Home alone.....Dank voor het rondje virtueel duolopen!

Vanmorgen bracht ik drie Daltons naar school. Voor het eerst in 9 jaar liep ik vervolgens naar huis wetende dat ik de hele ochtend voor mezelf had op mijn roostervrije dag. En in het echt?

Vond ik er geen zak aan.

Ik had van te voren geprobeerd voor mezelf dates te regelen. Ik ken mezelf namelijk een beetje. En wat ik vreesde gebeurde daadwerkelijk; er stortte bij thuiskomst een oorverdovende stilte bovenop me.

"En nu?", dacht ik met mijn ziel onder mijn arm, rondkijkend in mijn huis zonder Daltons. "In hemelsnaam, wat nu?" Ik had met Ritchie pas om kwart over 9 afgesproken om een virtuele duoloop te gaan doen, maar ik was al om kwart voor 9 al thuis in mijn oorverdovend stille huis.

Het was een last minute date, het virtuele loopje. Nog net op het allerlaatste nippertje geregeld die ochtend. (Ik moet ooit eens iets loggen over het voorlaatste nippertje, daar hoor ik nooit iemand over praten!) Ik voelde de bui der Daltonloosheid namelijk al hangen. Picture it, twitter: Ik ga lopen, ik ook, oh wat leuk, hoe laat ga jij, oh dan ga ik ook, weet je wat, we maken er een virtueel duoloopje van. Zoiets. Hij in Friesland, ik in Zuid-Holland. Meestal loopt hij 10 keer zo ver/lang/snel als ik, maar kniesoor die daar op let!

Ik twitterde uit pure wanhoop om 5 voor 9 dat ik er al klaar voor was. Hij godzijdank ook...maar of ik mij iPhone mee zou nemen. Hmm. Nu ben ik helemaal van de techniek en van de gadgets en je kan mij niet zwaar genoeg behangen met GPS-, snelheid-, hartslag-, en ik weet niet wat voor meters, maar twitteren tijdens het lopen was voor mij nieuw. Geen bril op, zweethanden, autocorrectie; ik zag allerlei beren op de weg. Om maar niet te spreken over bekenden die mij zien lopen-twitteren en wenkbrauwen optrekken en zo. Maar goed, ik deed het en man oh man, wat was het leuk! Wellicht een beetje saai voor de niet-lopers onder ons om te vertellen dat ik dingen twitterde als "5 km", maar wij vonden het leuk!

Ik liep een rondje van 7,5 km. 5'28" de km, ik was blij. Ritchie liep hetzelfde rondje noggen keer, en uiteraard een stuk rapper. Hij is namelijk officieel maf, for the record. Maar ik had met hem dat tweede rondje eigenlijk moeten meelopen, want na mijn douche had ik nog een uur over voor ik de Daltons weer uit school mocht halen. Seriously, ik moet weer even leren wat het is om tijd voor mezelf te hebben en invulling vinden voor tijd voor mij. Het is bizar dat je vergeet wat chillen is.

Maar goed, vandaag was mijn vuurdoop en ben ik gered door een officiele mafketel. Thanx dear!

Run for Kika!

Subtitel: hoe warm het was en hoe ver
(Het is ergste boek dat ik ooit voor mijn boekenlijst heb moeten lezen, maar deze zinsnede eruit is wel toepasselijk.)

Over hoe het zo kwam...
Ik wilde de dam tot dam-loop doen, maar die was helaas al vol. Ik meende toch nog een loophole te zien: ik kon nog voor het goede doel meelopen. Toen koos ik voor Kika. Maar ook dat team zat al vol. Ik sta nog wel op de reservelijst, maar heb er niet veel fiducie in. Maar toen kreeg ik een tweet van Kika. Wilde ik niet meelopen met de Run for Kika? En mezelf laten sponsoren voor het goede doel? Sinds de Den Helder - Maastricht estafette weet ik dat de combi lopen en goede doelen voor mij werken als een rode lap op een stier. Ik schreef me dus in voor de 10 kilometer bij de Run for Kika in Rotterdam.

Internetdinnetje Monique had hierop al vrij snel besloten ook aan te haken en zij zou de 5 km lopen. Vervolgens sloot Twittermaatje Dave ook aan voor de 10 km. Wij liepen afgelopen zondag met z'n drieën in Rotterdam. Alledrie in ons eigen tempo. Het leuke was dat Dave en ik net op tijd arriveerden om Monique te zien finishen.

