The man formerly known as Stadler

Wij hebben deze vakantie voor de tweede maal meegemaakt hoe het is als je na twee jaar teruggaat naar dezelfde vakantiebestemming. Voor de tweede maal maakten wij mee hoe Draakje nu de leeftijd heeft op een vakantiebestemming die Wijzemans twee jaar daarvoor had op dezelfde plek.

De eerste keer dat we het meemaakten, heb ik een logje gewijd aan "Wijzemans toen" versus "Draakje op dat moment". Ik heb zelfs foto's geënsceneerd om een zo nauwkeurig mogelijke kopie te maken met het andere kind. Dat logje heette in 2008 Déjà vu

Nu, de tweede keer, heb ik het anders gedaan. Oftewel: Een logje over een jongetje dat toen heul lang haar had, over een jongetje dat ooit heul onschuldig leek, over een roze jurkje dat toen ONEINDIG belangrijk was voor iemand en...

Ra-pa-pa (*tromgeroffel*)....de uitschieter:

Over een grumpy old man die voorheen Stadler heette!

Toen keken we hier naar wolken en zochten we naar vormen.
Twee jaar later deden we dat hier ook.

Toen had Spelmaker hier heul lang haar en waren hij en zijn vader twee handen op een buik.
Twee jaar later heeft hij geen lang haar meer.
Maar voor de rest...

Twee jaar geleden wilde Wijzemans in het "verkleedkasteel" PERSE het roze jurkje aan.
Hij wilde twee jaar geleden namelijk prinses worden. (En profvoetballer....een magische combinatie.)
Dat hij het jurkje achter moest laten, heeft hij me maandenlang nagedragen.
Twee jaar later bleek het roze jurkje bezet toen we aankwamen.
Bezet door een voor mij volkomen onbekend, schattig klein meisje.
Wijzemans ondertussen, had andere kleren uitgezocht.
Het roze jurkje kon hem worst wezen.
Het kon mij echter wel wat schelen, dus zette ik (met toestemming van moeders) haar op de foto.

Twee jaar geleden werd hij hier deux ans!
Twee jaar later haalde hij hier de schoolgerechtige leeftijd.

Twee jaar geleden doopte ik hem en zijn maatje Stadler en Waldorff.
Twee jaar later is Stadler alleen over.
Ook jarig op 11 augustus, net als Draakje.
Twee jaar later is Stadler geen Stadler meer.
Stadler is een lieve man, vermomd in een laagje grommig.
Op 11 augustus -bijna aan het eind van de vakantie- loop ik het broodwinkeltje in.
Ik (grijnzend): weet je nog, nummer 100
Hij (semi-zuchtend): Oh ja, dat Leidse huisje. Allemaal gekken daar.
We spelen een spelletje.
Natuurlijk weet hij dat we in nummer 100 zitten.
Ik steek mijn hand uit en zeg: Gefeliciteerd!
Ik geef hem het kado dat we bij ons hebben.
Hij is zichtbaar onder de indruk.
Hij schudt mijn hand en buigt voorover om te zoenen.
Ik geef er drie. Links-rechts-links.
Nee, zegt hij, vier, anders telt het niet. Links-rechts-links-rechts.
's Middags zitten we op het terras en ik loop naar het winkeltje.
Ik wil een foto van hem en Draakje.
Hij: Moet dat?
Ik: Ah, toe?
Hij: Nou eentje dan.
En dan pakt hij een pakje tevoorschijn.
Hij heeft een kado voor Draakje.
De foto toen heb ik stiekem op afstand genomen en is enorm ingezoomd.
De foto nu is met tegenzin, maar met toestemming.
En ik weet nu ook hoe oud hij is geworden.

Toen ik op zaterdag afscheid van hem nam, wist ik dat ik hem vier zoenen moest geven.
Anders telt het niet.

Mijmeren op vkaansie

3,5 jaar tussen Spelmaker en Wijzemans.

2 jaar tussen Wijzemans en Draakje.

De 3,5 jaar waren ook relatief altijd al groter dan de 2 jaar in absolute zin waren. Maar soms relatiever wat kleiner dan de andere keer. These days, echter, lijkt het net alof de 2 jaar nihil is en de 3,5 jaar humongeous.

De jongste twee vechten elkaar de tent uit, of zijn beste maatjes die niet zonder elkaar kunnen. Tussen die twee uitersten kan bij wijze van spreken 20 seconden zitten. Ze vragen dezelfde aandacht van ons en ze leven in competitie op alle fronten. Wijzemans is emotioneel wat trager, Draakje ondertussen heeft als jongste zijnde enorm veel haast in het leven. Ik vermoed dat Draakje ook pienter is maar dat stukje van de schaal af vallen dat hij niet heeft, compenseert hij ruimschoots met lef en durf. Je ziet ook dat ze van elkaar leren; ze hebben elkaar nodig en vullen elkaar aan, maar ze zitten elkaar ook enorm dwars. De Bevelvoerder en ik moeten laveren tussen die twee jongste Daltons van ons.

