel een compliment (je wordt blijkbaar gemist), maar uiteindelijk begon bij mij een schoen te wringen. En bij schoenen wringen heb je bij Hooggehakte Rap toch echt een serieus probleem. Ik was tijdelijk uitgeleend voor een klus en ik verzette bergen. Het thuisfront klaagde ondertussen alleen maar dat ik niet thuis was.  De credits kreeg ik wel van de tijdelijke plek, maar nul van de plek waar ik weer terug zou keren. En uiteindelijk hebben we allemaal toch die schouderklop nodig...ik begon te balen van het thuisfront. Per 1 april (geen grap) ben ik weer volledig terug op mijn eigen stek en voor mijn gevoel kreeg ik niet meer dan een lauwe "he he, we weten weer waar ze uithangt". Rap was not amused....

Vandaag op het maandelijkse teamoverleg viel er een onderwerp uit en ik wierp me op om als invaller een presentatie te geven over wat ik heb gedaan "aan de andere kant". Ik flanste een presentatie in elkaar. (Ik ben arrogant, want voor presentaties draai ik inderdaad mijn hand niet meer om, al is het voor Robbie Williams, nou okay, voor hem zou ik dan nog net wel onzeker zijn.) En vandaag schoof toevallig iemand aan van de hogere, nog hogere leiding. "Laattie fijn wezen!", dacht ik bij mezelf, "dit komt voor mij totaal niet ongelegen uit!" Ik stak mijn verhaal af.

Aan het eind van het liedje gaf de hoge bobo complimenten, maar die waren inmiddels niet meer zo belangrijk na de levendige discussie met mijn (meer betrokken dan ik dacht) collega's en de afsluitende woorden van mijn direct leidinggevende: "Ze waren enorm blij met je. Zelfs zo blij dat ze je wilde inlijven. Gelukkig kon ik daar nog net voor gaan liggen, want wij kunnen je echt niet laten gaan!"

Ik ga 9 januari echt niet met pensioen!

Echt niet?
Echt niet, ik hou niet van die datum.
Ja maar, 9 jan is het zover.
Ja maar, ik houd niet van die datum
Wanneer dan wel?
Zodra het mooi meer is.
Vandaag?
Ja! Vandaag!
Nou, okay dan, dan ga je vandaag maar echt met pensioen!

Maar je wilt wat voor je verjaardag? Een verti-cu-wattes?

Ik weet niet wat het is, maar je krijgt het! Weet je wat, ik gooi er nog een über-iets bij waarvan ik ook niet weet wat het is.  Maar je kan het wel klikken op je verti-dings. Of zo.

Wij vierden dat feestje dus vandaag...

Gelukkig hebben we de foto's nog...

Het leed dat crèche heet

Wij hebben een druk bestaan maar hebben al die jaren alles zodanig weten te plooien dat we op structurele basis maar 1 dag in de week opvang nodig hebben. 1 Crèchedag per week is te doen voor de kinderen, dachten wij, voor de rest geen overblijf of opvang: de andere 6 dagen per week zijn wij er, al dan niet serieel of parallel.

Maar vier jaar lang heb ik Spelmaker huilend achtergelaten als ik hem naar de crèche bracht. Zonder uitzondering, 4 jaar lang. Vaak liep ik dan zelf ook met betraande ogen terug naar mijn auto. Het contrast met de allereerste "wen-ochtend" op school kon daarom niet groter zijn. Hij ging glimlachend in die wildvreemde omgeving voor het eerst op zijn stoeltje zitten en bonjourde mij weg: "Ga jij maar bij de andere moeders buiten staan." Het kind had een gruwelijke hekel aan de crèche.

De laatste twee crèche-jaren van Wijzemans veranderden hem in een doodongelukkig jongetje dat apathisch en in zichzelf gekeerd urenlang op de grond lag te spelen. Of hij niet autistisch was, vroegen ze zich af op de crèche. Wij weten na een aantal testen wel beter. De crèche is gewoon geen plek voor een hoogbegaafd kind. Een kind dat slimmer is dan 99% van de rest van ons sterfelingen. Het kind werd doodongelukkig en geestelijk vermorzeld op de crèche.

