De Repel zegt: Niks mis op het empathievlak

Toen Wijzemans was getest op hoogbegaafdheid en wij "de" uitslag kregen, kregen we in feite 3 uitslagen.

1. Hij is niet zomaar hoogbegaafd, hij valt op alle fronten van de schaal. Dat we daar niet heel blij mee waren, hoefde ze (ze = de testende instantie) ons niet te benadrukken: wij hadden zelf liever ook een your basic, lekker gemiddelde VWO-klant gehad. Laat ik zo zeggen: wij hoopten wel op die uitslag omdat het ons beeld over hem zou bevestigen, maar wij hoopten voor het gemak van zijn leven niet op die uitslag.

2. Hij was op moment van testen een perfect leuke normale kleuter die nog in een perfect normale magische kleuterwereld leefde. Dat hij prinses wilde worden èn profvoetballer was volkomen normaal in de magische wereld van een kleuter. Ik dacht ondertussen bij mezelf: jongen, met jouw IQ kan je nagenoeg alles worden wat je wilt. Maar laat profvoetballende prinses nu nèt niet tot de mogelijkheden te behoren...die Oranjes zijn domweg niet zo progessief! (Wellicht maak je in Monaco nog een kans?)

3. Ja. Hij vertoont autistische trekjes. Maar die trekjes horen ook bij kleuter zijn. Maar hij is er op zich wel "best wel" laat mee. En daarbij is hij anders omdat hij "best wel" slim is. In dit stadium kan je het nog niet beoordelen. En hier was het zaadje van de zorgen bij mij geplant.

Waarom het antwoord ja bij 3? Onder andere omdat hij enorm laat was met false belief. Met je kunnen verplaatsen in wat anderen niet kunnen weten. Je dus kunnen verplaatsen in liegen. En je hebt dat nodig voor wederkerigheid, voor empathie. En dat zijn dingen die typisch missen in het autistische spectrum. (Sorry voor de kort door de bocht uitleg.)

Enfin. We zijn een jaar verder.

Het is een zaterdagavond. In de straat neemt de vertrokken helft van een gebroken huwelijk de kinderen mee op vakantie, samen met een nieuwe helft. De kinderen blijken wat trager te zijn in het volkomen relaxed omgaan met de nieuwe situatie, want er raakt een kind overstuur. Het kind wil niet weg bij de gebleven helft van het verbroken huwelijk. Bevelvoerder en ik hebben enigzins plaatsvervangend schamend de situatie in volle glorie mogen aanschouwen/aanhoren. Blaartrekkend!
Het kind vertrekt uiteindelijk toch. Huilend. De andere kinderen, al die tijd wachtend in de auto zijn inmiddels ook overstuur. 

En dan hoor ik boven een geluid. Ik hoor iemand huilen. Ik loop naar boven en tref Wijzemans huilend aan in de vensterbank. Hij had zijn Verkering huilend zien zitten in de auto. En hij was zo enorm verdrietig omdat hij haar en haar broer zo had zien huilen.

We hebben geknuffeld en mijn hart bloedde voor de kinderen uit de straat en stiekem was ik trots op mijn Wijzemans. Niks mis met zijn empathie en zijn wederkerigheid! Inmiddels denk ik denk ik dat hij alles kan. Zelfs profvoetballende prinses worden.

Een dag later neemt mijn vader de Daltons mee naar het strand. De hele dag. Het huis is oorverdovend stil, de hele dag. Als ze 's avonds thuis komen neem ik Draakje op schoot (ondanks factor 50 heeft hij verbrandde koontjes, zo zoet) en vraag hem hoe het was:

ikhebgezwommenenfrietgegetenenerwarenkwallenenerwaseenmeisjedatwasgebetenentoenmoestzehuilen ....en toen had hij zijn zakje starmix snoepjes aan dat huilende meisje gegeven.

Dus. Ladies and gentlemen. Repel is back. No more misses nice woman! Althans, niet meer voor mensen die ik zou moeten weren.

De Repel is back. Wij hebben een Welpje te logeren. Een Welpje van Plofje.

(De foto heeft iets te maken met nieuwe barkrukken en verpakkingen, never mind....)
(Een nieuwe bank komt er pas als Lewis het tijdelijke voor het eeuwige het verruild, never minds...)