Ik ben niet zo goed in zelfportretten maken geloof ik, Monique is er half vanaf gevallen. En die extra kin en wangen heb ik in het echt ook niet.

Over hoe ver het was...
Dat kon mijn GPS horloge mij vertellen. Twee rondjes van 5 kilometer rond de plas.



Over hoe heet het was...
Dat kon het KNMI me vertellen. Heet genoeg om zowat oververhit bij de finish te komen. Het was minimaal 26 graden en benauwd. Ik had me voorgenomen gewoon "te finishen" en als ik me niet lekker zou voelen zou ik een tandje langzamer gaan. Hmpf, mijn eer te na. 53'54" werd het volgens mijn GPS-horloge over die 10,12 kilometer. 5'19" de kilometer. Oh, wat hou ik ondanks mijn collega van het romantische hardlopen van mijn gadgets!

Over waar we het voor deden...
Ik ben gesponserd door familie, collega's en logdinnetjes. Ja, ze gaven voor Kika, maar het voelde stiekem ook persoonlijk heel fijn: ik ben jullie enorm dankbaar! Jullie mogen trouwens 1 keer raden welk logdinnetje zelfs een heel logje wijdde aan mij en deze run om maar zoveel mogelijk op te halen. En het is schokkend dat de enorme bijdrage uit Zwitserland nog ergens interbankair zweeft...

Het leidde voor mij tot dit.




En Rotterdam heeft met zijn ruim 1700 lopers meer dan 187.000 euro opgehaald. Na 4 Run for Kika's in Nederland staat de teller op een half mijloen...Nog 4 maanden naar de New York marathon. Er kan nog meer bij.

Een bewogen weekend verwerken

De Breestraat. Zondag, 14:15 uur. Ik weet dat ik pas na ongeveer vier minuten na het schot over de start zal gaan en dat ik dus nog minimaal 20 minuten moet wachten als een haring in een ton. (Druk, jongens, druk!) Mijn loophorloge zoekt zijn satellieten. Mijn brein is in de stress over futiliteiten zoals mijn veters en mijn oordopjes en dat is in mijn geval een goed teken. Ik voel ook mijn blaas, geloof ik. Alweer. Ook daar maak ik me druk om. Na drie bevallingen is dat met hardlopen na een paar kilometer een uitdaging. #tmi. Ik heb me gepositioneerd tussen de pacers van 55 en 50 minuten. We zien wel. Als ik maar voor die van 55 eindig.

Ik ben bijgekomen van de valse start nog voor de race begon. Mijn vader had een kwartier voor mijn vertrek Wijzemans opgehaald voor de zwemles. Toen ik wilde vertrekken en mijn looptas van tafel wilde graaien, zag ik dat de zwemtas van Wijzemans nog op tafel stond in plaats van mijn looptas. Die was dus abusievelijk mee naar de zwemles. Na een Wilde Wild West actie met een te hard rijdende terugkerende auto en een roekeloos rijdende tegemoed komende fietser, vertrok Wijzemans met de juiste tas en ik idem dito. Dankzij de Wilde Wild West actie waren beiden nog op tijd ook.

Drie minuten na het startschot kom ik onder de start door en ik druk mijn horloge in en mijn iPod aan. De eerste paar kilometer valt er door de drukte geen tempo te maken en valt de boel af en toe zelfs stil, maar ik voel dat ik lekker loop en voor ik het weet zak ik, ondanks het horten en stoten, in mijn Runners High. Time to Think.

Ik denk terug aan de idiote donderdag/vrijdag met doktersposten en gedachtes aan ambulances met gillende sirenes. Ongeruste telefoontjes en ongeruste gedachten en uren in de wachtkamer. Wijzemans is er nog lange niet, en Schoonmoeder ook niet. De paniek heeft inmiddels plaats gemaakt voor een continu kabbelende ongerustheid. Komende week komt daar de operatie van mijn vader bij. Ik zucht en zoek een gaatje om trage lopers in te halen en ik zet een tandje bij.

Na een kilometer of 4 heb ik de zorgen uit mijn actieve kop gehold en gaat mijn brein terug naar zaterdag. "Weet je zeker dat je het niet wilt verzetten?", had het ongeruste berichtje van Door gezegd. "Nee, ik kan de afleiding gebruiken!", berichtte ik oprecht terug. En dat was de beste beslissing die ik in tijden heb genomen. Het was moeilijk elkaar in het echt niet NicollekeBolleke, Wondelgijn, Toaske, Door en Rapunzel te noemen. En dat was tevens direct het enige moeilijke aan die dag. Ik kan het niet mooier verwoorden dan in het logje van Wondel: het was puur. Ik heb rond de 5 kilometer inmiddels mijn tempo te pakken en laat de beelden van de meeting langs flitsen. Heerlijk. Lopen en verwerken.

