Kado's van de Buitencategorie

Hij is een collega van de Bevelvoerder. Zij is zijn vriendin.

Haar leven en dat van mij lijken in praktische zin weinig op elkaar. We vonden elkaar omdat we allebei dol zijn op kikkers. (Niet de levende variant, maar de bijzondere spaar-variant: sieraden, porselein, dat soort meuk.)

Maar voor de rest klikken we ook. We zien elkaar alleen bijna nooit. Hij en de Bevelvoerder zitten niet in dezelfde ploeg en dat maakt dat afspreken met elkaar lastig wordt: als de Bevelvoerder niet werkt, werkt hij wel en andersom...

Maar afgelopen weekend was het eindelijk zover. We spraken weer eens af. En zij nam iets mee voor iedereen maar deze log gaat over MIJ  mij. Iets bijzonders. Zij kan iets wat ik niet kan en dat is freubelen. Zij maakt zelfgemaakte kaarten en zo en scrapbooks.

En nu heeft ze voor mij een scrapbook gemaakt. Heel persoonlijk en op mij toegesneden. En laat ik nu net deze maand 10 jaar getrouwd zijn: I've got my homework cut out for me! Ik ga hem vullen met 10 jaar geschiedenis van ons gezin. Wat een heerlijk vooruitzicht, het huiswerk wat mij te wachten staat!

Een kado van de buitencategorie. En dan vergeet ik bij het filmpje (zie onder, helemaal onderaan deze log) nog een bladzijde open te klappen ook. Maar nu is het donker en ik ga het niet overdoen. We doen het er voor dit logje maar mee.

Ik ben Running Rapunzel. Zij is Roxy Rules. Man oh man, wat is dit mooi!

Niemand is toch verbaasd dat Kind aan Huis en zijn Mams er ook waren?



Wat hij en Draakje hebben is bijzonder.



Ik herhaal...bijzonder.



Wij hartje onze tuin.



Master-BBQ!
(Alle lezers met kinderen zullen de verticale bezemsteel als afscheiding voor de hete BBQ en de rest van de tuin volautomatisch snappen, de mensen zonder kinderen na deze opmerking ook.)




Een kado van de buitencategorie van Roxy Rules.


Roxy Rules door raponzeltje

Oh. Is het al donderdag?

Van de moeder van vriendin. De oma van het kleine meisje.

Terugdraaien

Ze kijkt me aan met haar blauwe ogen. Vol met wanhoop.
Ik pak haar handen vast, meer troosten dan dat durf ik niet.
Ik ben bang dat haar lijf zal breken onder mijn knuffel"geweld".
Ik kom niet heel goed uit mijn woorden, want een immens schuldgevoel maakt zich van mij meester.
Het verspreid zich als een pijnlijke golf vanuit mijn hart tot aan het eind van mijn kleine teen. 

Ik had het moeten zien. Maar dat had ik eigenlijk ook wel, deep down, maar ik heb het ontkend.
Uitgerekend ik.
Ik ga er prat op het ten alle tijden te onderkennen bij anderen, omdat ik zelf zo ben geweest.

Maar met haar was ik net zoals ik zelf was toen. Ik loog mezelf voor dat het niet zo was. Net als toen.

Het is niet mijn schuld en ik ben niet de oorzaak en ik kan het niet oplossen.
Maar ik had het wel moeten zien.
Uitgerekend ik. Maar ik hoopte blijkbaar zo dat het niet zo was, houd ik mezelf voor.

Ze kijkt me aan.
Ik beloof mee te gaan. Ze knikt en zegt "graag".

Uiteindelijk ziet de wereld er vandaag weer anders uit.
Noodgedwongen is de regie overgenomen.

Ik ga vandaag niet mee. Ik mag niet mee. Ik ben wel de achtervang.

Wat een Ka Uu Tee dag.
Het schuldgevoel is te groot om te omvatten.
Niets dat ik nu voor haar wil en ga doen kan dat compenseren.
Al is dat stiekem wel de reden dat ik nu van alles aanbied.
En daarover voel ik me dan ook weer schuldig.
En het ergste is dat ik het zo somber inzie.

Hartverscheurend

De ouders van Kind aan Huis doen er heel veel aan -zo niet alles wat in hun vermogen ligt- om hun kinderen niet de dupe te laten zijn van hun scheiding. Voor zover wij het kunnen of mogen beoordelen vinden wij dat. We hebben namelijk ook andersoortige voorbeelden in onze omgeving, maar dat is een ander verhaal. Maar hoe hard ze ook proberen het beste te doen voor de kinderen, dan nog hebben de kinderen leed. Ouders gescheiden, gezin uit elkaar, het gemis van de andere ouder, loyaliteit's issues, het verdriet van je ouders zien, noem maar op.

