Pas na 3 zinnen had ik in de gaten dat het
Gelukkig was ik samen met J. J en ik waren ooit directe collega's. Nu werken we samen als externe collega's. Iedereen kent ons wel, wij zijn een beetje het olijke duo, de techneuten in het land der alpha's. Als zij bij mij is introduceer ik haar als de Rapunzel van haar organisatie, en op haar kantoor ben ik J van mijn organisatie. Maar vandaag was zij mijn reddende engel!
J, die ik graag Ome J noem, vraag me niet waarom, lang verhaal, nam genoegen met geen enkel argument van mij. Zij ging mij naar de dokter rijden (mijn auto stond op een Godverlaten-OV-plek). En nee, eerlijk is eerlijk, ik sputterde niet heel erg hard tegen. (Had ik al gezegd dat ze die ochtend arriveerde met een übercool verjaardagskado? Nee? Nou, dat deed ze wel!) En halverwege de rit kreeg ik weer een telefoontje: de huisarts wil niet plakken, ze waren door naar het ziekenhuis. Ik kreeg al die tijd de Bevelvoerder maar niet te pakken op dienst en dat zat me ook niet lekker en ik voelde me nog meer prut daardoor. Zonder Ome J zou ik echt zijn gaan huilen, maar zij en haar snoepjes in de auto hielden me op de been. En dankzij haar Audi waren wij eerder in het ziekenhuis dan Draakje en konden wij hem opwachten.
Twee aangeslagen crèche-medewerkers brachten hem. Twee oprecht ongeruste hoofden droegen mijn kind en zijn Giraffe aan mij over. Ze kwamen echter alleen een Wasbeer te kort. (Voor the oblivious onder jullie: die andere knuffel-slash-lifeline.) Ome J reed daarop "gewoon" achter de dames aan terug naar de crèche, en reed vervolgens met Wasbeer weer terug naar het ziekenhuis waar Draakje en ik nog steeds aan het wachten waren. Wasbeer werd dus "gewoon" gerepatrieerd door Ome J.
Ome J heeft vervolgens nog rustig de rest van de lange wachttijd met mij en Draakje gewacht op de eerste hulp en heeft daarop mij door de behandeling heen gesleept. En met heul veul snoepjes werden wij vervolgens door Ome J naar mijn auto gebracht. Ik was toen volledig verzorgd en getroosd slechts één halte verwijderd van huis: ik hoefde namelijk alleen nog maar langs de Intertoys. Er was een kadootje beloofd.
Ik weet wel hoe ik Ome J ga bedanken voor haar bijzondere steun in dit avotuur, ik weet echter niet hoe ik dit aan Buro Jeugdzorg moet gaan uitleggen, waar ik onder de tap sta.....
De open wond. (IEUW!) Draakje zelf leek inmiddels nauwelijks onder indruk....maar de wond gaapt groter dan de foto kon vastleggen...
Met kado in hand, alweer praatjes voor 10. Hij wel....ik nog niet helemaal, eigenlijk...
Op het moment van onderstaande foto begon het moment dat ik tot rust kon komen. Oh, die pyjama's? Ja. Die zijn hetzelfde. En nieuw zijn ze ook.