Spelmaker is 3,5 jaar ouder dan Wijzemans. Maar relatief is het verschil momenteel een astronomische eenheid. Hij is prepuber. Zijn broertjes zijn klein. Zijn verantwoordelijke en rustige aard durf ik te wijten aan zowel de plek in het gezin als zijn aard zelf. Aardje naar zijn Vaardje. (Spelling?) Hij lijkt op zijn vader en hij trekt naar zijn vader.

Picture it, vkaansie, zomer 2011.

We komen terug van een dagtrip en iedereen is moe. Wijzemans en Draakje trekken zich moe van de lange dag terug in hun eigen wereld. Die van treintjes en zand. Die van de Nintendo DS en van de “Disney XD” op televisie. Spelmaker loopt ondertussen naar zijn kamer. Hij trekt zijn zwembroek aan, pakt zijn handdoek en roept: “Ik ga naar mijn vrienden, doei!” ’s Avonds gaat hij in de bar vragen (verhaal halen) waarom Eredisie Live niet opstaat.

Hij wordt in december 10. Over niet heel lang meer wordt hij nog veel zelfstandiger dan dit. Nog veel opstandiger dan dit. Ik ga al mijn geduld bij elkaar schrapen. Ik ga onze ruziënde kleintjes even wat meer laten (Zennnnnnn) en wat meer aandacht besteden aan Spelmaker. Ik ga mijn prepuber iets meer behandelen naar zijn leeftijd. Ik hoef hem een boel niet meer te vertellen…maar een heleboel andere dingen wel. Voor het te laat is, denk ik dan, want de tijd glipt door mijn vingers. Nog eens drie keer knipperen en hij is bijna 20.

Komende week gaan wij samen naar Oradour-sur-Glane. Hij en ik.

Het wordt zijn tweede keer. Hij wil het beter begrijpen zegt hij; de vorige keer was hij te jong, vindt hij zelf.

Ik geloof dat hij een hele mooie vent gaat worden.

Zowel in figuurlijke, als in absolute zin.

Grumpy old man

Na een overnachting arriveren we zonder autopech en zonder kleerscheuren vroeger dan gepland.

Het is namelijk zwarte zaterdag. Maar zwarte zaterdag is voor stervelingen.

Wij zijn fluider dan gedacht naar plaats van bestemming gereden.

We zijn weer op Village Le Chat.

Twee jaar geleden waren we hier ook.

Het is een feest der herkenning. De “oh ja’s!” vliegen iedereen om de oren.

Maar het winkeltje is gesloten als we ons eerste rondje op het park maken na aankomst.

Ik kan een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken.

In de namiddag zijn de bedden opgemaakt, de koffers uitgepakt, de Spelmaker in het zwembad, de koelkast en proviandkast gevuld.

De Spelmaker heeft zijn nieuwste beste vriend ook al gemaakt.

En Draakje heeft al illegaal een halve cub zand de woonkamer ingekruid om zijn treintjes serieus mee te laten kunnen spelen.

De Bevelvoerder en ik zijn allerlei soorten van moe.

Da’s een goed teken. Vkaansie. Mode. Kicking. In.

Ik loop met Wijzemans naar de bar. Hij mag een ijsje halen.

Het winkeltje blijkt nu wel open.

Mjn hart maakt een sprongetje en ik loop naar binnen.

En ik spot hem direct.

Wijzemans loopt naar de vitrine met ijs en ik zeg dat hij wat mag uitzoeken en moet afrekenen bij die meneer.

Die meneer kijkt me aan.

En oh mijn god, wat is hij 2 jaar ouder.

Ik vraag me net als 2 jaar geleden af hoe oud hij in godsnaam eigenlijk is.

Da’s een heleboel god in één paragraaf, maar hij is echt heul oud!

Nul blik van herkenning van zijn kant ondertussen.

Hij schudt alleen maar sjachereinig nee.

Bij hem kan je niet afrekenen.

Wijzemans pakt een ijsje en ik stuur hem richting de behulpzame vakantiekracht.

Ik loop op die meneer af.

Het is goed u weer te zien, zeg ik.

Nou, dan ben je de enige, bromt hij.

Oh, wat klopt het plaatje.

U kent mij vast niet meer, zeg ik,

Maar wij zitten in het huisje van de PV van Repeldorp.

We zaten hier 2 jaar geleden ook.

Hij wijst naar me met een kromme vinger, zijn ogen worden groter.

Ooooooohhhhh……zegt hij.

En vervolgt nors: ik had nog een telefoontje van je verwacht.

Ik moet glimlachen, ik kan het niet helpen.

We hebben het serieus overwogen, zeg ik.

Maar we wilden niet 2 jaar op rij hetzelfde.

Snap ik wel, zegt hij.

Ik noemde hem ooit in een logje niet voor niks Stadler, van Stadler en Waldorff.

(Ik heb de link even niet bij hand van het logje over hem van destijds, slechte wifi hier, op vkaansie. Jammer, anders had ik meteen een toen-en-nu-foto-combi van die meneer kunnen plaatsen!)

Allemaal idioten zijn er geweest in dat huisje, gaat hij door, leunend op de toonplank.

Allemaal gekken daar in dat huisje.