Petit Comité, bewust zo gedaan. We wilden met elkaar praten. Bij een blogmeeting zit je voor je het weet aan een tafel waarbij er teveel mensen zijn voor één centraal gesprek. En dat is heerlijk en heel erg leuk (sprak ze uit ervaring), maar niet als je echt wilt praten. Dan is vijf #psies goed. Van oorsprong vreemden, bij elkaar gebracht door logland. Ieder van ons had minimaal drie van de andere vier een keer ontmoet, maar niet anders dan in een blogmeeting. Als ervaren lezers en ervaring hebbende met blogmeetings, wisten we dat de klik die we hebben op het internet er in het echt ook zo zou zijn. Althans, met dìt gezelschap wisten we dat zeker. En daarom spraken we af met elkaar. Deze Vijf. En oh mijn hemel, wat was het heerlijk. Ruim zes uur vlogen voorbij. Ruim zes uur leek zelfs veel te kort. Ik voel een traditie opkomen.

Ik geniet en de grootste zorgen ren ik uit mijn lijf. Lopen en verwerken. Bij ruim 7 kilometer schiet ik zelfs in de lach omdat ik moet terugdenken aan leuke anekdotes van de dag. Dat ik er nog lucht voor heb zeg, ik loop echt lekker.

Picture it, een zonovergoten terras.
"Een rosé graag"
"Wij zijn alcohol-vrij"
De blik op NicollekeBollekes gezicht zal ik nooit vergeten.
Zij mijn blik vast ook niet.
De serveerster onze blikken vast ook niet.

We hebben oppervlakkigheden en diepigheden gedeeld. Het voelde zo veilig en puur dat we heel veel deelden. We kenden elkaars context van de blog, en de persoonlijke verhalen vielen daarom zo makkelijk op hun plek in die context. Sterker nog, de context werd daardoor alleen maar duidelijker. En man oh man, wat hebben we veel gelachen.

Fijn gezelschap. Charmant. Lief. Humor. Zelfvertrouwen. Sterk. Van haar innerlijke kracht en lef kan ik wat leren. (Heb ik stiekem ook gedaan.)

Fijn gezelschap. Charmant. Zuiver. Stijl. Scherp. Net zo'n kletsmajoor als ik. Wereldwijs, in de letterlijke zin van het woord. Wereldwijs, ook in de figuurlijke zin van het woord.
Fijn gezelschap. Charmant. Wijs. Oprecht. Ultiem Gevoelsmens. Schoonheid zit van binnen, zegt ze, maar haar ogen verklappen dat dat in haar geval niet de complete waarheid is.

Fijn gezelschap. Charmant. Lief. Wereldwijs in de figuurlijke zin van het woord. Oprecht. Humor. Wijs. Haar ogen verklappen dat ze alles is.

Eeeeehm, ik kan het uitleggen.

Tsja, als de ober er vandoor gaat met je camera verwacht je (vrees je) allerlei kiekjes. Maar ik durf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te stellen dat onze vijf partners matig onder de indruk zullen zijn van deze foto. Vijf leuke dames gaan op stap en gaan voor....dit?

Minder dan een kilometer voor de finish spot ik Leidse Glibber bij de beste Italiaan van Leiden (vraag het mijn vader en mijn oudste zoon maar). 


Mijn kop is leeg en ik loop met vertragingen en al een tijd waar ik mee kan leven.


By rapunzeltje at 2011-05-16

Gelukkig hebben we de foto's nog...

Als jullie dit lezen, slaap ik.

Ik weet niet hoe ik deze ervaring in een logje moet vangen. Gisteravond wist ik bijna niks te vertellen, er schoot me niks te binnen. Had ik iets vertellenswaardigs beleefd tijdens die 418 kilometer in 32,5 uur non-stop? Neuh, niet echt....

Maar nu ik hier alleen zit, the day after, ploppen er allemaal herinneringen op. Vandaar dat ik nu zit te loggen, in plaats van lig te slapen (wat ik van plan was). Het lijkt wel alsof de adrenaline maar niet uit mijn lijf wil en er speelt zich een diavoorstelling in ultra-hoog tempo in mijn hoofd af. Zo in slaap vallen zou een uitdaging zijn. En waar ik absoluut geen last van heb? Mijn lijf! Mijn benen voelen zich a-okay, geen spoortje stijfheid of pijn.

