Eigenlijk is het totaal niet moeilijk

Momenteel loopt niet alles even makkelijk.
Soms lijkt alles heel moeilijk.

Ik ben toe aan vakantie, maar ik moet nog ruim 3 weken werken.
Dan heb ik -oh hiep hiep hoera- een "royale" twee weken vakantie.
Ik geloof dat ik denk dat ik zeker weet dat dat niet helemaal voldoende zal zijn.
Maar het zal voldoende moeten wezen, want meer vakantie heb ik niet.
En als er geen alternatief is, is er ook geen probleem

Er is gedoe op veel fronten.
Ik pak het aan waar het moet, ik laat het glijden waar het moet.
Laten glijden kost me moeite.
Maar ik zal moeten.
Het gaat allemaal om prioriteiten.

Mijn kinderen hebben vakantie en hebben nog ruim 3 weken te gaan.
Nog ruim 3 weken dat mama fulltime werkt en papa vakantierooster draait.
En ik wil niet allen maar de laatste twee weken van deze zomer vakantiemama zijn.

*Reality check*

Ik ben bovenal mama.
Maar zonder Daltons ben ik mama van niemand.
En zonder de Bevelvoerder ben ik De Repel niet.

Het is eigenlijk heel simpel.

Het is samen met je oudste in de regen staan op het moment dat de regen losbarst als het de hele dag te godvergeten heet is geweest.



Het is elke dag de zwaantjes fotograferen....

En dubbel en dwars genieten als Draakje een mening heeft over Familie Zwaan

Het is samen met je Bevelvoerder gaan naar een verjaardag van een collega naar De Parade en genieten van de Silent Disco en de nu al insiders joke dat je dat de "autisten disco" noemt.

Dat je samen heel vroeg weg moet gaan omdat je Smart om middernacht weer in een pompoen verandert en je uitgaanskledij in een nachthemd.
Want de volgende dag staan de Daltons om half 6 alweer te trappelen.

Dat je net op tijd was voordat de Smart in een pompoen veranderde.

Dat een lief klein meisje naar je toe komt om te vertellen dat ze iets heel mooi vindt. Je denkt nog even "mij?", maar ze bedoelt je toilet.
Dat je dan zegt dat ze dat dan maar even aan de Bevelvoerder moet gaan vertellen, want die heeft er zoooooooooooo veel uurtjes in gestoken. En dat dat meisje dat dan durft, en dan dat hoofd van de Bevelvoerder zien ....



Dat je wordt vereeuwigd in een moment met je jarige Wijzemans op een unieke manier.

En dat je vervolgens de binnenkant van je trapkast durft te fotograferen voor de Zwitserse visite van deze zomer om te laten zien dat als je heel, heel, heel, goed kijkt, je een stofzuiger, een strijkbout, een strijkplank, een printer en allerlei andere nuttige meuk kan vinden als je twee weken in mijn huisje gaat logeren!

Onder formeel protest noodgedwongen akkoord

Onderstaande heb ik gezegd en geschreven in gesprekken en e-mails naar de school. Naar alle gelederen. Ik ben blij dat ik het allemaal, woord voor woord, letterlijk zo heb gezegd. Onderkoeld. Ik heb mijn gelijk gekregen omdat ze allemaal stotterden en wisten dat ik gelijk had. Maar er is niks teruggedraaid. Maar ook dat wist ik van te voren. Spelmaker heeft me gesmeekt hem niet van school te halen naar een andere school. En die smeekbede is dan ook werkelijk de enige reden dat ik dat nou juist dat niet heb gedaan.

Ik geloof best dat de kindjes uit de andere klas aardig zijn, maar waarom wordt hij van zijn vriendjes losgerukt?

Natuurlijk maakt hij vast wel weer vriendjes, maar waarom is het nodig hem te dwingen?

Jullie geven alleen geforceerde argumenten waarom het minder erg zou zijn dan ik naar onze realiteit voorspiegel, maar ik hoor nul argumenten waarom jullie het überhaupt doen. Waarom er goede redenen zijn om het wel te doen, hem als enige wegsleuren uit het hechte kliekje van 4 lieve jongens die al 5 jaar lang bij elkaar in de klas zitten

Als het kliekje niet zo hecht is in de klasdynamiek zoals jullie claimen, waarom zijn ze dan alle 4 huilend thuis gekomen? Waarom hebben de drie andere moeders mij aangesproken omdat hun zoontjes net zo verdrietig zijn als de Spelmaker omdat hij niet meer bij hen in de klas zit? Het was er niet? Die dynamiek? Nee. Die was er wel. De juffen hebben gefaald omdat ze het niet hebben gezien.

Het is in het belang van de school beter om dit te doen. Niet in het belang van mijn kind. Dat dit het belang van mijn kind juist schaadt, is voor jullie geen argument om iets te veranderen. Dat vind ik erg.