Voor Draakje kozen wij daarom daarna een andere crèche uit. Eentje die beter leek om te kunnen gaan met groter worden peuters die grote broers hebben als voorbeeld.

Maar Draakje heeft serieus bloedspoed om zijn broers in te halen. En het kind is doodongelukkig op de crèche. Ik breng hem niet alleen huilend, ik haal hem keer op keer ook huilend weer op. Dat is niet de Draakje die ik ken. Ik verzuchtte regelmatig ongerust en verdrietig dat het nog een paar hele lange maanden gaan worden tot augustus. Er zijn nog twee jongetjes op de groep die net een paar maandjes ouder zijn dan hij is, en die twee zijn de enige reden dat ik hem überhaupt nog naar binnen krijg daar. Maar die twee worden in april 4. En dan zit hij echt tussen de babies [quote] en ik ben geen baby ik ben een grote jongen [unquote]. Crèchedagen zijn voor ons allemaal shear hell.

Op crèchedagen is mijn moeder BuitenSchoolse Oma (BSO) voor de schoolgaande Musketiers. Zij ziet mij en haar jongste kleinzoon altijd aan het eind van de dag thuiskomen uit de crèche. Op een goed moment was zij het blijkbaar net zo beu als ik. "Dit is geen doen." Haar kleinzoon en haar dochter waren doodongelukkig. Basta. Oma is namelijk niet alleen oma, ze is ook moeder.

****

Draakje neemt tegelijk met de twee oudste jongetjes afscheid van de crèche. Hij hoeft nog maar 1 keer en dan gaat hij afscheid nemen met trakteren en al en alles-d'r-op-en-d'r-an. De laatste maanden tot augustus gaat mijn moeder niet alleen de BSO zijn, ze gaat ook de GCMOO zijn. De Geen Créche Maar Oma Opvang! 

15 april zijn wij na 9 jaar allemaal verlost van het leed dat crèche heet. Ik denk dat ik die dag ook ga trakteren. Die dag wordt namelijk mooier dan de dag dat ik de vlag met de luier uithing.

Als jullie dit lezen, slaap ik.

Ik weet niet hoe ik deze ervaring in een logje moet vangen. Gisteravond wist ik bijna niks te vertellen, er schoot me niks te binnen. Had ik iets vertellenswaardigs beleefd tijdens die 418 kilometer in 32,5 uur non-stop? Neuh, niet echt....

Maar nu ik hier alleen zit, the day after, ploppen er allemaal herinneringen op. Vandaar dat ik nu zit te loggen, in plaats van lig te slapen (wat ik van plan was). Het lijkt wel alsof de adrenaline maar niet uit mijn lijf wil en er speelt zich een diavoorstelling in ultra-hoog tempo in mijn hoofd af. Zo in slaap vallen zou een uitdaging zijn. En waar ik absoluut geen last van heb? Mijn lijf! Mijn benen voelen zich a-okay, geen spoortje stijfheid of pijn.

Hoe vang ik in een logje wat het is om kapot van de slaap, om kwart over één 's nachts, voor de 17e keer uit het busje te stappen om een loper voor de volgende 1,5 km af te lossen? Midden in de polder, doodstil, pikkedonker op het licht van je begeleidende fietser na? Dat zijn woorden ervoor zorgen dat je die laatste 300 meter naar het busje voor die keer ook weer haalt?

Hoe vang ik in een logje hoe het is om om half 4 's nachts naar "bed" (lees: je stoel in de touringcar) te gaan om na een royale 2 uur "slaap" om 07:33 uur alweer klaar te staan om een loper voor de volgende 1,5 kilometer af te lossen? Je 18e 1,5 km van de estafette?

Hoe vang ik in een logje hoe heerlijk het is om als team een gemeenschappelijke vijand te hebben als drive als je zo moe bent dat je niet meer kan? Dat die valsspelende rotzakken ervoor zorgen dat je toch een tandje bij kan zetten? Hoe vang ik in een logje het gevoel in je buik als je ze eerlijk is eerlijk verslaat, ondanks dat zij valsspelen tot ze er spreekwoordelijk bij neervielen?