Een kwart woord

Ik was een typische VWO-klant. Maar dan wel de ultieme bèta-variant daarvan. Dat werd dus niet Gymnasium met *oh horror* nog meer talen, maar Atheneum, waarbij ik zoveel mogelijk talen liet vallen zo snel als het mocht. Die 1,3 (!) voor mijn proefwerk Duits in de vierde klas kan ik me nog levendig herinneren. Arg. Daar werd nog een "publieke schandpaal"-momentje van gemaakt ook. Ik kan me de gruwelijke docent die het nakeek dus ook nog vividly herinneren. Dubbel arg. Op een andere kwade ochtend haalde hij me voor de klas. Ik pieste bijna in mijn broek uit angst voor de overhoring, maar hij zei alleen maar: "Heb je een nieuw setje aan?" Toen iedereen hard genoeg had gelachen en ik rood genoeg had gebloosd als 15 jarige, mocht ik weer gaan zitten. Duits werd um dus niet.
 
Ik ging mijn examen in met natuurkunde, scheikunde, wiskunde B, en biologie. (En Nederlands, Engels en geschiedenis.) Ik kwam mijn examen uit met een 8 voor alle vakken behalve Nederlands. Een 7. Mijn studie fysische chemie ging vervolgens ook van een lijen leien dakje. Tsja, die 7 kwam niet uit de lucht vallen. Ik haalde mijn studie met extra vakken niet cum laude, maar wel bovengemiddeld. Story of my life: het komt me nooit aangewaaid, ik moet er altijd voor werken. Maar als ik ergens voor werk, kan ik het bijna altijd erg goed. (Op Duits na dus.)

Right. Waarom deze veer in eigen derrière? Nou, omdat ik werk naar een punt dat aan het eind van dit logje pas echt komt. Een deel van het punt komt nu: Ik heb mijn hele lagere schooltijd geknokt tegen breuken. Hoe goed ik ook was in rekenen, ik kreeg mijn vinger maar niet achter die breuken, ik snapte het gewoon niet. Ik kreeg het begrip, het grotere verhaal der dingen achter de breuken maar niet onder de knie. Ooit niet goed uitgelegd, ooit het begin niet goed, en ik ben reddeloos verloren. Ook dat is namelijk de story of my life. Uiteindelijk kan ik alles, maar zonder basis kost het me heel veel inspanning. Zou het met het richtingsgevoel ooit nog goedkomen?

Ik merk nu dat ik kinderen heb die van een andere categorie zijn. Ik kom nu op mijn echte punt.

Vanavond bij het avondeten keek Wijzemans naar de klok. Trots op het feit dat hij dat ingewikkelde analoge ding (geef hem maar liever de digitale wekker) eindelijk snapt,  zei hij triomfantelijk: "het is 10 over 6!" Ik moest lachen en zei dat het klopte.

Spelmaker: het is één-zesde over zes!
Onderkaak van Rapunzeltje: *kloenk*
Ik: Hoe weet je dat?
Spelmaker: Gewoon.

Voor degenen die nog net niet on the same page zijn: in groep 5 krijg je nog geen breuken.

Vijf minuten later sta ik voor ons "boodschappen/niet vergeten"-white board. 1/4 = 0,25 rekent Spelmaker uit zijn hoofd uit en 1/5 = 0,20 ook. Hij heeft ergens de klok horen luiden en is vervolgens zelf de klepel gaan zoeken. Hij heeft zichzelf geleerd breuken naar decimalen om te rekenen en andersom. Net als hij ooit deed in groep 2 met negatieve getallen. Ik legde hem vervolgens uit wat er gebeurt als je 1/3 probeert te doen. En dat je dan afspraken met elkaar moet maken. "joh, weet je wat, we stoppen na 4 cijfers achter de komma, of na 2." Zijn grijns was schuin. Triomfantelijk. De "ik heb je door"-grijns.

Hij heeft het woord "wortel" ook ergens gehoord. Nou, die tweedemachtswortel is te simpel voor hem. Ik legde uit dat het getal 2 heel erg mooi is, maar dat het niet stopt bij "kwadraat" en "wortel van". Ik ben gegaan naar het idee derdemachtswortel. Ik had 5 minuten eerder het concept exponenten uitgelegd, dus exponenten versus wortel ging erin als zoete koek.  En alles stond bij hem in standje "ik snap het".

Okay. Mijn punt. Eindelijk. (Of slaapt iedereen al?) Ik ben geen docent, ik heb niet geleerd pedagogisch uit te leggen. Als ik als lagere schoolleerling mijn uitleg-relaas van vanavond had moeten aanhoren was ik vast huilend weggelopen. Maar ik heb een Spelmaker die aan een kwart woord genoeg had. Boe-ha-ha-ha, oh de woordspeling. Ik had blijkbaar toch een 8 verdiend voor mijn eindexamen.

