Uitgescholden voor h.oer en trut

In een logje een paar logjes terug schreef ik als een totally unrelated opmerking tussen neus en lippen door dat ik al fietsend werd uitgescholden voor "vuile t.eringh.oer". (Maar dan zonder puntjes. De puntjes zijn er voor de digitale zoekmachines onder jullie.)

Ik schreef het luchtig, maar eigenlijk was ik enorm geschrokken. Wat was het geval: Ik pakte al fietsend mijn rinkelende telefoon uit mijn tas. Okay, toegegeven, niet helemaal conform de verkeersregels. Maar dat ik vervolgens wordt ingehaald door een scheldende oude man (die al zinnen lang aan het schelden was voor ik überhaupt in de gaten had dat ik het onderwerp van zijn scheldkanonnade was) vond ik buitenproportioneel. Ik bedoel, als je schrikt in het verkeer en er in the heat of the moment iets uitgooit, sois, maar deze meneer schrok niet. Ik bracht hem niet in gevaar. Maar hij had wel een (op zich terechte) mening over mijn actie.  Hij vond blijkbaar dat hij daarop volkomen in zijn recht stond om mij uit te schelden. En te eindigen in een verpletterend "vuile t.eringh.oer".

Ik ben nog lang niet blase genoeg om niet van mijn stuk te zijn. Een bejaarde man. En de term t.eringh.oer, zo met enorm veel venijn geroepen.

Een paar dagen later fiets ik naar de vader van Kind aan Huis met mijn drie Daltons. Eentje voorop, eentje achterop en eentje op de fiets ernaast. Die "eentje voorop" is inmiddels bijna te zwaar voor deze opstelling; mijn stuur is erg zwaar. Ik probeer tegelijkertijd mijn Spelmaker advanced level verkeersregels uit te leggen. Hij doet zijn best met hand uitsteken en rechts fietsen en achter je kijken en zo. Laten zien dat je zonder handen kan fietsen werd hem door mij, helaas, niet in dank afgenomen.

Enfin. Op een moment fietsen we op een eenrichtingsverkeer fietspad. Maar op een slecht moment komen ons ineens 2 spookrijdende fietsers tegemoed. Ze rijden naast elkaar. Een stelletje, rond de dertig.

Ik zie de Spelmaker in de stress schieten. Ik ben (moet je even weten) nogal streng als mijn Musketiers in het verkeer zijn. Spelmaker moet iets doen en hij weet dat hij de regels moet gaan breken.  Ik roep snel: Spelmaker, schiet snel het voetpad op, je doet het goed lieffie, zij horen hier niet te rijden!

De spookrijder kijkt me vuil aan en roept: TRUT!

Ik ben gewoon niet blase genoeg om niet totally flabbergasted te zijn. 

Een kwart woord

Ik was een typische VWO-klant. Maar dan wel de ultieme bèta-variant daarvan. Dat werd dus niet Gymnasium met *oh horror* nog meer talen, maar Atheneum, waarbij ik zoveel mogelijk talen liet vallen zo snel als het mocht. Die 1,3 (!) voor mijn proefwerk Duits in de vierde klas kan ik me nog levendig herinneren. Arg. Daar werd nog een "publieke schandpaal"-momentje van gemaakt ook. Ik kan me de gruwelijke docent die het nakeek dus ook nog vividly herinneren. Dubbel arg. Op een andere kwade ochtend haalde hij me voor de klas. Ik pieste bijna in mijn broek uit angst voor de overhoring, maar hij zei alleen maar: "Heb je een nieuw setje aan?" Toen iedereen hard genoeg had gelachen en ik rood genoeg had gebloosd als 15 jarige, mocht ik weer gaan zitten. Duits werd um dus niet.
 
Ik ging mijn examen in met natuurkunde, scheikunde, wiskunde B, en biologie. (En Nederlands, Engels en geschiedenis.) Ik kwam mijn examen uit met een 8 voor alle vakken behalve Nederlands. Een 7. Mijn studie fysische chemie ging vervolgens ook van een lijen leien dakje. Tsja, die 7 kwam niet uit de lucht vallen. Ik haalde mijn studie met extra vakken niet cum laude, maar wel bovengemiddeld. Story of my life: het komt me nooit aangewaaid, ik moet er altijd voor werken. Maar als ik ergens voor werk, kan ik het bijna altijd erg goed. (Op Duits na dus.)

