In shock

Ze vroeg mag ik jou
En ik zei ja
En toen vroeg ik mag ik jou
En toen zei zij ja
En toen gaven we elkaar een kus.

Ik heb dus een schoondochter. Zo blijkt.
Al een maand.
En als je vijf bent (bijna 6), is een maand dus echt serieus een heule lange tijd.
Vandaar dat ik een beetje in shock ben.
Niet over wie mijn schoondochter is hoor, want ik wist heus wel dat Wijzemans en Buurmeisje al jarenlang verliefd zijn op elkaar.
Ik wist alleen niet dat ze verkering hebben.
Al een maand.
Maar hoe ging dat dan, wilde ik vanavond weten.
Nou toen kwam het verhaal.
Ze vroeg mag ik jou.

Ik ga 9 januari echt niet met pensioen!

Echt niet?
Echt niet, ik hou niet van die datum.
Ja maar, 9 jan is het zover.
Ja maar, ik houd niet van die datum
Wanneer dan wel?
Zodra het mooi meer is.
Vandaag?
Ja! Vandaag!
Nou, okay dan, dan ga je vandaag maar echt met pensioen!

Maar je wilt wat voor je verjaardag? Een verti-cu-wattes?

Ik weet niet wat het is, maar je krijgt het! Weet je wat, ik gooi er nog een über-iets bij waarvan ik ook niet weet wat het is.  Maar je kan het wel klikken op je verti-dings. Of zo.

Wij vierden dat feestje dus vandaag...

Blij!!!

Ik wilde eigenlijk loggen over Spelmaker, die op de reis naar Zwitserland al ziek aan het worden was. Zo ziek, dat hij vreselijk wagenziek is geweest. Dat hij op zijn verjaardag zo ziek was dat hij de thuisreis vanuit Zwitserland niet in één keer aandurfde. Dat hij wilde overnachten. En dat wij hem met een staaltje manipulatie-voor-gevorderden overtuigden toch in één keer naar huis te rijden. Dat ik de voorzet gaf: "Ik heb Zwitserse super-medicijnen gekocht tegen wagenziekte, die werken 24 uur. We gaan het in 1 keer proberen, maar als je het echt niet redt, beloof ik dat we stoppen voor een overnachting." En dat de Bevelvoerder inkopte: Het is vandaag donderdag, koopavond, als we op tijd thuis zijn, kunnen we je verjaardagskado kopen. Maar als we het vandaag niet redden, wordt het pas over 5 dagen dat we het kunnen kopen."

Drie keer raden wie aanspoorde om zo min mogelijk te stoppen en linea recta naar huis te gaan!



Maar ik heb iets anders om over te loggen.

Ik wilde eigenlijk ook loggen over mijn bloedmooie kinderen, die ik al op het internet heb kunnen verhandelen. Dat de veiling gesloten is, dat ze alledrie aan de (toekomstige) vrouw zijn. Dat ik op internet al drie bloedmooie meisjes heb gespot. Dat worden bloedmooie kleinkindjes, wat ik je brom! Dat ik Spelmaker heb verhandeld aan haar dochter (die Spelmaker al op zijn Hyves heeft gezien en hem een dotje vindt), dat haar dochter een prima match is voor Wijzemans en dat haar dochter perfect is voor Draakje. Dat iemand anders wel met een heel goed bod moet komen, wil ik nog wijzigen!

Maar ik heb iets anders om over te loggen.

Ik wil loggen over mijn lieve, lieve overbuuv, die het zo zwaar heeft gehad. Die vorig jaar haar zus heeft verloren aan die kalotenziekte. Die er na een slecht huwelijk en een scheiding alleen voorstaat. Die het huis opknapte voor de verkoop. Die al anderhalf jaar met een "te koop" bord in haar voortuin leeft. Die zo vreselijk hard voor haar geluk knokt, die overeind aan het krabbelen is na een loodzware periode. Die met haar fragiele lijf stormen heeft getrotseerd.

Zij en haar moeder hebben het geflikt. Ze heeft het huis niet opgeknapt voor iemand anders. Daar wil ik over loggen.

