Een kwart woord

Ik was een typische VWO-klant. Maar dan wel de ultieme bèta-variant daarvan. Dat werd dus niet Gymnasium met *oh horror* nog meer talen, maar Atheneum, waarbij ik zoveel mogelijk talen liet vallen zo snel als het mocht. Die 1,3 (!) voor mijn proefwerk Duits in de vierde klas kan ik me nog levendig herinneren. Arg. Daar werd nog een "publieke schandpaal"-momentje van gemaakt ook. Ik kan me de gruwelijke docent die het nakeek dus ook nog vividly herinneren. Dubbel arg. Op een andere kwade ochtend haalde hij me voor de klas. Ik pieste bijna in mijn broek uit angst voor de overhoring, maar hij zei alleen maar: "Heb je een nieuw setje aan?" Toen iedereen hard genoeg had gelachen en ik rood genoeg had gebloosd als 15 jarige, mocht ik weer gaan zitten. Duits werd um dus niet.
 
Ik ging mijn examen in met natuurkunde, scheikunde, wiskunde B, en biologie. (En Nederlands, Engels en geschiedenis.) Ik kwam mijn examen uit met een 8 voor alle vakken behalve Nederlands. Een 7. Mijn studie fysische chemie ging vervolgens ook van een lijen leien dakje. Tsja, die 7 kwam niet uit de lucht vallen. Ik haalde mijn studie met extra vakken niet cum laude, maar wel bovengemiddeld. Story of my life: het komt me nooit aangewaaid, ik moet er altijd voor werken. Maar als ik ergens voor werk, kan ik het bijna altijd erg goed. (Op Duits na dus.)

Right. Waarom deze veer in eigen derrière? Nou, omdat ik werk naar een punt dat aan het eind van dit logje pas echt komt. Een deel van het punt komt nu: Ik heb mijn hele lagere schooltijd geknokt tegen breuken. Hoe goed ik ook was in rekenen, ik kreeg mijn vinger maar niet achter die breuken, ik snapte het gewoon niet. Ik kreeg het begrip, het grotere verhaal der dingen achter de breuken maar niet onder de knie. Ooit niet goed uitgelegd, ooit het begin niet goed, en ik ben reddeloos verloren. Ook dat is namelijk de story of my life. Uiteindelijk kan ik alles, maar zonder basis kost het me heel veel inspanning. Zou het met het richtingsgevoel ooit nog goedkomen?

Ik merk nu dat ik kinderen heb die van een andere categorie zijn. Ik kom nu op mijn echte punt.

Vanavond bij het avondeten keek Wijzemans naar de klok. Trots op het feit dat hij dat ingewikkelde analoge ding (geef hem maar liever de digitale wekker) eindelijk snapt,  zei hij triomfantelijk: "het is 10 over 6!" Ik moest lachen en zei dat het klopte.

Spelmaker: het is één-zesde over zes!
Onderkaak van Rapunzeltje: *kloenk*
Ik: Hoe weet je dat?
Spelmaker: Gewoon.

Voor degenen die nog net niet on the same page zijn: in groep 5 krijg je nog geen breuken.

Vijf minuten later sta ik voor ons "boodschappen/niet vergeten"-white board. 1/4 = 0,25 rekent Spelmaker uit zijn hoofd uit en 1/5 = 0,20 ook. Hij heeft ergens de klok horen luiden en is vervolgens zelf de klepel gaan zoeken. Hij heeft zichzelf geleerd breuken naar decimalen om te rekenen en andersom. Net als hij ooit deed in groep 2 met negatieve getallen. Ik legde hem vervolgens uit wat er gebeurt als je 1/3 probeert te doen. En dat je dan afspraken met elkaar moet maken. "joh, weet je wat, we stoppen na 4 cijfers achter de komma, of na 2." Zijn grijns was schuin. Triomfantelijk. De "ik heb je door"-grijns.

Hij heeft het woord "wortel" ook ergens gehoord. Nou, die tweedemachtswortel is te simpel voor hem. Ik legde uit dat het getal 2 heel erg mooi is, maar dat het niet stopt bij "kwadraat" en "wortel van". Ik ben gegaan naar het idee derdemachtswortel. Ik had 5 minuten eerder het concept exponenten uitgelegd, dus exponenten versus wortel ging erin als zoete koek.  En alles stond bij hem in standje "ik snap het".

