Na 9 jaar...

Na 9 jaar kan eindelijk de luiervlag uit!

Vanmiddag gaan we een groot kado kopen.

Dat witte ding op de plek van de wimpel is een luier, ja.

En wat de straat ervan denkt? Dat boeit me niet zoveel.

Wij zijn uit de luiers: HOEZEE!

Ja, dat wéét ik!

-Hou in gedachten: het kind is 3-

-Nog niet eens 3,5-

-Allemaal letterlijke citaten-

Ik (streng): Draakje, kom nu terug naar tafel je melk opdrinken!
Draakje (zonder op of om te kijken, met laconieke toon): Kom jij maar naar mij.

Ik (streng): Draakje: heb jij in je broek gepoept?
(Lees: in plaats van op het potje?)
Draakje (met een vermoeide "heb je haar weer"-toon): Ja, dat wéét ik!

Draakje: Mag ik nog cola?
Ik: Nee, je mag geen cola meer.
Draakje (ultiem verontwaardigd): Ik had het tegen oma!

Draakje:
Ik wil zelluf smeren.
Ik wil zelluf snijden.
Ik wil zelluf doen!
(Als we in de auto stappen mag ik blij zijn als ik zelf achter het stuur mag plaatsnemen.)
Ik wil ook naar school.
Ik wil niet naar de crèche, ik wil naar school. Ik ben een grote jongen.
Ik wil ook naar voetbal.
Ik wil ook!
Ik wil ook pleeteetjun drie!

Het kind heeft (a) bloedspoed zijn twee oudere broers in te halen, en het kind heeft (b) dat ene, dat je ne sais quoi in zijn karakter dat maakt dat iedereen in onze omgeving naar hem kijkt en vervolgens lachend meewarend tegen ons zegt: Daar krijgen jullie nog wat mee te stellen! Laat ik het zo samenvatten: Als Draakje als eerste was gekomen, is het enigszins voorstelbaar dat hij enigst kind zou zijn gebleven.

***

Aan de andere kant is Draakje ook het jongetje dat zo vaak aangeeft "op schootje" te willen zitten. Het enige kindje in ons gezin bij wie een kusje op de zere plek daadwerkelijk het enige genezende middel is, maar tegelijkertijd ook altijd het werkende middel. Zonder uitzondering.

Draakje is ook het kindje dat steevast, zonder uitzondering, bij het opgetild worden letterlijk (en met letterlijk bedoel ik ook echt letterlijk he!) in je armen springt onder het uitroepen van "JJJJJJJOEPIEIEIEIEIEIE!"

Draakje is ook het kindje dat verkleeft is was aan zijn giraffespeen. (red. giraffespeen is het andere dubbelwoord dat wij hier in Casa Punzel kennen. Naast het dubbelwoord kusknuffel.) Draakje is het kind dat bijna een siamese tweeling is was met zijn giraffe. De speen was inmiddels geamputeerd tot bedtijden. Maar zijn giraffe....oh, zijn giraffe...

(de foto is van januari 2009, stiekem toch een stukje terugblik)

***

In Zwitserland is hij een paar keer zijn speen serieus kwijtgeraakt. Op een avond trokken wij de stoute schoenen aan en verzuimden wij te melden dat we de speen toch weer hadden gevonden. We riepen dat hij die nu echt serieus kwijt was en zonder naar bed kon vertrekken. Het grote zogenaamde pedagogische plan achter deze actie was dat wij de speen in geval van nood na een uurtje of wat zouden gaan brengen. Maar het geval van nood kwam gek genoeg niet. En inmiddels is Draakje voor nacht #5 naar bed zonder speen. Zonder mekkeren, zonder 's nachts wakker te worden. Wij waren en zijn flabbergasted!

En toen: Gisteren op ouderjaarsdag zijn wij giraffe kwijtgeraakt tijdens het winkelen. Althans, dat denken wij. Terug rechercherend moet het daar en toen zijn geweest. Wellicht wordt hij nog gevonden, maar, zo bedachten wij ons op die middag van 31 december na sluitingstijd, eerder dan 3 januari gaan wij daar niet achterkomen. Ons. Leven. Is. Een. Hel. Tot. Die. Tijd. Ik had bijna een Amber-alert afgegeven, ik zweer je. Speen okay, maar een tweede verlies in zo'n korte tijd....arg?

Ik stuurde Draakje naar bed met mijn KIKA-beer. (Een bloedoffer van mij, laat dat gezegd wezen.) En....het bleek okay. Inmiddels is Draakje zonder mekkeren aan nacht #2 begonnen zonder giraffe, met KIKA. Wij waren en zijn flabbergasted!

Want Draakje is een grote jongen. Dat heeft hij allemaal niet meer nodig en hij kan ook allemaal op het potje dingen doen en zo want hij wil naar school. Behalve dat wij vandaag tot drie keer toe het ritueel hadden....

Ik (streng): Draakje: heb jij in je broek gepoept?
(Lees: in plaats van op het potje?)
Draakje (met een vermoeide "heb je haar weer"-toon): Ja, dat wéét ik!