Allemaal gekken daar in Repeldorp.

Ik weet het, grinnik ik, ik heb de beste getroffen.

Oh ja, zegt hij, gravend in zijn geheugen, en hij wijst een lengte aan veel langer dan hijzelf…die lange?

Ja, zeg ik glimlachend, nog steeds die lange.

Waar is die andere man, vraag ik, die van twee jaar geleden?

(Waldorf denk ik bij mezelf.)

Oh, die is weg, zegt hij.

Gelukkig ben jij er nog, zeg ik.

Hij grijnst een halve grijns en bromt iets tegen een andere klant.

Gelukkig klopt het plaatje nog.

Wijzemans heeft zijn ijsje afgerekend en ik weet dat die meneer en ik elkaar de komende 2 weken elke ochtend gaan zien als ik onze vaste ontbijtbestelling ga halen.

Mijn stiekem heul aardige brompot.

Ik geloof dat we een zwak voor elkaar hebben.

Rap&Scrap: Niet compleet woordeloos, maar weinig woorden nodig

 Subtitel: Rap in Scrapothekerindorp

Ik ben door de bank genomen van de "geen hulp aanvaarden". Lief aangeboden, maar ik red het wel. Maar blijkbaar was ik er op dat moment zo aan toe, dat ik zomaar "ja!" riep toen iemand -die ik louter en alleen van het internet ken- ons haar appartement aanbood deze kerstvakantie.

Wat dacht ze (die ene) wel? Een wildvreemd gezin dat zich op internet wellicht volslagen anders voordoet dan in het echt, zomaar toelaten in je huis? Je sleutel toevertrouwen?

Wat dacht ze (die andere) wel? Tweemaal 850 kilometer rijden als je toch al over je grensje zit en geen vakantiedagen meer hebt, voor netto 3,5 dagen daar?

Nou, wat dacht je? Allebei de dames zaten goed. Ik heb haar appartement niet gesloopt en zij zat juist dat deze dagen ons goed zouden doen. Dat gezegd hebbende is Ellen van de buitencatgorie. Het aanbod was te bijzonder. En man oh man, wat was het precies wat we nodig hadden!

Zo'n mooie persoonlijke privé-parkeerplek krijg ik NOOIT meer



Kant en klaar speelgoed stond voor de Musketiers klaar.



Rap houdt niet van spelletjes. Meelezende O.O. is mijn getuige: ik wilde nooit meedoen, mijn hele jeugd niet. Maar deze vakantie van netto 3,5 dagen deed ik mee. Ik heb spelletjes gespeeld tot ik een ons woog!

Ik had nog maar een paar letters nodig, ik zweer je: ik had bijna PANNENKOEKENLEKKERNIJ neer kunnen leggen voor 3 keer woordwaarde!



En we hebben de schitterende kerk bezocht van Scrapothekerindorp. Bij het kerststalletje spotte Wijzemans het "kindje Jozef" #bijnagoed. We hebben er 3 kaarsjes gebrand (elke Musketier eentje): (1) Voor ernstig ziek Dinnetje waar ik zoveel aan moet denken, (2) Voor O.O., omdat ik weet dat ze dat fijn vindt en het soort van traditie is, en (3) voor N. die op haar wolkje in de hemel dobbert met haar poes Gijs. Ik hoop dat niemand beledigd is: ik geloof niet, maar ik geloof wel in kaarsjes aansteken...



A snowy-tastic holiday!



En dan is Spelmaker ineens ziek op zijn verjaardag ("Mama, dit is de ergste verjaardag ooit!") 's Avonds knapt hij pas een beetje op. Het zat er op de heenreis al een beetje aan te komen. Gelukkig zaten we daar: we hadden daar veel meer aandacht voor de pechvogel dan we thuis zouden hebben gehad.



Geef ze een trein en alles is okay! (Let niet op dat oog.)



Ik herhaal: let niet op dat oog! (Hij had er nul last van, maar hij wist wel wanneer mama het op de gevoelige plaat wilde vastleggen om er een toepasselijke blik bij te creëren.)



Een getalenteerde mooie jonge dame bood haar slaapkamer aan voor de drie Musketiers...



Spelmaker is slim. Kan voetballen....en blijkbaar ook fotograferen.



En in Scrapothekerindorp kocht Rap een paar DrMartens, eindelijk weer! Er waren tijden dat je me kon uittekenen in die dingen. Met een hele goede reden gaat Rap hoge-hak-loos: ze doet weer DrMartens hebben! En dat lampie, daar op de achtergrond? Dat lampie is zo gaaf dat Rap het heeft gekopieerd van Scrap. De Bevelvoerder heeft beloofd het morgen op te hangen.



Ik ga niks verklapen over wat ik heb achtergelaten voor ze, want zij zien het pas morgen als ze thuiskomen....ik zal alleen een sneek preview geven...een doos vol...uit mijn hoofd een pakje of vijftien....twintig?

Ik beloof plechtig...

Ik beloof plechtig dat ik, zoals ze me heeft gevraagd, geen aardigheidjes, kadootjes, of andere leuke dingen voor haar zal meenemen volgende week.