Hoe vang ik in een logje wat het is om kapot van de slaap, om kwart over één 's nachts, voor de 17e keer uit het busje te stappen om een loper voor de volgende 1,5 km af te lossen? Midden in de polder, doodstil, pikkedonker op het licht van je begeleidende fietser na? Dat zijn woorden ervoor zorgen dat je die laatste 300 meter naar het busje voor die keer ook weer haalt?

Hoe vang ik in een logje hoe het is om om half 4 's nachts naar "bed" (lees: je stoel in de touringcar) te gaan om na een royale 2 uur "slaap" om 07:33 uur alweer klaar te staan om een loper voor de volgende 1,5 kilometer af te lossen? Je 18e 1,5 km van de estafette?

Hoe vang ik in een logje hoe heerlijk het is om als team een gemeenschappelijke vijand te hebben als drive als je zo moe bent dat je niet meer kan? Dat die valsspelende rotzakken ervoor zorgen dat je toch een tandje bij kan zetten? Hoe vang ik in een logje het gevoel in je buik als je ze eerlijk is eerlijk verslaat, ondanks dat zij valsspelen tot ze er spreekwoordelijk bij neervielen?

Hoe vang ik in een logje hoe je je voelt als voor de 24e keer weer moet beginnen met hardlopen, maar dat het dit keer slechts de laatste 400 meter is naar de finish in een zonovergoten Maastricht? Het gevoel, als je met het hele team door de finish gaat?

Ik weet niet hoe ik dat in een logje moet vangen. Ik heb alleen maar deze foto bij de finish. Ik vind zelf dat ik nog "patent" uitzie na 32,5 uur, 418 km en maximaal 6 uur "slaap"! Als de echte foto's komen zal ik vast mooie verhalen in een logje kunnen vangen.

Ik geloof overigens wel dat ik nu een paar uurtjes kan slapen. Welterusten.

To do

To do...

- Last minute spullen regelen voor het Grote Surprise Afscheid van mijn Baas morgen de 24e
- Bevelvoerder instrueren de Brandweer BBQ op tijd af te leveren op de locatie van het Grote Surprise Afscheid van mijn Baas morgen de 24e
- Verkleedkleding meenemen naar werk voor het Grote Surprise Afscheid van mijn baas morgen de 24e
- Tekst en surprise act oefenen voor het Grote Surprise Afscheid van mijn Baas morgen de 24e

- Na thuiskomst van het Grote Surprise Afscheid van mijn baas:

- slapen, SLAPEN, S.L.A.P.E.N. 
- loopkleding inpakken
- pleisters inpakken
- de rest en de deo inpakken
- slapen

Dan nog een dag werken

- Eind werkdag verzamelen

En dan...

LOPEN!

De route is lang genoeg!

Het echte nieuws is te vinden in het andere tabblad: de route is in detail bekend. Klikker-de-klik!

Het goede nieuws: jullie passen allemaal langs de route, heb ik uitgerekend, de route is net lang genoeg!

Hoofd, schouders, knie en teen

Bij een valpartij van mijn fiets, ergens in maart of april van vorig jaar, heb ik mijn schouder beschadigd. Gekneusd, of beurs, ik weet eigenlijk niet eens wat er precies loos was, maar het heeft weken geduurd. Ik had een behoorlijke smakkerd gemaakt. De pijn ging heel langzaam weg, maar op een moment toen de pijn al aardig minder werd, kwam er langzaam in mijn bovenarm een pijn opzetten in een spier (een pees?).

Om een lang verhaal kort te maken: uiteindelijk had ik tegen het eind van 2010 geen last meer van mijn schouder, maar had ik een serieus probleem met mijn arm. Ik had permanent last. De huisarts stuurde me in eerste instantie met een kluitje ontstekingsremmende pijnstillers het chronische riet in, maar bij een tweede poging verwees hij me door naar de fysiotherapeut. De sportfysio in kwestie staat voor een behandeling van het hele lijf en niet alleen het gebied waar de pijn is.

