The man formerly known as Stadler

Wij hebben deze vakantie voor de tweede maal meegemaakt hoe het is als je na twee jaar teruggaat naar dezelfde vakantiebestemming. Voor de tweede maal maakten wij mee hoe Draakje nu de leeftijd heeft op een vakantiebestemming die Wijzemans twee jaar daarvoor had op dezelfde plek.

De eerste keer dat we het meemaakten, heb ik een logje gewijd aan "Wijzemans toen" versus "Draakje op dat moment". Ik heb zelfs foto's geënsceneerd om een zo nauwkeurig mogelijke kopie te maken met het andere kind. Dat logje heette in 2008 Déjà vu

Nu, de tweede keer, heb ik het anders gedaan. Oftewel: Een logje over een jongetje dat toen heul lang haar had, over een jongetje dat ooit heul onschuldig leek, over een roze jurkje dat toen ONEINDIG belangrijk was voor iemand en...

Ra-pa-pa (*tromgeroffel*)....de uitschieter:

Over een grumpy old man die voorheen Stadler heette!

Toen keken we hier naar wolken en zochten we naar vormen.
Twee jaar later deden we dat hier ook.

Toen had Spelmaker hier heul lang haar en waren hij en zijn vader twee handen op een buik.
Twee jaar later heeft hij geen lang haar meer.
Maar voor de rest...

Twee jaar geleden wilde Wijzemans in het "verkleedkasteel" PERSE het roze jurkje aan.
Hij wilde twee jaar geleden namelijk prinses worden. (En profvoetballer....een magische combinatie.)
Dat hij het jurkje achter moest laten, heeft hij me maandenlang nagedragen.
Twee jaar later bleek het roze jurkje bezet toen we aankwamen.
Bezet door een voor mij volkomen onbekend, schattig klein meisje.
Wijzemans ondertussen, had andere kleren uitgezocht.
Het roze jurkje kon hem worst wezen.
Het kon mij echter wel wat schelen, dus zette ik (met toestemming van moeders) haar op de foto.

Twee jaar geleden werd hij hier deux ans!
Twee jaar later haalde hij hier de schoolgerechtige leeftijd.

Twee jaar geleden doopte ik hem en zijn maatje Stadler en Waldorff.
Twee jaar later is Stadler alleen over.
Ook jarig op 11 augustus, net als Draakje.
Twee jaar later is Stadler geen Stadler meer.
Stadler is een lieve man, vermomd in een laagje grommig.
Op 11 augustus -bijna aan het eind van de vakantie- loop ik het broodwinkeltje in.
Ik (grijnzend): weet je nog, nummer 100
Hij (semi-zuchtend): Oh ja, dat Leidse huisje. Allemaal gekken daar.
We spelen een spelletje.
Natuurlijk weet hij dat we in nummer 100 zitten.
Ik steek mijn hand uit en zeg: Gefeliciteerd!
Ik geef hem het kado dat we bij ons hebben.
Hij is zichtbaar onder de indruk.
Hij schudt mijn hand en buigt voorover om te zoenen.
Ik geef er drie. Links-rechts-links.
Nee, zegt hij, vier, anders telt het niet. Links-rechts-links-rechts.
's Middags zitten we op het terras en ik loop naar het winkeltje.
Ik wil een foto van hem en Draakje.
Hij: Moet dat?
Ik: Ah, toe?
Hij: Nou eentje dan.
En dan pakt hij een pakje tevoorschijn.
Hij heeft een kado voor Draakje.
De foto toen heb ik stiekem op afstand genomen en is enorm ingezoomd.
De foto nu is met tegenzin, maar met toestemming.
En ik weet nu ook hoe oud hij is geworden.

Toen ik op zaterdag afscheid van hem nam, wist ik dat ik hem vier zoenen moest geven.
Anders telt het niet.

Zaterdag Repel style: dokterspost, tictac en een plasje Repel

De Bevelvoerder draait zijn vakantierooster.
Ons gezin zucht en steunt en kraakt en piept onder het geweld van deze opgave, zoals elk jaar.
We zijn gelukkig ervaren en weten dat we het ook dit jaar weer gaan overleven.
Want net als we denken dat we echt niet verder kunnen, dient het eind van het vakantierooster zich op een moment weer aan.
Het punt dat ik denk dat we het niet gaan redden, heb ik nog niet bereikt.
Wat wil zeggen dat het eind van het vakantierooster nog lang niet in zicht is.