Okay. Mijn punt. Eindelijk. (Of slaapt iedereen al?) Ik ben geen docent, ik heb niet geleerd pedagogisch uit te leggen. Als ik als lagere schoolleerling mijn uitleg-relaas van vanavond had moeten aanhoren was ik vast huilend weggelopen. Maar ik heb een Spelmaker die aan een kwart woord genoeg had. Boe-ha-ha-ha, oh de woordspeling. Ik had blijkbaar toch een 8 verdiend voor mijn eindexamen.

Denkertje voor mij. Ik heb een Wijzemans die door schoolkinderen van groep 7 in het winkelcentrum wordt nagewezen (zaterdag letterlijk gebeurd:) "Kijk! Daar heb je Wijzemans, het broertje van Spelmaker. Die kan goed rekenen? Niet normaal!" En ik heb een Spelmaker die een juf heeft gehad dit jaar die hem in zijn onderbroek heeft laten gymmen.

Keek op de week

Ik ben dol op mooie foto's maken. Ik ben dol op mijn spiegelreflexcamera met toeters en bellen en mooie lens en zo. Maar in de praktijk zijn er heul veul plotselinge foto-waardige momenten. Van die momenten die ineens bijzonder blijken...en uiteraard loop je niet de hele dag met dat ding om je nek, dus ook nèt dát moment niet. Al die momenten die je zo mooi had vast kunnen leggen met je super-duper camera loop je mis. En als je dat ding net wel om je nek hebt, willen je kinderen ineens niet emotioneel of foto-waardig poseren kijken.

Dit alles veranderde met de intrede van mijn aaifoon. Maar elke willekeurige andere smartphone zal het vast ook wel doen: foto's maken met emotie, net op dat moment. Met een lach en een traan, zonder de 12 megapixels en altijd scheef en bewogen, maar oh zo mooi.

Mijn keek op de week.

Drie jaar. "Mama! Een skateboard met een poppetje!" Ik moest er een vergrootglas leesbril bij halen, maar verdomd zeg.

Nooit meer naar de cèche. Noot meer. Ik durf te beweren (maar laat het Draakje niet horen) dat ik er nog blijer mee was dan hij. Na drie kinderen en negeneneenhalfjaar drama.

Nooit. Meer. Créche.

De tijgerpleister is een versiersel. Voor over zijn littekenverminderende gel. (Denkt hij: de pleister zit er zodat hij het litteken-ding niet kwijt raakt.) De muts is een versiersel van de créche. Voor zijn laatste dag.

Deze maakte ik dan wel weer met toeters en bellen. Ik kocht voor het eerst in mijn leven een ananas. (Moeilijk woord om te typen, trouwens, merk ik nu.) Gelukkig lijken twee van de drie Musketiers op mij en lusten zij het ook niet. En Wijzemans? Die lijkt alleen maar in uiterlijk op mij.

Wijzemans schreef voor mij op het bord wat hij wilde dat gehaald moest worden. Ik verbeterde alleen maar dat "eier" in "eierkoeken" niet met een j ertussen wordt geschreven (gek hè, want je spreekt hem wel uit). Hij vroeg ook nog of je fruit schrijft met de f van franca of de f van vis. Ik weet niet zo goed wat hij volgend jaar moet doen in groep 3, want hij weet ook al dat 19 plus 3 22 is, dat 8 maal 8 64 is en dat 1 min 2 -1 is. Oh ja, en 100 min 101 is ook -1. We gaan maar eens praten op school, want emotioneel moet hij groep 3 nog wel doen.

En schrijfletters leren is wellicht ook geen overbodige luxe.

Een aderlating/verademing (zijn dat nou bijna anagrammen van elkaar?) na bijna anderhalf jaar ellende op de grootschalige zwemles. Drie kindjes per badje, een lieve badmeester die nog uiterst kundig is ook en veel lol. Ik noem dat een win-win-situatie. Ik koop met liefde een paar Louboutins minder.

Je favoriete oom? Die is toch om op te klimmen?

Deze week zag ik...