Ik kwam daar de eerste keer en deed mijn verhaal. In plaats van naar mijn arm te kijken, vergreep hij zich linea recta aan mijn nek en bovenrug. Ik werd gekraakt en gerekt en gebogen en verdomd als het niet waar was: mijn arm deed minder pijn. Mijn rug is namelijk stijf en mijn ribben schieten verkeerd en mijn nekwervels staan scheef. Dat knelt van alles en nog wat af waardoor mijn arm pijn doet. Mijn fysio schudt, trekt en kraakt alles los en recht en dan gaat het weer tot het weer langzaam scheefzakt. Zo sukkelden we een paar maanden door. Na elk bezoek aan de fysio had ik een opleving, maar de totale lijn ging gestaag omlaag.

Dit jaar was ik het beu. Ik had elke dag pijn, kon Wijzemans niet meer tillen, kon mijn tas niet van de passagiersstoel van de auto tillen, kon mijn jas niet aantrekken en ik kon niet slapen. Het viel niet mee en het ging niet goed. Ik had vaak tot tranens toe pijn. Mijn fysio verwees me door naar een ander in zijn praktijk: een manueel therapeut. Ikzelf had er inmiddels allang geen vertrouwen meer in, ik was echt moedeloos.

Ik kwam bij de manueel therapeut en hij keek naar mijn rug. Hij bestudeerde hem heel goed.

En toen prikte hij ergens in mijn schouder: "Zit het hier?" De vraag was overbodig, want ik zat tegen het plafond geplakt van de pijn. Toen zei hij: "Beweeg je arm nog eens als ik dit doe?" Bij het woordje "dit" duwde hij ergens anders en verhip: het pijnniveau was acuut een factor 10 minder. Mijn nek, rug en ribben zijn maar driekwart van het verhaal. De manueel therapeut maakte met de stand van mijn schouderblad het plaatje compleet. Hij vermoedt dat ik met 6 tot 12 weken volledig pijnvrij ben. Zolang gaat het namelijk duren voor de overgeïrriteerde/ontstoken spier/pees in mijn arm genezen zal zijn nu ik weet hoe ik hem niet meer in de knel moet brengen met behulp van kraken, oefeningen en houding. Ik sta tegenwoordig in houding arrogant (borst vooruit en kin omhoog), maar da's precies wat mijn armpje nodig heeft. Het was een waar emo-momentje, ik besefte op dat moment pas goed wat chronische pijn met me heeft gedaan. Eigenlijk besef ik dat nu twee weken later pas goed: er zijn momenten dat ik nagenoeg pijnvrij ben, het is absurd.

Groot was dan ook mijn schrik toen ik na een estafettetraining pijn in mijn scheen had. Een scheenblessure schijnt heel slecht nieuws te zijn, wist iedereen me te vertellen. Zo'n beetje de blessure der blessures. Langdurig en hardnekkig, waren termen die vielen. Het woord chronisch viel ook. Woorden waar ik met mijn arm erg gevoelig voor ben. Maar nog veel erger vond ik het mogelijke vooruitzicht dat ik  misschien de estafette niet zou mogen lopen. Je kan het het team niet aandoen om geblesseerd aan de start te verschijnen, want geheid dat je moet afhaken ergens gedurende die 426 kilometer. Ik durfde nauwelijks te lopen en de gedachte "mogelijke scheenblessure versus estafette" drukte afgelopen week continu zwaar op mijn gemoed.

Gisteren echter, besloot ik het te proberen. Op tien hoog in Copenhagen kleedde ik me om in mijn loopkloffie. Ik had een rondje uitgestippeld van 7 km, met shortcuts mocht het niet gaan. Maar het ging. Pijnvrij. Rapunzeltje hartje Copenhagen!



Rapunzeltje is zich tegenwoordig erg bewust van de term pijnvrij en doordrongen van de rijkdom daarvan. Nu mijn arm nog, maar ik heb weer vertrouwen.

Ik ben een Uber-Zuid-Hollander

Het levert me door de bank genomen geen overmaat aan reacties op. Een log over hardlopen. Maar al zou ik willen (met de nadruk op zou), ik heb nu geen alternatief. Ik had willen loggen over het über-kado voor Ome J. (Kado waarom? Nou hierom!) Maar met een beetje pech leest ze nog steeds mee en dan is de lol van het uitpakken van het kado er wel een beetje vanaf en dus schraap ik met heul veul moeite al het geduld dat ik kan vinden uit al mijn vezels en bewaar ik het loggen van de foto der foto's tot Woordeloze Woensdag aanstaande, want dan zie ik haar weer en kan the cat out of the bag. (Zonder ademhalen getypt, deze zin. Ook niet onverdienstelijk, vind ik. Eigenlijk.)