Right. Waarom deze veer in eigen derrière? Nou, omdat ik werk naar een punt dat aan het eind van dit logje pas echt komt. Een deel van het punt komt nu: Ik heb mijn hele lagere schooltijd geknokt tegen breuken. Hoe goed ik ook was in rekenen, ik kreeg mijn vinger maar niet achter die breuken, ik snapte het gewoon niet. Ik kreeg het begrip, het grotere verhaal der dingen achter de breuken maar niet onder de knie. Ooit niet goed uitgelegd, ooit het begin niet goed, en ik ben reddeloos verloren. Ook dat is namelijk de story of my life. Uiteindelijk kan ik alles, maar zonder basis kost het me heel veel inspanning. Zou het met het richtingsgevoel ooit nog goedkomen?

Ik merk nu dat ik kinderen heb die van een andere categorie zijn. Ik kom nu op mijn echte punt.

Vanavond bij het avondeten keek Wijzemans naar de klok. Trots op het feit dat hij dat ingewikkelde analoge ding (geef hem maar liever de digitale wekker) eindelijk snapt,  zei hij triomfantelijk: "het is 10 over 6!" Ik moest lachen en zei dat het klopte.

Spelmaker: het is één-zesde over zes!
Onderkaak van Rapunzeltje: *kloenk*
Ik: Hoe weet je dat?
Spelmaker: Gewoon.

Voor degenen die nog net niet on the same page zijn: in groep 5 krijg je nog geen breuken.

Vijf minuten later sta ik voor ons "boodschappen/niet vergeten"-white board. 1/4 = 0,25 rekent Spelmaker uit zijn hoofd uit en 1/5 = 0,20 ook. Hij heeft ergens de klok horen luiden en is vervolgens zelf de klepel gaan zoeken. Hij heeft zichzelf geleerd breuken naar decimalen om te rekenen en andersom. Net als hij ooit deed in groep 2 met negatieve getallen. Ik legde hem vervolgens uit wat er gebeurt als je 1/3 probeert te doen. En dat je dan afspraken met elkaar moet maken. "joh, weet je wat, we stoppen na 4 cijfers achter de komma, of na 2." Zijn grijns was schuin. Triomfantelijk. De "ik heb je door"-grijns.

Hij heeft het woord "wortel" ook ergens gehoord. Nou, die tweedemachtswortel is te simpel voor hem. Ik legde uit dat het getal 2 heel erg mooi is, maar dat het niet stopt bij "kwadraat" en "wortel van". Ik ben gegaan naar het idee derdemachtswortel. Ik had 5 minuten eerder het concept exponenten uitgelegd, dus exponenten versus wortel ging erin als zoete koek.  En alles stond bij hem in standje "ik snap het".

Okay. Mijn punt. Eindelijk. (Of slaapt iedereen al?) Ik ben geen docent, ik heb niet geleerd pedagogisch uit te leggen. Als ik als lagere schoolleerling mijn uitleg-relaas van vanavond had moeten aanhoren was ik vast huilend weggelopen. Maar ik heb een Spelmaker die aan een kwart woord genoeg had. Boe-ha-ha-ha, oh de woordspeling. Ik had blijkbaar toch een 8 verdiend voor mijn eindexamen.

Denkertje voor mij. Ik heb een Wijzemans die door schoolkinderen van groep 7 in het winkelcentrum wordt nagewezen (zaterdag letterlijk gebeurd:) "Kijk! Daar heb je Wijzemans, het broertje van Spelmaker. Die kan goed rekenen? Niet normaal!" En ik heb een Spelmaker die een juf heeft gehad dit jaar die hem in zijn onderbroek heeft laten gymmen.