Deze week zag ik dit creatieve verzinsel van mijn 5 jarige, mijn hoogbegaafde groep 2'er. Hij heeft het zelf verzonnen. Hij heeft het zelf geschreven. Zonder hulp. (Hoe kan hij nou ineens zichzelf hebben leren schrijven toen ik een keer knipperde?) Hij moest alleen de plaatjes nog tekenen bij zijn strip, dus hijzelf was nog niet tevreden. En ik? Ik was tot op het bot ontroerd en de tranen zaten hoog. (Ik heb de tekst uitgeschreven onder de foto, voor de stervelingen onder jullie die het niet kunnen lezen.)

Een Hergé in de dop?

Ik zit in een trein. 

Ik zit in een goederentrein. 

Er komt een trein. Oh jee, kijk uit voor mijn 3 treinen! 

KABOEM! De treinen zijn gebotst.

Woordeloze Woensdag: Prio's, mensen!

Gouden bergen en dat wat echt telt

Wij hebben het goed, op financieel-technisch vlak. De Bevelvoerder en ik verdienen allebei goed, laat staan hoe ons dubbele inkomen eruit ziet. We werken er keihard voor, heus wel. Maar ik ken mensen die in mijn ogen net zo hard werken (zo niet harder) en minder mee naar huis nemen. Kortom: wij verdienen goed. Er kan veel in Casa Rapunzel en er mag veel. Gewoon, omdat we het ruim hebben. Ik stel maar één voorwaarde: wees je bewust van het feit dat we het goed hebben, wees je bewust dat je niks te klagen hebt. Althans, niet op dat vlak. Dat mama zo vaak moet werken en er zo vaak niet is, is wel klagenswaardig.

Ik verwen de Musketiers. Ze krijgen veel. Als ik om me heen kijk, zijn wij minder streng dan menig ouder in onze omgeving. Er is echter iets dat ik absoluut niet duld, en dat is klagen. De Musketiers kennen hun ouders. Als het gaat om kado's is er geen huisregel. Heus, we doen niet belachelijk en er komen geen Nintendo DS'en als schoenkado, bij wijze van spreken, maar mijn moederhart en papa's vaderhart gunnen de koters erg veel. Maar...(there's always a "but")..."du moment" ze beginnen te klagen dat het niet goed genoeg is, of te weinig is, stopt alles. Wij zijn allergisch voor klagen en dreinen. Als we ergens consequent in zijn, is het dat.

Enfin, tot zover de inleiding. Nu naar het punt van dit verhaal. De Spelmaker is eind deze maand jarig en hij wil een Groot Kado. En met Groot bedoel ik GROOT. Wij zijn akkoord, mits hij alle liquide middelen die hij voor zijn verjaardag krijgt, ook investeert in dat Grote Kado. Daar ging de Spelmaker op zijn beurt weer mee akkoord. En toen de Goedheiligman naar Nederland dreigde te komen, zei de Spelmaker dat hij dit jaar geen grote kado's hoefde voor Sinterklaas...mocht hij dan iets van het geld dat hij voor zijn verjaardag gaat krijgen zelf houden? Slim onderhandeld, vonden wij, maar ook above and beyond the call of responsibility voor een mannetje dat nog 9 moet worden, vinden wij.

De Bevelvoerder keek mij diep in mijn blauwe ogen en ik keek hem diep in zijn bruine ogen en wij kozen ons standaard pad: "Is goed jongen, die deal staat." Uiteraard kreeg hij toch de grote kado's en uiteraard hoeft hij niet alle liquide middelen in te leveren voor zijn verjaardag. Wij hebben het ruim en de morele kompas van de Spelmaker staat perfect naar het Noorden.

Zo is de Spelmaker ondertussen bezig met het voorbereiden van zijn eerste spreekbeurt ooit. Die gaat niet over voetbal en niet over honden of cavia's zoals de rest van zijn klasgenoten. De spreekbeurt gaat over WOII (Ik: eeeeeh, weet je het wel zeker jongen? Hij: ja!) Hij heeft de inhoud van zijn presentatie mij gedicteerd om zelf powerpoint onder de knie te krijgen; de inhoud kwam van hem. Nu maakt hij de spreekbeurt zelf af: hij snapt powerpoint nu wel. Oh ja...Het Dagboek van Anne Frank wil hij ook voor zijn verjaardag.

Jongen, die Play Station 3 is voor jou en je hoeft geen rooie cent bij te betalen. Al die extra centjes mag je uitgeven aan spelletjes.