Ik had ook willen loggen over die ene lucky shot. Die mooie zonsopgang die ik al fietsend even wilde vastleggen voor de twitter maar die zo waanzinnig goed lukte met de iPhone dat je kan denken "who needs spiegelreflex anyway"! Maar die foto wil ik high-resolution inzenden voor wedstrijden.

Ik kan altijd blindelings loggen over hardlopen maar soms kan ik loopholes vinden om met pijn en moeite te loggen over iets anders. Zoals het zindelijk zijn van iedereen hier in huis. (Iedereen in Casa Rapunzel? Nee, een kleine oude Poezel blijft dapper weerstand bieden aan de overheersers en maakt het leven van de Rapunzels bepaald niet gemakkelijk...och, dat idee wordt ooit een logje...)

Enfin. Hardlopen dus. Vandaag ging ik weer een rondje doen met mijn collega's, waaronder degene van de "romantiek van het hardlopen".  Ik kwam aan met mijn nieuwe loophorloge en daarbij had ik mijn telefoon in de hand, want ik vertrouw de combinatie Draakje en de creche sinds kort NUL en heb de hotline met de creche graag dichtbij. Ik kwam aldus beladen met nog meer techniek dan de vorige keer aan de start. Mijn collega van de romantiek van het hardlopen stelde heuveltjes voor. Ik kwam met meer techniek, hij met meer romantiek...ik had weinig keuze dan akkoord te gaan.

In steno:
- Er is gevallen in modder. (Door mij.)
- Er zijn enkels verzwikt. (Niet die van mij, good heavens.)
- Modder zat overal. (Ook maar met name OOK bij mij.)
- Nieuwe schoenen zien er niet meer uit als nieuwe schoenen (Jeej!)

Voor mijn gevoel heb ik gefaald want ja, ik keek naar rondetijden en die sloegen uiteraard nergens op (heuveltjes!), maar volgens mijn collega van de romantiek van het hardlopen ben ik de enige Zuid-Hollander die te pruimen is.

Dat compliment kon ik niet meten met mijn techniek en heb ik aldus maar gevoelsmatig volledig tot mij genomen.

Over romantiek op het ruiterpad en met plezier luisteren naar je eigen gehijg

Het is allemaal de schuld van de estafette. (Deze, dus. *klikkerdeklik*) Het zou een goed idee zijn, zo bedacht de organisatie zich namelijk, om twee keer per week tijdens de lunchpauze met elkaar te gaan lopen.  Da's niet alleen goed voor de kilometers in de benen, maar met name goed om elkaar te leren kennen (en elkaars lopen) en voor de teamspirit.

Tsja. En toen moest ik dus wel. Lopen zonder muziek op mijn hoofd. Want voor de teambuilding is het afgesloten zijn van de rest vanwege die koptelefoon op je hoofd niet echt ideaal. En nu moeten jullie weten: ik had nog nooit gelopen zonder muziek op mijn hoofd (ik wil namelijk niet luisteren naar mijn eigen gehijg), ik had nog nooit gelopen met anderen (ik loop mijn eigen tempo) en ik had nog nooit gebabbeld tijdens het lopen. En man-oh-man, wat zag ik ertegen op!

Ik jok, eigenlijk: ik heb wel eens samengelopen met iemand. Tijdens mijn allereerste prestatieloopje ooit, heb ik de laatste 4 kilometer afgelegd zij aan zij met een voor mij totaal onbekende wat oudere man. We gingen hetzelfde tempo en dankzij hem kon ik dat tempo blijven bolwerken. (Ik was onervaren en hij was mijn pacemaker en mijn haas.) We liepen samen zonder een woord te wisselen. En ik had mijn koptelefoon op. Maar we liepen wel samen. Ik stopte bij 10 en hij liep door voor de 15. Ik heb hem nooit meer teruggezien. Ik jok, eigenlijk: vanmorgen zag ik hem weer. Maar daar kom ik nog op.

Enfin. Lopen was tot nu toe dus altijd individueel geweest. Solitair. De manier om te kunnen stoppen met denken en soms de manier om een probleem uit te knobbelen. The loneliness of the long distance runner. (Deze, dus. *klikkerdeklik*) Begrijp me niet verkeerd: solitair en dat dus fantastisch vinden hè, en niet in de zin van een o sole mio-klaagzang

Maar wat bleek: ik vond het heerlijk, met anderen lopen. We gingen langzamer dan mijn gebruikelijke tempo en dus bleek ik ineens adem en puf over te hebben om te babbelen. Ik ontdekte ineens dat long distance running ook kan in groepsverband. Er ging een wereld voor me open. En ik kon mijn medelopers op elke kilometer op de hoogte houden van het feit dat er weer een kilometer was afgelegd èn ik kon ze vertellen hoe lang we erover hadden gedaan. You gotta love GPS ontvangst op je loophorloge!