Het grotere hart

Ik lees de mail. Er komt stoom uit mijn oren. Vrije vertaling: "Als alle ouders van de E'tjes nu even 7,50 willen dokken aan mij voor de flapdrollen van begeleiders en voor de toffe trainer van de maandag, dan kan ik als popie-jopie moeder die haar smoelwerk nog nooit heeft laten zien op het veld goeie sier maken door een flesje wijn te kopen voor hen. Oh ja, en de Bevelvoerder en zijn vrouw bij deze een lullig bedankje in de ps voor alle vrijdagavondtrainingen, het foto's maken en het wekelijks onderhouden van de website met wedstrijdverslagen.

Ik: ***censuur***
Bevelvoerder: Schat, je hebt gelijk, maar het boeit me niet. Ik doe het voor de Spelmaker. Laat maar.
Ik: Ja maar...
Hij: Dus? ...
Ik: Je hebt gelijk. Zen.

Er komt een mail. Zaterdag voetbaltoernooi. Ik besluit van mijn echtgenoot te leren. Ik stuur een mail aan iedereen:

"Bevelvoerder gaat met Spelmaker met de Merz, ik blijf thuis met mijn andere twee Musketiers...er zijn dus drie zitplaatsen voor spelertjes als iemand mee wil rijden!

Antwoord van een moeder: "Mijn zoon rijdt graag mee en omdat wij (wij is echtgenoot en zij zonder andere kinderen) het druk hebben, graag onze zoon thuisbrengen na het toernooi. Dit is ons adres...."

Ik: ***censuur***
Hij: Schat, je hebt gelijk, maar dit boeit me niet. Ik doe het voor de Spelmaker.
Ik: Ja maar...
Hij: Dus?
Ik: Okay

Hij heeft een grens. En de vereniging kent die grens. Ik geloof dat ik denk dat ik het maar eens moet laten gaan. Ze zoeken het maar uit.

Aardje naar zijn vaardje. Ze zoeken het maar uit. Het komt wel goed. 

Onder de tap bij bureau jeugdzorg, deel II

Ik ben er achter gekomen dat er 1 ding erger is dan bij bureau jeugdzorg bekend staan omdat je kinderen continu op de eerste hulp vertoeven met japen in voorhoofden. Zelfs als er tegelijkertijd drie grote japen èn een blauw oog te tellen zijn.

Wat is er dan erger, zult u zich afvragen? Nou.....

Wijzemans heeft zichzelf dus leren lezen en schrijven. En omdat hij pas in groep 2 zit gaat dat niet met de regelen der schrijfletterskunst, maar hij rijgt letters moeiteloos aan elkaar tot woorden en hij leest woorden moeiteloos als aan elkaar geregen letters. Hij vraagt of fruit met de "ff" van vis is of met de "ff" van Franca. Hij kent ook het verschil tussen de ei van ei en de ij van ijs. Hij leest moeiteloos zinnen met woorden van meerdere lettergrepen. Maar of hij met zijn 5 jaar snapt wat hij leest is een tweede...

Hij kan dus -voor ons gemakzuchtig- achter YouTube worden gezet als hij filmpjes wil zien van Super Mario Galaxy 2. Want dat typt hij lekker zelf. En even later zie ik dat hij heeft getypt "Thomas gered op Misty eiland" als ik Erik de Zwart hoor. (Zitten wij dan wel weer naar die stem van Erik de Zwart te luisteren *zucht*, maar stiekem vinden we het maar wat bijzonder.)

Enfin. De point van mijn verhaal. Ik heb het verhaal van horen zeggen want ikzelf was aan het werk. Wijzemans zat achter de computer Thomas-filmpjes te kijken, as usual. Op een goed moment komt de Bevelvoerder naar beneden (hij had wat was gedaan of zo) en hij ziet op YouTube twee *kuch* dames bepaalde *kuch* activiteiten ondernemen *kuch* met elkaar. Een en ander geheel *kuch* zonder kleding.