Ik ben niet gecharmeerd van het argument "als we ja zeggen tegen jou, staan morgen alle ouders op de stoep". Als jullie beslissing weloverwogen is, mag toch iedereen op de stoep staan? Dan krijgen ze te horen waarom. Maar die argumenten heb ik niet gehoord. Dus ja, dan snap ik wel dat je bang bent voor ouders op de stoep!

Pardon? Ik moet het zien als een kans voor Spelmaker? Dwingen afscheid te nemen van vriendjes en starten in een nieuwe klas waar hij nul vrienden heeft is een kans voor hem? Hij heeft niet gevraagd om deze kans, hij wil bij zijn vrienden blijven!

Ik wist van te voren dat niets wat ik zou zeggen jullie besluit zou veranderen. Jullie besluit was bij voorbaat gegoten in beton. Ongeacht of er betere argumenten waren voor iets anders. Dat maakt jullie besluit per definitie ongeldig. Of op z'n minst uitermate slecht.

Ik ben weggelopen met een uitsmijter. Ik heb het tegen de directrice en de adjudant gezegd. Ik heb het wel moeten oefenen hoor, maar ik heb het gezegd. Oh, wat een genoegdoening dat ik dit heb gezegd:

Spelmaker gaat het redden in de nieuwe klas. Het gaat goedkomen met hem. En dat heeft alles te maken met de Spelmaker zelf en helemaal niks met jullie besluit. Sterker nog. Ondanks jullie besluit.

Ik heb één argument wel gevoeld, maar ik heb ervoor gekozen dat ene ding niet te zeggen (al had ik het graag gewild in mijn emotie). Ik zei het niet in het belang van de rest van de schoolcarrière van Spelmaker en die van mijn andere twee zonen aldaar. Het was namelijk een emotioneel argument. Alle andere argumenten zouden verdedigbaar zijn geweest als ze konden en dat was waar ik op uit was. Onderstaande was mijn emotionele schreeuw die me zwak zou hebben gemaakt:

Als jullie 4 kinderen doodongelukkig maken, 4 kinderen huilend naar huis sturen, ongelukkig het jaar uitsturen, de zomer insturen en ongelukkig het nieuwe jaar insturen, en jullie kunnen niet uitleggen waarom dat een goed idee is, kan ik tot geen enkele andere conclusie komen dan dat het officiële schoolbeleid "kindje pesten" is. En hoe wil je dat rijmen met jullie Christelijke signatuur.


Ik zal jullie melden wanneer het moment gekomen is dat ik dit verhaal kan vertellen zonder de intense woede en frustratie te voelen die ik nu voel.

#ikrukhaarhoofderaf
#jufgevondenzonderhoofd

Een nieuw spelbord zonder spelregels

Vandaag zat ik weer tegenover de kinderarts met de mooiste naam van Nederland. Mooie ogen, sympathiek hoofd. Een absolute kei met kinderen (zowel inhoudelijk als zeker de bedside manner) en net zo goed met moeders (al weet ik niks van die bedside manner, belangrijke disclaimer). Een linkspoot, net als ik. Op één aspect na was het enorm fijn hem weer te zien. Maar dat ene aspect was dan wel weer doorslaggevend: ik had namelijk gehoopt hem nòòit meer dààr te zien.

Maar goed. Daar zaten we weer. Ik wil niet zeggen dat we terug zijn bij af, maar we zijn wel terug ergens daar waar het totaal niet okay is. Het feit dat we wegliepen met de beste symptoombestrijding ooit dankzij de lieve dames van de kinderafdeling en de dokter met de mooiste naam van Nederland, doet niks af aan het feit dat we er nog lang niet zijn.

Sterker nog, de weg is misschien nu nog moeilijker omdat het probleem tussen de oren zit en dat bijzondere breintje van hem er een mening over heeft. En dat breintje is twee jaar verder dan toen. Daarbij blijkt hij in staat om op wilskracht zware medicijnen te ondermijnen.

We zijn niet terug bij af dus weet ik ook niet welke weg we nu moeten afleggen. Iemand heeft er een onbekend spelbord naastgelegd: Ga terug naar start, U ontvangt geen 200 gulden en u springt over op het bord zonder spelregels.

Mijn emoties van de afgelopen week zitten hoog maar zijn nog niet geuit. Maar ze zitten om de hoek dus die komen wel. Hij daarentegen heeft ze verstopt. Ik weet niet hoe en wanneer ze eruit komen, maar dat gaan we later zien. Vandaag had hij na zijn indrukken, zijn angst, zijn huilbuien en zijn verdriet (en na al zijn ingehouden huilbuien en ingehouden verdriet) voornamelijk behoefte aan het gewoon bijna 6 zes zijn op een vrijdagmiddag.