Het is avond.
Ik heb de dag wel overleefd.
Ik zit op de bank. Ik ben bedolven onder een Wijzemans en een Draakje.
Spelmaker en Kind aan Huis bezetten de andere bank.

Zelfs de dokterpost was onder de indruk van het aantal kinderen waarmee ik aan kwam zetten om 1 kin(d) te repareren. Maar ik had er zelfs 5 op het moment dat het gebeurde. Buurtvriendje had ik nog naar huis kunnen sturen, maar ik had geen keus dan met de 4 resterende kinderen naar de dokterspost te vertrekken.

Ik heb de dienstdoende arts tot tweemaal toe de les gelezen: hoezo mij een standje geven dat ik met koters aankom.
Had ik een keuze?
Moet ik mijn 9 jarige vragen op zijn bijna 3 jarige drakonische broertje te passen samen met Kind aan Huis terwijl de pedo van de buurt nog niet gepakt is? En ik niet weet waneer ik thuis ben met de wachttijden op de dokterspost? Are you kiddin' me?
En jij hebt commentaar op het feit dat mijn bloedende-kind-met-gapende-open-wond een doosje *oh gruwel* tiktak heeft? Hoezo? Snoep is slecht? Het kind is net een week 6 en u meneer-de-vrijgezellige-net-student-af-dokter u heeft geen flauw idee wat de kracht van troost-snoep is! Flikker op. Ik bedoel, het is niet uw schuld. U weet niet zo goed waar u het over heeft.
Daarbij....
Tictac?
Heeft u een eetprobleem?

Ik ben aldus bedolven onder een Wijzemans met gerepareerde kin en Draakje.
We kijken Funniest home videao, of een variant daarvan.

Jij bent mijn mama, zegt Draakje.
Ja, zeg ik.
Ik geef een dikke kus.
Helemaal van mij, alleen van mij, vervolgt hij, en hij knuffelt me bijna dood.
Nou, zeg ik, nee.
Ik ben ook de mama van Spelmaker en Wijzemans. Ik ben van jullie alledrie!
Nou, zegt Draakje, maar ook van Kind aan Huis.
Ja, zegt Wijzemans, en van Buurtvriendje.

Nou okay zeg ik, maar dan ook van Beste Klasvriendje van Spelmaker!

Draakje (ik overdrijf echt niet, dit is wat me vanavond overkwam) legt beide handjes over mijn wangen. Hij geeft me een kus op mijn mond en kijkt me aan en zegt:

Iedereen houdt van jou.

Nou. die steek je dus in je zak.

En vervolgens komt hij de komende 2 weken weer met van alles weg omdat hij mij weer volkomen om zijn vinger heeft gewonden! Dat plasje gesmolten Repel op de grond? Dat ben ik...

Dat de tap die bureau jeugdzorg op ons heeft weer is verlengd voor 2 jaar neem ik op de koop toe...

Eigenlijk is het totaal niet moeilijk

Momenteel loopt niet alles even makkelijk.
Soms lijkt alles heel moeilijk.

Ik ben toe aan vakantie, maar ik moet nog ruim 3 weken werken.
Dan heb ik -oh hiep hiep hoera- een "royale" twee weken vakantie.
Ik geloof dat ik denk dat ik zeker weet dat dat niet helemaal voldoende zal zijn.
Maar het zal voldoende moeten wezen, want meer vakantie heb ik niet.
En als er geen alternatief is, is er ook geen probleem

Er is gedoe op veel fronten.
Ik pak het aan waar het moet, ik laat het glijden waar het moet.
Laten glijden kost me moeite.
Maar ik zal moeten.
Het gaat allemaal om prioriteiten.

Mijn kinderen hebben vakantie en hebben nog ruim 3 weken te gaan.
Nog ruim 3 weken dat mama fulltime werkt en papa vakantierooster draait.
En ik wil niet allen maar de laatste twee weken van deze zomer vakantiemama zijn.

*Reality check*

Ik ben bovenal mama.
Maar zonder Daltons ben ik mama van niemand.
En zonder de Bevelvoerder ben ik De Repel niet.

Het is eigenlijk heel simpel.

Het is samen met je oudste in de regen staan op het moment dat de regen losbarst als het de hele dag te godvergeten heet is geweest.



Het is elke dag de zwaantjes fotograferen....