Hoe vang ik in een logje hoe je je voelt als voor de 24e keer weer moet beginnen met hardlopen, maar dat het dit keer slechts de laatste 400 meter is naar de finish in een zonovergoten Maastricht? Het gevoel, als je met het hele team door de finish gaat?

Ik weet niet hoe ik dat in een logje moet vangen. Ik heb alleen maar deze foto bij de finish. Ik vind zelf dat ik nog "patent" uitzie na 32,5 uur, 418 km en maximaal 6 uur "slaap"! Als de echte foto's komen zal ik vast mooie verhalen in een logje kunnen vangen.

Ik geloof overigens wel dat ik nu een paar uurtjes kan slapen. Welterusten.

To do

To do...

- Last minute spullen regelen voor het Grote Surprise Afscheid van mijn Baas morgen de 24e
- Bevelvoerder instrueren de Brandweer BBQ op tijd af te leveren op de locatie van het Grote Surprise Afscheid van mijn Baas morgen de 24e
- Verkleedkleding meenemen naar werk voor het Grote Surprise Afscheid van mijn baas morgen de 24e
- Tekst en surprise act oefenen voor het Grote Surprise Afscheid van mijn Baas morgen de 24e

- Na thuiskomst van het Grote Surprise Afscheid van mijn baas:

- slapen, SLAPEN, S.L.A.P.E.N. 
- loopkleding inpakken
- pleisters inpakken
- de rest en de deo inpakken
- slapen

Dan nog een dag werken

- Eind werkdag verzamelen

En dan...

LOPEN!

Onverdeeld

Ik vind het moeilijk nu onverdeeld gelukkig te kunnen genieten van zaken waar ik van zou moeten genieten.

Mijn bijzondere beste vriendin wordt dinsdag gedotterd. Ze is 31, mind you. Ik zou het willen uitschreeuwen met hoofdletters en heel veel uitroeptekens dat het zo oneerlijk is. Maar eigenlijk ben ik alleen maar bang. Het gaat niet goed met haar en ik ben bang. En ik ben egoistisch. Ik weet namelijk niet zo goed hoe ik in dit leven moet staan zonder haar.

Met mijn andere vriendin gaat het ook niet denderend. (Slecht voor je gezondheid mensen, bevriend zijn met mij.) Ik heb zitten grabbelen in mijn sieradenkistje en vond een aantal oorbellen die mooi, bijzonder en kostbaar zijn, maar niet meer zo geschikt als je 40 bent. Ik heb die bellen in een suède zakje gedaan en naar dochter van vriendin gebracht. Mijn bedoeling was afleiding, maar ik was blijkbaar de eerste die op dat moment meer met haar begaan was dan met haar moeder...zodat...De grote (oh zo kleine) meid van 8, ruim een uur huilend op mijn schoot heeft gezeten. Opa huilde vanuit de keuken stiekem mee. Ik ging zachtjes dood van binnen.

Meeleven is goed. Heel goed zelfs. Maar niet ten koste van. En die grens moet ik bewaken. De schouder van de Bevelvoerder heeft het maar zwaar: ik heb hem vaak nodig.

En toch, en toch vind ik dat ik moet genieten, onverdeeld. Je kan er allerlei tegeltjes-spreuken-wijsheden op loslaten, maar ik probeer te genieten...


Ik heb hem ontmoet....wat een kereltje. Dit maakt het allemaal wel waard....



Echte vrienden





Iets wat ik noem "pyjama geluk". Komt heel erg dicht in de buurt van ultiem geluk.

De route is lang genoeg!

Het echte nieuws is te vinden in het andere tabblad: de route is in detail bekend. Klikker-de-klik!

Het goede nieuws: jullie passen allemaal langs de route, heb ik uitgerekend, de route is net lang genoeg!

Oh Mike, it's amazing!

Stressmanagement, verwachtingsmanagement...

En dan nu (*tromgeroffel* ra-pa-pa-pa-ching-boem!): Scar Management.

I kid you not. Scar Management. Als je die term op een product leest, verwacht je eigenlijk iets dat nog slechter is dan enig product dat Tell Sell ooit heeft proberen te verkopen.