De lunchpauze daarop gingen we weer van start en terwijl ik mijn high-tec horloge zijn ding laat doen, zegt mijn loopcollega dat ik de romantiek uit het hardlopen haal.  (Conversatie tijdens het hardlopen:)

Ik (hijgend): huh?
Hij (hijgend): met je gadgets
Ik (hijgend): huh?
Hij (hijgend): Haha, hoe zeg ik dit netjes. *hij grinnikt en neem een paar ademteugen voor zijn metafoor* Stel dat jij en je man een geweldige avond hebben en jij vertelt hem op een goed moment dat het 1 uur en 53 minuten was en hoeveel calorieën jullie hebben verbrand...

Ik blijk dus niet alleen te kunnen hardlopen en babbelen, maar ik blijk dus ook te kunnen hardlopen terwijl ik heel hard aan het lachen ben! Kortom: ik kan ook hardlopen en socialisen! Het bevalt me heel goed, plezier hebben terwijl ik luister naar mijn eigen gehijg. Wie had dat gedacht...

Even later lopen wij als clubje op de geasfalteerde weg en hij kiest bewust het ruiterpad. Da's blijkbaar de romantiek van het hardlopen. En een kilometertje verder worden we aangevallen door een slecht aangelijnde herdershond. Ik gil in paniek en weet een survival-sprintje te trekken. Mijn collega van het romantische hardlopen wordt in zijn bovenarm gebeten. Gelukkig niet "door", maar pijn doet het wel. Maar aan het eind van het loopje, winkracht 8-9 tegen, aangevallen door een hond en tot snot kapot is hij blij. Dat is zijn romantiek van het hardlopen. Ik bekeek de rondetijden op mijn gadget, da's mijn romantiek.

Bevangen door het sociale aspect van hardlopen ging ik vanmorgen voor een informeel loopje. Wel een loopje waarvoor je je moet inschrijven, maar zonder chip en zonder toeters en bellen en heel kleinschalig. En zonder klok. Dat doe je maar lekker zelf. Ik drink koffie in de kantine en klets en het is enorm leuk. De sfeer is heel relaxed en ik geniet. Tijdens het lopen blijken vanwege de storm van vrijdag mijn benen te stijf om 15 aan te kunnen, dus tijdens het lopen kies ik voor 10. Ietsje langzamer dan ik gewend ben, maar da's okay. Dat kan makkelijk, bij zo'n informeel loopje. Uitslag komt toch niet met naam en toenaam op het internet te staan. Rond de 5 kilomter ga ik naast iemand lopen. Ik kom naast een loper lopen die al enige tijd pal voor me zat. De rest doen we samen. Ik heb mijn koptelefoon op en had in eerste instantie niet eens goed gekeken naar mijn medeloper. Pas na een kilometer kijk ik naar hem. Mijn ogen worden als schoteltjes zo groot: hij is het! Mijn pacemaker/haas van destijds! We lopen 5 kilometer samen, zij aan zij, zonder een woord te wisselen.

Bij 10 kilometer hou ik het voor gezien, ik heb 15 kilometer niet in de benen vandaag. Hij loopt door. Ik ga in de kantine zitten en raak aan de klets met mede-lopers. En ik bel naar huis dat ik wat later ben. Ik wil even wachten tot hij binnen is. We hebben nog even gebabbeld samen na zijn finish, even kort. Ik zwaai naar het andere clubje dat nog aan de koffie zit en ik stap op de fiets.

Op de fiets naar huis geniet ik dubbel en dwars na.

Het Grotere Plan Der Dingen

Subtitel: Lopen van Den Helder naar Maastricht.

Rapunzeltje gaat zo af en toe een rondje draven in de lunchpauze. En dan wordt ze soms bij vertrek of aankomst gespot. Helaas voor het uiterlijk is "bij aankomst gespot" niet altijd even gunstig als ze heul hard ging...maar dat terzijde. Zo af en toe babbelt Rapunzel met collega's die ook aan draven doen. De Werk-Goegemeente weet dus dat Rapunzel dol is op draven, dat moge duidelijk zijn.  En zo kwam het dat ze een mail kreeg: of ze wilde meedoen aan een estafette van Den Helder naar Maastricht voor het goede doel. De Rap reageerde met JA! Niet eens echt wetende waar ze ja tegen zei. De combi hardlopen en Goede Doel werkte namelijk als een rode lap voor een stier-in-de-bloei-van-zijn-leven. Dus De Rap Riep Ja!