Beloofd is beloofd. De politieboot van lego als het was gelukt, het poepen. Hij heeft hem helemaal zelf correct in elkaar gezet met behulp van de plaatjes. Ik vind het knap. Hij ook. Tot heel diep.

En toen ik thuiskwam van de kapper wilde hij me wat laten zien. Na maanden en maanden van modderen was hij blijkbaar gewoon opgestapt en weggefietst samen met zijn grote broer. Hij wilde me met name laten zien dat hij op en af drempeltjes kan.

De eerste signalen dat we geen spelregels hebben op het nieuwe spelbord werden vandaag echter ook al duidelijk. We hebben nog een lange weg te gaan.

Wil hij me alles laten zien wat hij wel kan?

Oh. Is het al donderdag?

Van de moeder van vriendin. De oma van het kleine meisje.

Rapunzeltje goes personal

Mijn beste vriendin is 8 jaar jonger dan ik. Dat is op deze leeftijd een leeftijdsverschil van lik me vestje, maar toen we elkaar leerden kennen in 1998 was het leeftijdsverschil behoorlijk: de kloof tussen 27 jaar en 19 jaar is behoorlijk, op die leeftijden. Het kan afhankelijk van de achtergrond zelfs een wereld van verschil zijn.

Toen we elkaar leerden kennen, toen we 27 respectievelijk 19 waren, ging het "niet zo goed" met ons. En dat was de enige reden dat we elkaar konden leren kennen. Anders zouden we elkaar zeker weten, nooit hebben ontmoet. Onze levens speelden zich namelijk af in parallelle universums. Niks hadden we overeenkomstig, niks. Behalve....

Wij hadden allebei een beetje hulp nodig om de rails weer te vinden. En het klikte direct, durf ik te zeggen. En in ons gedeeltelijk individuele, gedeeltelijk gezamenlijke zoektocht naar onze respectievelijke rails, hebben we een oerband gesmeed.

Door lief en leed is makkelijk gezegd, maar wij hebben lief en leed beleefd onder bijzondere omstandigheden. Maar wat ons echt bijzonder maakt, is dat wij lief en leed hebben doorbeleefd. Ook later onder normaler omstandigheden en nog later onder gelukkiger omstandigheden. Toen wij eenmaal onze eigen rails hadden gevonden en voorzichtig leerden niet te ontsporen, zelfs niet in cruise controle, bleven wij lief en leed delen.

Zij was mijn getuige bij mijn huwelijk. Zij was namelijk de eerste die vernam dat er een mogelijke spuitgast in beeld was. En zij belde mij vanuit Frankrijk waar ze een paar jaar woonde, toen het echt even niet ging. Inmiddels woont ze alweer jaren hier, in Nederland. En we delen nog steeds lief en leed en...zelfs op de momenten dat we dreigen de rails uit het oog te verliezen, durven we elkaar te bellen. Er is niemand anders die we kunnen bellen. Want wij zijn de enige die de ander zonder gêne, zonder schuld, maar met alle inzicht en achtergrond de richting naar de rails kan wijzen.

***

En nu is ze ziek. Ernstig ziek. Er is van alles loos en men weet niet goed wat er is. Ze loopt ziekenhuis in en uit. Ze is er bijna vaker dan op werk. Het is serieus, het is ernstig. En ze is jong, zo jong. Het leeftijdsverschil speelt weer op: ik vind haar haar zo jong, zo veel te jong om ziek te zijn.

***

Ik heb 18 december, logdiner, afgezegd omdat ik meer tijd moest maken voor mijn gezin. Ik heb verkondigd dat mijn aandacht uitging naar alleen mijn gezin en naar haar en ik meende het. Ik wilde 18 december thuis zijn, maar uiteindelijk zat ik die avond, de avond van het logdiner, met haar. Met grote toestemming van de Bevelvoerder. Wij zaten ons ongans te eten aan sushi's en wijn en groene thee. En wij deelden lief en leed. Heel veel lief en heel veel leed.

Mijn vriendin is ziek en Punzel maakt zich zorgen. Grote zorgen. En de Bevelvoerder ook. De Bevelvoerder is dol op haar en weet daarbij hoeveel ze betekent voor zijn Punzeltje.

***

Mijn vriendin doet inkopen voor een woondecoratiebedrijf en daarvoor reist ze geregeld naar China. Daar heeft ze, speciaal voor mij, een beeldje laten ontwerpen. Een enig en uniek beeldje. Omdat ze weet dat ik iets met kikkers heb. Het had een uniek item moeten zijn, maar het bedrijf vond het zo mooi dat ze het in productie hebben genomen. Ik heb geen uniek item, ik heb een prototype, hoe cool. Speciaal van haar, voor mij.



Punzel heeft een heel bijzonder vriendinnetje. En ze maakt zich zorgen. Ze houdt namelijk heel veel van haar vriendinnetje.