En dubbel en dwars genieten als Draakje een mening heeft over Familie Zwaan

Het is samen met je Bevelvoerder gaan naar een verjaardag van een collega naar De Parade en genieten van de Silent Disco en de nu al insiders joke dat je dat de "autisten disco" noemt.

Dat je samen heel vroeg weg moet gaan omdat je Smart om middernacht weer in een pompoen verandert en je uitgaanskledij in een nachthemd.
Want de volgende dag staan de Daltons om half 6 alweer te trappelen.

Dat je net op tijd was voordat de Smart in een pompoen veranderde.

Dat een lief klein meisje naar je toe komt om te vertellen dat ze iets heel mooi vindt. Je denkt nog even "mij?", maar ze bedoelt je toilet.
Dat je dan zegt dat ze dat dan maar even aan de Bevelvoerder moet gaan vertellen, want die heeft er zoooooooooooo veel uurtjes in gestoken. En dat dat meisje dat dan durft, en dan dat hoofd van de Bevelvoerder zien ....



Dat je wordt vereeuwigd in een moment met je jarige Wijzemans op een unieke manier.

En dat je vervolgens de binnenkant van je trapkast durft te fotograferen voor de Zwitserse visite van deze zomer om te laten zien dat als je heel, heel, heel, goed kijkt, je een stofzuiger, een strijkbout, een strijkplank, een printer en allerlei andere nuttige meuk kan vinden als je twee weken in mijn huisje gaat logeren!

Ik had ongelijk

Picture it, Rapunzeldorp. 2006. Mijn argumentatie was zo sterk, daar was geen speld tussen te krijgen:

"Schat, we hebben het al druk met twee. Met een derde wordt het niet zo gek veel drukker. We hebben al twee locaties, school en crèche, met een derde komt daar niet een derde locatie bij, we houden gewoon wat langer die situatie met twee locaties."

Ik vond het persoonlijk ijzersterk. En de Bevelvoerder dacht ook dat ik een punt had. Ik had hem overtuigd.

Maar. Ik. Had. Zo. Ongelofelijk. Ongelijk.

Wij maakten niet zomaar een kindje, wij maakten een Draakje. Ik zeg weleens dat als hij de eerste was geweest, hij enigkind was gebleven. I kid you not. Hij is van de categorie "ik spring gierend van de lach van tafel en zie maar dat je me vangt. En succes ermee".  Enfin, jullie weten het. Ik heb vaak genoeg over zijn kapriolen gelogd. "Hier gaan jullie nog veel mee te stellen krijgen!" is een opmerking die wij vaak horen.

Maar. Stel je voor. Steek je wijsvinger omhoog. Da's de wijsvinger van Draakje. Maak vervolgens met je andere vinger een draaiende beweging om die vinger. Dat ben ik. Volkomen kansloos om zijn vingertje gewonden.

By rapunzeltje at 2011-06-13

Met 4 mannen in huis geen simpel klusje

Klaar.
Basta.
Beu.

Nieuwe inkoop regel:

Bevelvoerder vanaf nu zwart,
Spelmaker vanaf nu blauw,
Wijzemans vanaf nu groen,
Draakje vanaf nu gif-geel.
Rap had al alleen maar loopsokken. 

Maar dit doe ik niet meer:

Vandaag 1 jaar geleden en vandaag 2 jaar geleden en ouder-kind 2.0

Vannacht is het één jaar geleden dat 7.0 op de schaal van Richter ons leven veranderde. Anderhalve dag later was ik namelijk op weg was naar de poli erfelijkheidsonderzoek in verband met de knobbels in mijn tiet en was de Bevelvoerder tegelijkertijd op weg naar het Eiland om mensen te gaan redden. Zes dagen later vierde beleefde ik mijn verjaardag alleen en had ik mijn Bevelvoerder al dagen niet gesproken. Er was voor het eerst in ons destijds tienjarig bestaan een etmaal (wat zeg ik, ineens meteen wel drie) voorbijgegaan waarin we elkaar niet hadden gesproken. Die avond mocht hij me godzijdank bellen met de satelliettelefoon. Hij vertelde me later dat hij geen traan had gelaten, tot het moment dat hij mijn stem hoorde. Slecht voor het moreel hoor, contact met het thuisfront, vandaar dat bellen met de satellietelefoon normaliter niet mag. Slecht ook voor mijn streetrep de volgende dag, in de jungle die schoolpleinmoeders heet, daar weet moeder van Adoptiekindje alles van! #appeltaart (sorry, insider's joke) Oh, mijn bezoekersaantallen piekten destijds. Ramptoerisme.