De Rap weet nu waar ze ja tegen zei...

Een ruime 420 kilomerter.
Twee busjes.
Per busje: 6 lopers, 2 fietsers en een teamcaptain.
Een busje legt een etappe af van 70 kilometer waarna het andere busje de volgende etappe doet.  In serie, non-stop. Het eerste busje kan die tijd rusten tot de volgende etappe. En zo leggen twee busjes samen 6 etappes af.

Per etappe:

Elke loper loopt 1,5-2 km en geeft "het stokje" door. Per etappe loop je (uitgaande van 2 kilomter/loper en 70 km/etappe) dus 6 keer. De fietser fietst mee, licht bij, leest kaart, fietst vooruit om kruispunten te spotten, gevaarlijke situaties in te schatten en noem maar op. De fietser heeft het moeilijk: de loper hoeft alleen maar heel dom het achterlicht te volgen. De chauffeur van het busje moet zorgen dat hij met de volgende loper elke keer klaar staat op het juiste punt. (Fietspaden/wegen....zal niet altijd lukken!)

Er is een verzorgingswagen die zal ondersteunen met voedsel en masseurs en Joost mag weten wat: de lopers hoeven alleen maar te draven.

18 maal 2 kilometer draven in 30 uur...

IK KAN NIET WACHTEN!!!!

Rapunzel gaat op de altruïstische tour

Wat is er leuker dan je passie, je hobby, je verslaving, in te zetten voor het mooiste goede doel?
Ik kan niet zo snel iets verzinnen!

Punzel Proudly Presents:

Running Rapunzel doet in maart HIER aan mee voor dit mooiste goede doel!! 

Administratie

Mijn administratie is een puinzooi. Althans, de fysiek aanwezige weerspiegeling van onze administratie boven op mijn bureau is een puinzooi. Een stapel ongeopende meuk waar je U tegen zegt. In mijn hoofd daarentegen heb ik het volledig op orde. Gek he? Ik heb het in mijn hoofd tot op 10 cijfers achter de komma op een rijtje, ik ken de deadlines en ik ken de planningen. De keren dat wij een herinnering krijgen van een rekening kan je op 1 hand tellen en ik weet ook uit mijn hoofd welke jaarrekeningen wanneer komen. En met een halve zoekslag heb ik ook de ongeopende envelop met de nieuwe groene kaart te pakken. In mijn hoofd en op het net ben ik razendsnel...ik ben slecht met papier.

Wellicht moet ik gewoon een verzoekje doen aan iedereen dat ik al die papieren zaken niet meer hoef: ik heb mijn hoofd en ik heb internet. Het verdient niet de schoonheidsprijs, maar het werkt.

De enige papirische administratie die ik wel op orde heb, is het overzicht van mijn loopjes.  En die heb ik tot op het belachelijke op orde. Alle loopjes worden geregistreerd op mijn GPS-horloge, en die worden door mij gecategoriseerd, voorzien van commentaar en opgeslagen. En als er een prestatieloop is, trek ik alle registers open: lees ende lach uit!

Ik heb een map. Met tabbladen. Elk prestatieloopje krijgt een handgeschreven velletje met datum, naam van het loopje, afstand, tijd, temperatuur, windkracht, hoe ik me voelde en bijzonderheden (wie gezien, aparte zaken) en een inlegvel met het loopnummer dat ik droeg, de eventuele medaille of aandenken, en een printje van de uitslag op het net. En daarop vermeld ik hoeveelste vrouw ik was en hoeveelste vrouw in mijn leeftijdscategorie.

Als index heb ik een velletje met alle loopjes: Nummer, datum, duur loopje, naam loopje, tijd loopje.

Vandaag, op de 65ste verjaardag van mijn moeder (da's bijzonder!) kon ik loopje nummer 17 in mijn map bijwerken....



Hoe aan snot ik ook ben na 14,1 km: als de Musketiers aan de finish staan en ik ze spot op weg naar de finish, kan ik er ATIJD een glimlach uit toveren!!!

Ik heb mijn nummer er even uitgeshopt (bij lopen heb je een buiknummer, geen rugnummer) maar geloof me: IK WAS DE DERDE VROUW VAN DE ACHT VROUWEN IN MIJN leeftijdscategorie #15km!!!