De Bevelvoerder loopt naar het beeldscherm en ziet dat Wijzemans in het zoekscherm van YouTube heeft getypt:

dikke t.ieten

(maar dan zonder punt in dat tweede woord, dat doe ik alleen hier op deze log vanwege de bots en de zoekmachines en de u-weet-wel-wat-voor-snode-zaken op internet)

Nu moet u weten dat dikke t.ieten voor een 5 jarige net zo grappig zijn als dikke b.illen en dikke voeten en dikke neuzen. Ik geloof ook oprecht dat hij enigszins teleurgesteld was in het resultaat van zijn zoekslag. Het filmpje zal hem ongetwijfeld tegengevallen zijn.

Ik weet alleen niet of buro jeugdzorg dezelfde mening zal hebben.

Ik ga morgen gebruikersprofielen maken op de iMac en die goede kinderfilter van ouders.nl installeren. Dat hij die met zijn brein binnen een jaar gehacked zal hebben is van later zorg.

Drie keer knipperen en hij is 18

Het is hier het thema van 2011: groot worden en groot zijn. Niet alleen Draakje wordt groot, al claimt hij zelf wel het alleenrecht te hebben op het zijn van een heule grote jongen. Maar feit is dat alle drie de Musketiers erg rap, erg groot aan het worden zijn.

Draakje is dus zindelijk. (Luiers zijn zoooo 2010!) Hij had het blijkbaar besloten: dit keer was het menens. Hij deed een poep op het potje, trok zijn broek omhoog en liep naar me toe: "Ik ben nu een grote jongen en ik hoef niet meer naar de crèche. Ik mag nu naar school." Ik wist niet of ik moest lachen, vertederd moest zijn of dat mijn hart een beetje moest huilen. Ik deed het dus allemaal maar. En hij is de teleurstelling van "nog steeds niet naar school mogen" ondertussen nog steeds niet te boven. De hemel in geprezen is hij wel.

En deze zaterdag zat er een fervente Ajacied in de Kuip te juichen voor Feyenoord. Echt? Ja echt. Geen Broodje Aap verhaal. Kind aan Huis ging namelijk met Spelmaker en Bevelvoerder mee. Gewoon, omdat Spelmaker zijn beste vriend is. En Spelmaker heeft me gezegd dat hij een keer met Kind aan Huis meegaat naar de Arena. Gewoon, omdat Kind aan Huis zijn beste vriend is. Iedereen die Spelmaker kent, zal op zijn minst een wenkbrauw optrekken: Spelmaker de Arena in? Wow. Bevelvoerder zet daar dus echt geen voet over de drempel, dus ga ik maar met die twee. Gewoon, omdat het beste vrienden zijn. Best wel chill, in hun woorden. Maar goed, alle gekheid op een stokje: Ik vind het nogal wat, zo'n volwassen vriendschap. Wat zeg ik: daar kan menig volwassene een puntje aan zuigen! Een lesje in loyaliteit, elkaar waarderen voor wat ze zijn, wie ze zijn en dat okay vinden en respecteren. Rapunzeltje buigt heel diep voor haar oudste zoon en zijn beste vriend. Ik zei het eerder: ze halen het beste in elkaar naar boven. En ze giechelen als meiden samen, maar laat ze niet horen dat ik dat heb verklapt. Och, kijk ze daar. Ze noemen zichzelf een tweeling en iedereen in hun omgeving kan dat alleen maar beamen.

Vanmorgen zat Draakje ontroostbaar achterop de fiets. Ik begreep niet waarom hij zo moest huilen om een snottebel. Daar heb je toch zakdoekjes voor? What's the big deal? Nou, uiteindelijk kwam de aap uit de mouw: "snottebellen zijn voor babies en ik ben een hele grote jongen!" De rest van de fietstocht heb ik uitgelegd dat verkoudheden ons allemaal overkomen. Ook de koningin en Oma Opel hebben wel eens een snottebel en weet je wat: ook Sinterklaas heeft wel eens een snottebel. Nou, wat denk je? Toen was het leed geleden.

Kind aan Huis heeft een klein zusje. Maar Schoonheid is niet klein meer. Ze is 7 geworden. En voor haar verjaardag ben ik een uurtje eerder gekomen om heur haar te doen. En ze kreeg een tasje met echte make-up van mij. Ik deed heur haar en haar moeder deed heur make-up. Schoonheid is ook niet meer het kleine zusje...