Ik ben er heilig van overtuigd dat 2011 geen rustiger jaar gaat worden. Rustiger vaarwater is aan ons niet besteed. De ervaring heeft namelijk geleerd dat elk jaar wel wat groter of kleiner "gedoe" met zich meebrengt. En dat is prima, want tot nu toe hebben we elke storm doorstaan en de stormen en windhoosjes van dit jaar zullen we ook weer aankunnen.

Maar voorlopig nog niet eens een briesje. Voorlopig zit ik volgende week niet alleen op mijn 40e verjaardag. Voorlopig staat ons Grote Feestje (hij is 27 dagen ouder dan ik) op de rol voor zondag aanstaande. Althans, zo lijkt het er nu naar uit te zien. Zeven-punt-nul of meer op de schaal van Richter ergens ter wereld kan er zomaar nog een mening over gaan hebben. Zou wel wat voor ons zijn, eigenlijk.

{Ze wisten dat ze er vier moesten vinden ergens in die tientallen kubieke meters puin en stof in 36∘Celcius.  Ze hebben ze gelukkig allemaal gevonden. En ja, op deze foto zie je echt alleen maar puin. Ramptoerisme.}



Vandaag is ook de dag dat mijn Soulmate Poezel er twee jaar geleden zomaar ineens tussenuit is gepiept. Zomaar ineens. Ik kan hem niet vergeten, mijn Morsie-Porsie. Ik heb een mega-canvas van hem op kantoor hangen en tot op de dag van vandaag krijgt hij postuum bewonderende blikken van collega's.
Zo bijzonder: vandaag, op zijn sterfdag, kreeg ik een mail van hun oorspronkelijke eigenaar. Zij heeft ze in maart 2006 aan ons moeten geven omdat hun kindje allergisch bleek: 

Het is al weer lang geleden dat we iets van elkaar hebben vernomen.
Ik lag vannacht te denken dat ik je vandaag een email moet sturen om te vragen hoe het met jullie gaat. Het is niet zo dat ik jullie ben vergeten. Ik ben jullie namelijk zeer erkentelijk voor de goede zorgen voor mijn poezenbeesten. Ik mis ze nog iedere dag, en jullie Morse natuurlijk ook.

Ik wil graag weten hoe het met Lewis, die oma, gaat? Heeft ze nog steeds de zorg voor alle (inmiddels grote) andere katten? Als het kan zou ik graag nog een foto van haar willen zien?
Ik kan het niet aan om jullie te bezoeken, ik mis Lewis nog iedere dag. Het is heel stil in huis zonder katten, maar daarvoor maken de kinderen genoeg kabaal (en rommel).

Wat heeft zij gehouden van de grijzels. En wat houdt ze nog steeds van ze. Net als ik. Uiteraard heb ik haar vanavond voor dit logje uit een antwoord gestuurd met foto's, heel veel mooie foto's. Waaronder deze.


En als we het dan toch over correspondentie hebben.....gisteren stuurde ik deze mail naar Trainer en Ouders van de mini-F'jes:

Van deze kant een "trieste" mededeling: Wijzemans gooit de handdoek in de ring. Hij wil niet meer voetballen. Jullie zullen ergens zijn punt wel zien: hij heeft in al de wedstrijden meer treinen en madeliefjes en vliegtuigen gezien dan voetballen, zeg maar. Ik ga de coördinator zelf inlichten, maar voor het team gaan we jullie nu al in de steek laten....
Ik wens de MP5 alle geluk en voetbalplezier voor de rest van het seizoen, en al het moois voor verdere voetbalcarrieres! Als ik iemand nog iets verschuldigd ben, hoor ik het graag. Ik ga Wijzemans afmelden en zal nog maar moeder zijn van 1 voetballend E'tje (die het beduidend leuker vind dan mijn ex-MP5'je....)
En.....ik ga het oprecht jammer vinden sommigen van jullie niet meer te zien, dat wil ik ook nog even benadrukt hebben!