Het is een keer voorgekomen dat Kind aan Huis kwam logeren nadat hij na een poosje bij zijn vader geweest te zijn, net terug zou gaan naar zijn moeder. Midden in de nacht heeft de Bevelvoerder hem toen naar huis moeten brengen omdat hij zijn moeder zo miste. Er zijn flink wat traantjes gevloeid die nacht, want de jongen wilde ook zo graag bij zijn vriend blijven en hij wilde ook hem niet teleurstellen. Ik heb de dag daarna Spelmaker echt het een en ander moeten uitleggen. Het ging -godzijdank- zijn belevingswereld te boven. Scheiden doet lijden, hoe hard de ouders hun best ook doen.

Ik had de laatste ontwikkelingen vernomen maar mocht er nog niet over praten omdat Kind aan Huis het nog niet wist. Meestal negeer ik andermans verzoeken als ik denk dat de Spelmaker het wel aankan, maar in dit geval leek me dit geheim inderdaad te groot voor zijn schoudertjes. Voor doorvertellen ben ik nooit bang geweest. Maar voor het eerst in mijn leven sinds Sinterklaas verzweeg ik iets voor hem. For his sake.

Vlak voordat Kind aan Huis kwam logeren (Goh, alweer? Ja, alweer!) fluisterde Spelmaker me toe dat Kind aan Huis hem iets had verteld, maar dat ik er niet over mocht praten, want Kind aan Huis vond het vreselijk. Ik stelde hem gerust: no worries, ik wist het al van de ouders van Kind aan Huis. Ik weet het al en Spelmaker heeft niks verklapt dat niet terug te draaien is. Het gegeven was dus inderdaad groot voor de schoudertjes.

Gisteren, ergens los uit de pols, kijk ik de niet-biologische tweeling aan en zeg Kind aan Huis dat ik het weet, want zijn ouders en ik babbelen nog wel eens. En we gaan er gewoon lekker niet over praten, klaar. Ik zie een moment van opluchting bij beiden en vervolgens gaan ze weer volkomen op in elkaar.

Ze gaan naar bed en ik heb 's avonds nog even contact met zijn ouders: als hij het niet redt en hij wordt enorm verdrietig vannacht, wie bellen we dan.....zijn moeder of zijn vader? Er komt een berichtje terug: wat Kind aan Huis het liefste wil. Ik stuur terug dat we een half oor open zullen houden.

Vanmorgen stuurde ik een berichtje dat alles super-duper was gegaan. En pas vanavond ging hij naar huis. (Hij en Spelmaker mopperend en mokkend dat ze niet nog langer bij elkaar mogen blijven. )

Kind aan Huis heeft twee hele lieve ouders die heel veel van hem houden. Maar soms, soms denk ik dat Spelmaker op het juiste moment in zijn leven kwam. Los van de mooie vriendschap heeft hij hier een veilig plekje, hoop ik.

En over wat Kind aan Huis voor Spelmaker betekent kan ik (en zal ik) minstens zo'n lang logje dichten...

Vanuit een ander perspectief

Ik alleen met Spelmaker en Kind Aan Huis. Vandaag was het thema "Blijdorp re-re-re-revisited". En ja, ik heb mijn close-ups weer gemaakt, uiteraard, ik kon mijn dwangneuroze niet onderdrukken, maar daar draaide het vandaag niet om. Vandaag was ik er alleen met Spelmaker en Kind aan Huis. En ik moet zeggen: met twee gozers van negen jaar oud beleef je Blijdorp anders.

En wat deze dag echt anders maakte, waren die twee gozers zelf . Twee vrienden die het beste in elkaar naar boven halen. Zijn moeder en ik hebben dat eens naar elkaar uitgesproken: wij zijn allebei enorm blij met deze vriendschap tussen onze zonen. Je kinderen kunnen namelijk vriendjes hebben waar je niet zo blij mee bent. Vriendjes waarbij ze thuiskomen met een verrijkte woordenschat (als u begrijpt wat ik bedoel), of met nieuw geïmporteerd gedrag waar je ook niet zo blij mee bent. Maar Spelmaker en Kind Aan Huis zijn anders. Die halen het beste in elkaar naar boven en dat is heel bijzonder om mee te maken. En dan beleef je Blijdorp dus echt van de andere kant.Vanuit een ander perspectief.