En vandaag beleefde Wijzemans een grote mijlpaal. Een hele grote mijlpaal. Ik heb er een filmpje van gemaakt. Het gesproken commentaar is totally unrelated, maar wel amuzant. En pas als je het filmpje hebt bekeken, mag je naar de laatste alinea gaan.


Mijlpaal als je 5 bent.
Geüpload door raponzeltje. - Video's over familie, verjaardagen en opvoeding.

Nou, en nadat het gesprek aan tafel compleet was gegaan over wisselen, grote-mensen-tanden, tandenborstels en tanpasta riep Draakje dat hij moest plassen.

Hij deed een plas op het potje, trok zijn broek omhoog en liep naar me toe: "Mag ik in spiegel kijken?" Ik heb hele grote tanden!" Ik wist niet of ik moest lachen, vertederd moest zijn of dat mijn hart een beetje moest huilen. Ik deed het dus allemaal maar. Draakje bekeek zichzelf minutenlang in de spiegel van mijn make-up tasje en concludeerde uiteindelijk tevreden dat hij hele grote tanden heeft.

Het gaat hard mensen. Drie knipperen en mijn oudste was ineens negen. Nog drie keer knipperen en hij is achttien?

Ja, dat wéét ik!

-Hou in gedachten: het kind is 3-

-Nog niet eens 3,5-

-Allemaal letterlijke citaten-

Ik (streng): Draakje, kom nu terug naar tafel je melk opdrinken!
Draakje (zonder op of om te kijken, met laconieke toon): Kom jij maar naar mij.

Ik (streng): Draakje: heb jij in je broek gepoept?
(Lees: in plaats van op het potje?)
Draakje (met een vermoeide "heb je haar weer"-toon): Ja, dat wéét ik!

Draakje: Mag ik nog cola?
Ik: Nee, je mag geen cola meer.
Draakje (ultiem verontwaardigd): Ik had het tegen oma!

Draakje:
Ik wil zelluf smeren.
Ik wil zelluf snijden.
Ik wil zelluf doen!
(Als we in de auto stappen mag ik blij zijn als ik zelf achter het stuur mag plaatsnemen.)
Ik wil ook naar school.
Ik wil niet naar de crèche, ik wil naar school. Ik ben een grote jongen.
Ik wil ook naar voetbal.
Ik wil ook!
Ik wil ook pleeteetjun drie!

Het kind heeft (a) bloedspoed zijn twee oudere broers in te halen, en het kind heeft (b) dat ene, dat je ne sais quoi in zijn karakter dat maakt dat iedereen in onze omgeving naar hem kijkt en vervolgens lachend meewarend tegen ons zegt: Daar krijgen jullie nog wat mee te stellen! Laat ik het zo samenvatten: Als Draakje als eerste was gekomen, is het enigszins voorstelbaar dat hij enigst kind zou zijn gebleven.

***

Aan de andere kant is Draakje ook het jongetje dat zo vaak aangeeft "op schootje" te willen zitten. Het enige kindje in ons gezin bij wie een kusje op de zere plek daadwerkelijk het enige genezende middel is, maar tegelijkertijd ook altijd het werkende middel. Zonder uitzondering.

Draakje is ook het kindje dat steevast, zonder uitzondering, bij het opgetild worden letterlijk (en met letterlijk bedoel ik ook echt letterlijk he!) in je armen springt onder het uitroepen van "JJJJJJJOEPIEIEIEIEIEIE!"

Draakje is ook het kindje dat verkleeft is was aan zijn giraffespeen. (red. giraffespeen is het andere dubbelwoord dat wij hier in Casa Punzel kennen. Naast het dubbelwoord kusknuffel.) Draakje is het kind dat bijna een siamese tweeling is was met zijn giraffe. De speen was inmiddels geamputeerd tot bedtijden. Maar zijn giraffe....oh, zijn giraffe...