Denkertje voor mij. Ik heb een Wijzemans die door schoolkinderen van groep 7 in het winkelcentrum wordt nagewezen (zaterdag letterlijk gebeurd:) "Kijk! Daar heb je Wijzemans, het broertje van Spelmaker. Die kan goed rekenen? Niet normaal!" En ik heb een Spelmaker die een juf heeft gehad dit jaar die hem in zijn onderbroek heeft laten gymmen.

Een nieuw spelbord zonder spelregels

Vandaag zat ik weer tegenover de kinderarts met de mooiste naam van Nederland. Mooie ogen, sympathiek hoofd. Een absolute kei met kinderen (zowel inhoudelijk als zeker de bedside manner) en net zo goed met moeders (al weet ik niks van die bedside manner, belangrijke disclaimer). Een linkspoot, net als ik. Op één aspect na was het enorm fijn hem weer te zien. Maar dat ene aspect was dan wel weer doorslaggevend: ik had namelijk gehoopt hem nòòit meer dààr te zien.

Maar goed. Daar zaten we weer. Ik wil niet zeggen dat we terug zijn bij af, maar we zijn wel terug ergens daar waar het totaal niet okay is. Het feit dat we wegliepen met de beste symptoombestrijding ooit dankzij de lieve dames van de kinderafdeling en de dokter met de mooiste naam van Nederland, doet niks af aan het feit dat we er nog lang niet zijn.

Sterker nog, de weg is misschien nu nog moeilijker omdat het probleem tussen de oren zit en dat bijzondere breintje van hem er een mening over heeft. En dat breintje is twee jaar verder dan toen. Daarbij blijkt hij in staat om op wilskracht zware medicijnen te ondermijnen.

We zijn niet terug bij af dus weet ik ook niet welke weg we nu moeten afleggen. Iemand heeft er een onbekend spelbord naastgelegd: Ga terug naar start, U ontvangt geen 200 gulden en u springt over op het bord zonder spelregels.

Mijn emoties van de afgelopen week zitten hoog maar zijn nog niet geuit. Maar ze zitten om de hoek dus die komen wel. Hij daarentegen heeft ze verstopt. Ik weet niet hoe en wanneer ze eruit komen, maar dat gaan we later zien. Vandaag had hij na zijn indrukken, zijn angst, zijn huilbuien en zijn verdriet (en na al zijn ingehouden huilbuien en ingehouden verdriet) voornamelijk behoefte aan het gewoon bijna 6 zes zijn op een vrijdagmiddag.

Beloofd is beloofd. De politieboot van lego als het was gelukt, het poepen. Hij heeft hem helemaal zelf correct in elkaar gezet met behulp van de plaatjes. Ik vind het knap. Hij ook. Tot heel diep.

En toen ik thuiskwam van de kapper wilde hij me wat laten zien. Na maanden en maanden van modderen was hij blijkbaar gewoon opgestapt en weggefietst samen met zijn grote broer. Hij wilde me met name laten zien dat hij op en af drempeltjes kan.

De eerste signalen dat we geen spelregels hebben op het nieuwe spelbord werden vandaag echter ook al duidelijk. We hebben nog een lange weg te gaan.

Wil hij me alles laten zien wat hij wel kan?

Onder de tap bij bureau jeugdzorg, deel II

Ik ben er achter gekomen dat er 1 ding erger is dan bij bureau jeugdzorg bekend staan omdat je kinderen continu op de eerste hulp vertoeven met japen in voorhoofden. Zelfs als er tegelijkertijd drie grote japen èn een blauw oog te tellen zijn.

Wat is er dan erger, zult u zich afvragen? Nou.....

Wijzemans heeft zichzelf dus leren lezen en schrijven. En omdat hij pas in groep 2 zit gaat dat niet met de regelen der schrijfletterskunst, maar hij rijgt letters moeiteloos aan elkaar tot woorden en hij leest woorden moeiteloos als aan elkaar geregen letters. Hij vraagt of fruit met de "ff" van vis is of met de "ff" van Franca. Hij kent ook het verschil tussen de ei van ei en de ij van ijs. Hij leest moeiteloos zinnen met woorden van meerdere lettergrepen. Maar of hij met zijn 5 jaar snapt wat hij leest is een tweede...