Ik heb maar even een voorschot genomen op de sticker van de makelaar. Weten jullie meteen op welk nummer de Punzel woont.

Van de regen in de drup: een slechte soap!

Het leek zo'n goed idee: om het risico van een posttraumatisch stress syndroom ten gevolge van het verlies van Giraffe af te wenden, gaf ik Draakje mijn KIKA-beer. KIKA werd inderdaad meteen door hem geadopteerd als Beste Vriendje. En passant werd Wasbeer ook geannexeerd en Draakje sliep vanaf dat moment met zijn twee nieuwe beste vriendjes. De Bevelvoerder en ik high-fiveden elkaar en keken elkaar tevreden aan. Zo. Dat hebben wij eventjes goed opgelost. Giraffe lijkt niet eens gemist te worden.

Na een vermissing van 4 dagen werd Giraffe vervolgens teruggevonden op de toonbank van de Intertoys. Draakje spotte hem binnen een millieseconde. "Giraffe! Daar is mijn Giraffe!" Hij werd in de armen gesloten en niet meer losgelaten. Totdat ze thuiskwamen, that is, want daar lagen KIKA en Wasbeer. En die werden tot mijn afgrijzen niet teruggegeven. En nu zijn er 3 knuffels die de ineens zijn verheven tot de status Mogen-We-Nooit-Verliezen.



Gisteravond stond Draakje met een trillend lipje en Giraffe en KIKA in zijn armen bovenaan de trap: hij was Wasbeer kwijt.



Op de een of andere manier denk ik dat het er allemaal niet makkelijker op is geworden.

Vierduizendenachttien dagen

Vierduizendenachttien dagen zijn vijfhonderdvierenzeventig weken en tevens honderdtweeëndertig maanden. De meeste mensen zullen echter meer feeling hebben met het equivalente "11 jaar".

Dat is namelijk exact hoelang de Bevelvoerder en ik vandaag samen zijn.

De snelheid waarmee alles ging was duizelingwekkend. Het was de tweede keer dat we elkaar zagen, die avond van 17 december 1999 en de eerste keer dat we elkaars naam hoorden. Hij is die nacht gebleven en is spreekwoordelijk nooit meer weggegaan. Diezelfde maand nog, kocht hij voor mij een tweepersoonsdekbed, omdat hij het beu was om met z'n tweeën te slapen onder dat eenpersoons dekbedje van mij midden in de winter. Maar zijn flat was toch beter dan mijn appartementje en minder dan vier maanden later zegde ik de huur van mijn huurappartementje in het centrum van Rapunzelbuurdorp op (wetende dat ik de mogelijkheid om ooit nog iets te huren in dat centrum voor altijd op mijn buik kon schrijven tenzij ik miljonair zou worden) en trok ik bij hem in. We kenden elkaar 4 maanden.

Tegen iedereen die ernaar vroeg en er vraagtekens bij zette, haalde ik mijn schouders op en zei ik: "Je zult het maar zeker weten."

Nog geen vier maanden daarna -wij vierden ons 8 maanden jubileum- vroeg ik hem wanneer hij nou in hemelsnaam van plan was mij nou eindelijk eens een keer ten huwelijk te vragen. Hij prikte ter plekke een gat in een bierviltje en schoof dat om mijn vinger. Ergens in mei 2001 werd dat viltje vervangen door een heuse trouwring.

Dat bierviltje ben ik kwijt, helaas. Maar wat ik nog wel heb, is het kassabonnetje van dat tweepersoons dekbed. En het doosje van onze trouwringen met daarin een roosje uit mijn bruidsboeket heb ik ook nog.

Als ik het extrapoleer zitten we voor de komende 11 jaar gebeiteld. Want tegen iedereen die daar vraagtekens bij zal zetten, zal ik ik mijn schouders ophalen en zeggen: "Je zult het maar zeker weten." Want dat gevoel is in die vierduizendenachttien dagen niet veranderd.

Ik weet het nog steeds zeker. Happy Anniversary Honey. Still crazy after all these years.