En dit is een van de antwoorden die ik kreeg:

Sinds september 2010 heb ik met ook met de training van de MP5 bezig gehouden. Voor mij was vrij snel duidelijk dat Wijzemans (een prachtig ventje) meer met dingen buiten het veld bezig was als daarbinnen. Soms keek hij ook wat met een blik van “wat doe ik hier”. Ik kan mij zijn keus heel goed voorstellen. Ik wens je alle geluk verder met Wijzemans en misschien nog eens tot ziens.

Leuk he? En vandaag kwam de leider langs met het laatste voetbal-wapenfeit van Wijzemans. Het bewijs dat mijn über-hoogbegaafde kind ook iets niet kan! Deze foto zal ik koesteren. Mijn "Pietertje". Inmiddels snap ik mijn kind goed genoeg om deze blik volledig te doorgronden. Ja, deze foto ga ik koesteren.



En terwijl ik dit logje typte, eerder deze avond, zat Spelmaker te playstationdrieën. (Dat is een werkwoord, hier in Casa Rapunzel.) Hij speelde Fifa 11, voor de liefhebbers onder u. De Spelmaker is namelijk het kind dat wel van voetbal houdt. Hij eet, vreet en ademt voetbal, zoals u weet. Hij schijnt er overigens verduveld goed in aan het worden te zijn. Zegt nu ook zijn trainer en niet meer alleen zijn vader. Dus dan zal het wel waar zijn. (Hij is nog verre van ZoonVanDoor (insider's opmerking weer, voor een andere insider's kring dit keer, sorry), maar hij is in Rapunzeldorptermen gezegd een rising star, zeg maar.)

Maar goed, rode draad Punzel, rode draad....die Spelmaker dus, die trok zijn mond open du moment zijn broers op bed lagen. Hij playstationdrieënd en ik loggend hebben serieuze gesprekken gevoerd. Heule serieuze gesprekken.

Wij zijn zoooooooo ouder-kind 2.0! Ja dat zijn wij. En ik houd blijkbaar nog steeds de aansluiting met mijn grote zoon van 9, wiens wereld rap groot aan het worden is. Hij kent de top 50 (40? 30? Ja je ouders snappen het inderdaad niet) beter dan ik. Hij legt mij uit hoe ik de controler van de PS3 als afstandsbediening moet gebruiken en ik leg hem uit hoe Grote Mensen Dingen Werken. We zetten allebei de boel op pauze, en kletsen. Met serieuze diepgang.



Oh mijn hemel wat heb ik mijn inspiratie terug! Loggen is weer leuk!

Rap&Scrap: Niet compleet woordeloos, maar weinig woorden nodig

 Subtitel: Rap in Scrapothekerindorp

Ik ben door de bank genomen van de "geen hulp aanvaarden". Lief aangeboden, maar ik red het wel. Maar blijkbaar was ik er op dat moment zo aan toe, dat ik zomaar "ja!" riep toen iemand -die ik louter en alleen van het internet ken- ons haar appartement aanbood deze kerstvakantie.

Wat dacht ze (die ene) wel? Een wildvreemd gezin dat zich op internet wellicht volslagen anders voordoet dan in het echt, zomaar toelaten in je huis? Je sleutel toevertrouwen?

Wat dacht ze (die andere) wel? Tweemaal 850 kilometer rijden als je toch al over je grensje zit en geen vakantiedagen meer hebt, voor netto 3,5 dagen daar?

Nou, wat dacht je? Allebei de dames zaten goed. Ik heb haar appartement niet gesloopt en zij zat juist dat deze dagen ons goed zouden doen. Dat gezegd hebbende is Ellen van de buitencatgorie. Het aanbod was te bijzonder. En man oh man, wat was het precies wat we nodig hadden!

Zo'n mooie persoonlijke privé-parkeerplek krijg ik NOOIT meer



Kant en klaar speelgoed stond voor de Musketiers klaar.



Rap houdt niet van spelletjes. Meelezende O.O. is mijn getuige: ik wilde nooit meedoen, mijn hele jeugd niet. Maar deze vakantie van netto 3,5 dagen deed ik mee. Ik heb spelletjes gespeeld tot ik een ons woog!

Ik had nog maar een paar letters nodig, ik zweer je: ik had bijna PANNENKOEKENLEKKERNIJ neer kunnen leggen voor 3 keer woordwaarde!