(de foto is van januari 2009, stiekem toch een stukje terugblik)

***

In Zwitserland is hij een paar keer zijn speen serieus kwijtgeraakt. Op een avond trokken wij de stoute schoenen aan en verzuimden wij te melden dat we de speen toch weer hadden gevonden. We riepen dat hij die nu echt serieus kwijt was en zonder naar bed kon vertrekken. Het grote zogenaamde pedagogische plan achter deze actie was dat wij de speen in geval van nood na een uurtje of wat zouden gaan brengen. Maar het geval van nood kwam gek genoeg niet. En inmiddels is Draakje voor nacht #5 naar bed zonder speen. Zonder mekkeren, zonder 's nachts wakker te worden. Wij waren en zijn flabbergasted!

En toen: Gisteren op ouderjaarsdag zijn wij giraffe kwijtgeraakt tijdens het winkelen. Althans, dat denken wij. Terug rechercherend moet het daar en toen zijn geweest. Wellicht wordt hij nog gevonden, maar, zo bedachten wij ons op die middag van 31 december na sluitingstijd, eerder dan 3 januari gaan wij daar niet achterkomen. Ons. Leven. Is. Een. Hel. Tot. Die. Tijd. Ik had bijna een Amber-alert afgegeven, ik zweer je. Speen okay, maar een tweede verlies in zo'n korte tijd....arg?

Ik stuurde Draakje naar bed met mijn KIKA-beer. (Een bloedoffer van mij, laat dat gezegd wezen.) En....het bleek okay. Inmiddels is Draakje zonder mekkeren aan nacht #2 begonnen zonder giraffe, met KIKA. Wij waren en zijn flabbergasted!

Want Draakje is een grote jongen. Dat heeft hij allemaal niet meer nodig en hij kan ook allemaal op het potje dingen doen en zo want hij wil naar school. Behalve dat wij vandaag tot drie keer toe het ritueel hadden....

Ik (streng): Draakje: heb jij in je broek gepoept?
(Lees: in plaats van op het potje?)
Draakje (met een vermoeide "heb je haar weer"-toon): Ja, dat wéét ik!

De ***PIE-IE-IE-IEP*** (censuur) van papa

Niks aan Wijzemans is doorsnee, dus onze opvoeding gaat ook niet op de "uit de boekjes" wijze.

Toen hij in het ziekenhuis liep vanwege het poepen (Rapunzel knipoogt even dankbaar naar N, die op haar wolkje in de hemel dobbert met haar geliefde kat Gijs), werd ons verteld dat we het poepen uit de pijnsfeer, uit de strafsfeer, en uit de taboesfeer moesten halen. Zo kreeg hij van het ziekenhuis het boekje "Joepie de poepie in het drollenbos". Wij deden thuis ook ons best. Wijzemans poepte letters, zo vonden wij. Meestal poepte hij de I of de J (soms zelfs mèt punt), maar soms poepte hij een C en hij heeft zelfs wel eens een U gepoept. Poepen werd bijna een feestje: direct na het poepen riep hij vol verwachting: "welke letter heb ik gepoept?" Het poepen is inmiddels bijna normaal, maar toch blijven we letters poepen. Gewoon, omdat Wijzemans niet doorsnee is. En wij ook niet.

Dit logje gaat dus overduidelijk over poep en plas, ik neem aan dat dit inmiddels duidelijk is. (Het was wellicht wel zo attent geweest als ik van te voren een disclaimer had geplaatst dat dit logje beter niet rond etenstijd gelezen kon worden, te laat, waarvoor mijn excuus.)

De Bevelvoerder en ik zijn een offensief gestart: Draakje moet nu toch echt serieus zindelijk worden. Plassen doet hij op de wc als hij er zin in heeft...en als hij er geen zin heeft, gaat het gewoon die luier in. Poepen gebeurt per definitie in de luier. Gisteravond hadden we een toevalstreffer: Draakje ging plassen en er floepte zomaar een poep mee. "Ik heb gepoe-hoept!" brulde hij enthousiast. Wij kwamen aangehold, klaar om hem met wuivende palmbladeren toe te wuiven uit dank als beloning.

Hij hupte van de WC, keek naar zijn prestatie in de pot en zei enorm tevreden: "Ik heb de pie.mel van papa gepoept! Heel groot!"