Hij kan dus -voor ons gemakzuchtig- achter YouTube worden gezet als hij filmpjes wil zien van Super Mario Galaxy 2. Want dat typt hij lekker zelf. En even later zie ik dat hij heeft getypt "Thomas gered op Misty eiland" als ik Erik de Zwart hoor. (Zitten wij dan wel weer naar die stem van Erik de Zwart te luisteren *zucht*, maar stiekem vinden we het maar wat bijzonder.)

Enfin. De point van mijn verhaal. Ik heb het verhaal van horen zeggen want ikzelf was aan het werk. Wijzemans zat achter de computer Thomas-filmpjes te kijken, as usual. Op een goed moment komt de Bevelvoerder naar beneden (hij had wat was gedaan of zo) en hij ziet op YouTube twee *kuch* dames bepaalde *kuch* activiteiten ondernemen *kuch* met elkaar. Een en ander geheel *kuch* zonder kleding.

De Bevelvoerder loopt naar het beeldscherm en ziet dat Wijzemans in het zoekscherm van YouTube heeft getypt:

dikke t.ieten

(maar dan zonder punt in dat tweede woord, dat doe ik alleen hier op deze log vanwege de bots en de zoekmachines en de u-weet-wel-wat-voor-snode-zaken op internet)

Nu moet u weten dat dikke t.ieten voor een 5 jarige net zo grappig zijn als dikke b.illen en dikke voeten en dikke neuzen. Ik geloof ook oprecht dat hij enigszins teleurgesteld was in het resultaat van zijn zoekslag. Het filmpje zal hem ongetwijfeld tegengevallen zijn.

Ik weet alleen niet of buro jeugdzorg dezelfde mening zal hebben.

Ik ga morgen gebruikersprofielen maken op de iMac en die goede kinderfilter van ouders.nl installeren. Dat hij die met zijn brein binnen een jaar gehacked zal hebben is van later zorg.

Deze week zag ik...

Deze week zag ik dit creatieve verzinsel van mijn 5 jarige, mijn hoogbegaafde groep 2'er. Hij heeft het zelf verzonnen. Hij heeft het zelf geschreven. Zonder hulp. (Hoe kan hij nou ineens zichzelf hebben leren schrijven toen ik een keer knipperde?) Hij moest alleen de plaatjes nog tekenen bij zijn strip, dus hijzelf was nog niet tevreden. En ik? Ik was tot op het bot ontroerd en de tranen zaten hoog. (Ik heb de tekst uitgeschreven onder de foto, voor de stervelingen onder jullie die het niet kunnen lezen.)

Een Hergé in de dop?

Ik zit in een trein. 

Ik zit in een goederentrein. 

Er komt een trein. Oh jee, kijk uit voor mijn 3 treinen! 

KABOEM! De treinen zijn gebotst.

Bijzonder kind

Ik probeer al een hele poos een logje over Wijzemans te schrijven. Maar ik worstel en krijg het niet goed op papier. De Bevelvoerder was het niet eens met de toonzetting van de eerste poging en dus ging die de prullenbak in. Hij worstelt niet zoals ik, maar hij ziet net als ik dat we een bijzonder kind hebben. Een kind dat anders is. Maar vervolgens kreeg ik de alternatieve versie ook niet op papier.

Het logje ging on hold. Maar soms werkt het voor mij zo dat ik de boel pas echt op orde heb als het gelogd is. En het logje is er nog niet, dus ik ben nog niet op orde. Het is namelijk andersom: pas als het op orde is, log ik. En ik had nog niet gelogd. En dus ging ik vanavond met zwaar gemoed, zonder dat mijn brein op orde is en in sync met mijn hart, het 10 minutengesprek in.

Details-shmetails. Maar ik liep met een gerust hart terug naar huis.

Zijn juffen zijn niet heel goed in het begeleiden van zijn cognitieve deel (lees: NIET!), maar ze zitten bovenop het emotionele deel. En daar ben ik heel blij mee. Cognitief komt het wel goed met mijn kind, al dan niet hortend-en-stotend, daar heb ik geen twijfels over. Desnoods doet hij het zelf, zo slim is hij. Op emotioneel vlak had ik grotere twijfels. En daar had mijn logje-dat-maar-niet-wilde-lukken over hebben moeten gaan.

En laat nu net dat duo, dat de plank volledig missloeg bij de Spelmaker, wel in staat zijn mijn über-hoogbegaafde kind emotioneel deze belangrijke jaren door te loodsen. Zij hebben hem emotioneel in het snotje.

Ze wilden me een werkje laten zien. 5 jaar oud, groep 2.  Ondertekening "ik". Niet zijn naam. Nee. Ik.