En we hebben de schitterende kerk bezocht van Scrapothekerindorp. Bij het kerststalletje spotte Wijzemans het "kindje Jozef" #bijnagoed. We hebben er 3 kaarsjes gebrand (elke Musketier eentje): (1) Voor ernstig ziek Dinnetje waar ik zoveel aan moet denken, (2) Voor O.O., omdat ik weet dat ze dat fijn vindt en het soort van traditie is, en (3) voor N. die op haar wolkje in de hemel dobbert met haar poes Gijs. Ik hoop dat niemand beledigd is: ik geloof niet, maar ik geloof wel in kaarsjes aansteken...



A snowy-tastic holiday!



En dan is Spelmaker ineens ziek op zijn verjaardag ("Mama, dit is de ergste verjaardag ooit!") 's Avonds knapt hij pas een beetje op. Het zat er op de heenreis al een beetje aan te komen. Gelukkig zaten we daar: we hadden daar veel meer aandacht voor de pechvogel dan we thuis zouden hebben gehad.



Geef ze een trein en alles is okay! (Let niet op dat oog.)



Ik herhaal: let niet op dat oog! (Hij had er nul last van, maar hij wist wel wanneer mama het op de gevoelige plaat wilde vastleggen om er een toepasselijke blik bij te creëren.)



Een getalenteerde mooie jonge dame bood haar slaapkamer aan voor de drie Musketiers...



Spelmaker is slim. Kan voetballen....en blijkbaar ook fotograferen.



En in Scrapothekerindorp kocht Rap een paar DrMartens, eindelijk weer! Er waren tijden dat je me kon uittekenen in die dingen. Met een hele goede reden gaat Rap hoge-hak-loos: ze doet weer DrMartens hebben! En dat lampie, daar op de achtergrond? Dat lampie is zo gaaf dat Rap het heeft gekopieerd van Scrap. De Bevelvoerder heeft beloofd het morgen op te hangen.



Ik ga niks verklapen over wat ik heb achtergelaten voor ze, want zij zien het pas morgen als ze thuiskomen....ik zal alleen een sneek preview geven...een doos vol...uit mijn hoofd een pakje of vijftien....twintig?

d'Artagnan

Ik ben onder de radar verdwenen met een nieuw alias. Ik heb mijn haren gekortwiekt en heb mezelf Rapunzel genoemd. (Onder het kopje "ironie", en "rookgordijn", dus.) Ik ga mijn oude alter ego best missen. Maar ik heb afscheid van haar genomen omdat ik werd gelezen door mensen die ik geen kijkje meer gun in mijn persoonlijke leven. Gebruik hier alsjeblieft de oude namen niet meer, want anders ben ik met Goooogle zo weer terug in die huiskwamers waar ik niet wil zijn.

Alles moest om: log, twitter, daily mugshot, the works. Een behoorlijke klus, kan ik verklappen. Maar wat bijna nog lastiger was, was een set nieuwe namen voor Casa Rapunzel. Ik wilde niet per definitie alles overboord gooien en het kind met het badwater weggooien, dus het werd nogal een puzzel. Rapunzel zelf was op zich zo verzonnen: Running Rapunzel loopt als een tierelier. En Spelmaker was een prima naam voor mijn voetballende oudste zoon. Omdat ik geen afscheid kon nemen van de term wijs vond ik Wijzemans uiteindelijk schattig genoeg voor het volgende mooie kind. En ach, de naam Draakje hoef ik überhaupt niet uit te leggen, toch? De Bevelvoerder maakte wel nog even bezwaar tegen zijn naam omdat hij geen bevelvoerder is, maar mijn argument was dat hij dat in ons gezin wel is. Puh, hij heet dus gewoon Bevelvoerder.

Maar toen stuitte ik op een groter probleem: hoe heten mijn vier mannen als setje? De term die ik voor ze had in mijn vorige log hoorde bij ze, ik gebruikte die term ook in het dagelijks leven. Hoe kon ik daar tegenop? Na een paar dagen piekeren en goooooooooogelen had ik ineens de ingeving: mijn zonen zijn de drie musketiers. En iedereen die het verhaal van Alexandre Dumas kent, weet dat er eigenlijk vier musketiers waren. De vierde musketier was namelijk de de belangrijkste: d'Artagnan. De Bevelvoerder is mijn vierde musketier, mijn d'Artagnan.

Rapunzel en haar vier musketiers dus, op een nieuw plekje op blogspot. Ik ben nog een beetje aan het interieurdesignen, maar ik geloof dat ik al aan het wennen ben.