Niets is echter minder waar. Het product zelf verdient namelijk oneindig meer waardering dan het zou krijgen als je alleen op die over-de-top classificatie op de verpakking af zou gaan. Het heet eigenlijk niet eens scar management. Het heet NewGel+. Ook een over-de-top naam, toegegeven, maar nog net niet zo oneindig fout als de subtitel scar management. Daarbij koop je het überhaupt niet bij Tell Sell, maar haal je het bij de apotheek en wordt het -in sommige gevallen- vergoed. Het spul is namelijk ook bizar duur.

Waar heb ik het over? Dat wist mijn apotheek niet eens toen ik met het recept aankwam. Ze gaven het voor de eerste keer uit. Mijn huisarts wist namelijk ook niet waar ik het over had toen ik hem belde voor een recept voor die troep.
 
Waar heb ik het over? Ik heb het over een spulletje dat de huwbare waarde van mijn Musketiers in stand gaat houden. Twee van mijn drie Musketiers hebben namelijk tussen hen verdeeld 3 serieuze littekens midden op hun respectievelijke smoelwerken. Twee geplakte, een zelf gerepareerde.

Mijn collega met serieus littekenweefsel wees me op het bestaan van het spul. Hij heeft er enorm veel baat bij gehad. Met kleine kinderen is het volhouden wel wat bewerkelijk, maar de Musketiers zijn er inmiddels wel aan gewend. Minimaal 10 uur per dag gaat er de komende 6 maanden een "pleister" op.

Waar heb ik het over? Ik heb het over doorzichtig zelfplakkend spul dat helpt bij littekens van operatie tot acne. Ik blijf het vol goede moed gebruiken....en ik hoop met deze log wat kennis te verspreiden. Ik ben enorm blij met NewGel+....

I have a cunning plan!

Als je vader brandweerman is, heb je als kind op school populariteits technisch gezien automatisch een streepje voor. En als diezelfde vader dan ook nog eens in uitruktenue in je klas verschijnt, ben je volautomatisch instantaan het populairste jongetje van de klas.

Als moeder van dat kind ga je die populariteitsslag dus niet halen. Je kan nog roepen dat je ooit onderzoeker was, en dat je ooit voor een zuurkast stond en freubelde met zeer gevaarlijke stofjes, maar de chillness daarvan is aan groep 2'ers nog niet besteed. En erger nog, tegenwoordig schuif je papieren heen en weer over een buro en zit je achter een computer. En je zit ook erg vaak in vergaderzalen. En zelfs als je het begrip beleidstijger uitgelegd zou krijgen, gaat jouw kind daar de schoolpleinoorlog niet mee winnen.

Ik had me daar min of meer bij neergelegd. Tot gisteren. Gisteren had ik namelijk overleg met een Buitenlandse Ik: iemand die daar doet wat ik hier doe (papieren over een buro heen en weer schuiven). Tijdens een informele lunch hadden we het over ditjes en datjes. Over kinderen dus, want dat zijn altijd mijn ditjes en datjes. Mijn Buitenlandse Ik vertelde dat zijn kinderen elk jaar naar de kerstviering van zijn werk gaan en dat Santa Claus dan ook komt. En toen vertelde hij dat zijn kinderen denken dat hun papa voor Santa Claus werkt. En wel op de Headquarters van Santa Claus.

Nou, en toen was mijn plan geboren (maniakaal gelach). Want er is dus blijkbaar toch een baan die ontzagwekkender is dan brandweerman! Mijn plan kan niet falen: komende Sinterklaasviering, als Sinterklaas weer op mijn werk komt, zal ik mijn kinderen mijn grote geheim verklappen. Namelijk waar mama ècht werkt: Op het hoofdkwartier van Sinterklaas in Nederland. Ik heb mezelf even een promotie gegeven en ben gewoon meteen maar even de baas van iedereen in Nederland die voor Sinterklaas werkt. Ik schuif heule belangrijke papieren over mijn buro heen en weer. Dat zijn de verlanglijstjes van de kinderen en ik ga over de budgetten en zo. Ik moet nog het een en ander uitwerken en ik moet nog nadenken over mogelijke valkuilen van mijn plan, maar vooralsnog zie ik het zonnig in.