Op de heenweg hoorde ik ze op de achterbank babbelen over honkbal en softbal. En laat Rapunzeltje nu jarenlang niet geheel onverdienstelijk zelf dat spelletje hebben gespeeld! Ik heb ze standtepede beloofd ze mee te nemen naar een wedstrijd Cuba-Nederland! (Tijdens de Haarlemse Honkbalweek of het World Port Tournament, volgens mij is Rotterdam dit jaar aan de beurt.) Nou, en dat vonden ze allebei best wel chill. En met deze heerlijke toonzetting begonnen we de dag. Een dagje met Rapunzel is blijkbaar best wel chill.

Als ze poseren zijn ze leuk...



Als ze niet poseren nog leuker!



En grote kinderen kunnen allebei lezen wat er staat!



Deze foto ga ik afdrukken voor allebei: dit was zo'n bijzonder moment! Ze willen hem allebei op hun slaapkamer ophangen...



Allebei een "medaille". Dezelfde. Een fysiek aantoonbaar bewijs dat ze speciale vrienden zijn. En toen werd er met een vuist geklopt op een borst of zo. Maar om de finesses van die actie te doorzien, ben ik denk ik van de verkeerde generatie.



Deze foto verbeeldt precies hoe ik heb genoten vandaag.



Van dit moment genoot ik ook. Zij waren er niet weg te slaan en dus had ik de kans te babbelen met een heel bijzonder iemand die alle olifanten bij naam kende, en wist wie het kind was van wie en wanneer was geboren. Dankzij hem ging ik de olifanten met andere ogen bekijken. Vanuit een ander perspectief.



Ja. Ik weet dat ik er teveel voor heb betaald, voor onderstaande foto in tweevoud. Het maakt me niet uit. Dit was vandaag hun dag. En die dag is op deze wijze vereeuwigd. Kind Aan Huis is nu naar huis met een van de twee exemplaren die ik kocht. Ja, ik had hem eerst kunnen scannen thuis en dan kunnen printen. Maar dit was hun dag en dus kocht ik er twee. Voor elk een exemplaar. Daar ter plaatse. Als je 9 bent is de belofte van achteraf printen namelijk net iets anders...

Rapunzeltje goes personal

Mijn beste vriendin is 8 jaar jonger dan ik. Dat is op deze leeftijd een leeftijdsverschil van lik me vestje, maar toen we elkaar leerden kennen in 1998 was het leeftijdsverschil behoorlijk: de kloof tussen 27 jaar en 19 jaar is behoorlijk, op die leeftijden. Het kan afhankelijk van de achtergrond zelfs een wereld van verschil zijn.

Toen we elkaar leerden kennen, toen we 27 respectievelijk 19 waren, ging het "niet zo goed" met ons. En dat was de enige reden dat we elkaar konden leren kennen. Anders zouden we elkaar zeker weten, nooit hebben ontmoet. Onze levens speelden zich namelijk af in parallelle universums. Niks hadden we overeenkomstig, niks. Behalve....

Wij hadden allebei een beetje hulp nodig om de rails weer te vinden. En het klikte direct, durf ik te zeggen. En in ons gedeeltelijk individuele, gedeeltelijk gezamenlijke zoektocht naar onze respectievelijke rails, hebben we een oerband gesmeed.

Door lief en leed is makkelijk gezegd, maar wij hebben lief en leed beleefd onder bijzondere omstandigheden. Maar wat ons echt bijzonder maakt, is dat wij lief en leed hebben doorbeleefd. Ook later onder normaler omstandigheden en nog later onder gelukkiger omstandigheden. Toen wij eenmaal onze eigen rails hadden gevonden en voorzichtig leerden niet te ontsporen, zelfs niet in cruise controle, bleven wij lief en leed delen.

Zij was mijn getuige bij mijn huwelijk. Zij was namelijk de eerste die vernam dat er een mogelijke spuitgast in beeld was. En zij belde mij vanuit Frankrijk waar ze een paar jaar woonde, toen het echt even niet ging. Inmiddels woont ze alweer jaren hier, in Nederland. En we delen nog steeds lief en leed en...zelfs op de momenten dat we dreigen de rails uit het oog te verliezen, durven we elkaar te bellen. Er is niemand anders die we kunnen bellen. Want wij zijn de enige die de ander zonder gêne, zonder schuld, maar met alle inzicht en achtergrond de richting naar de rails kan wijzen.

***

En nu is ze ziek. Ernstig ziek. Er is van alles loos en men weet niet goed wat er is. Ze loopt ziekenhuis in en uit. Ze is er bijna vaker dan op werk. Het is serieus, het is ernstig. En ze is jong, zo jong. Het leeftijdsverschil speelt weer op: ik vind haar haar zo jong, zo veel te jong om ziek te zijn.

***

Ik heb 18 december, logdiner, afgezegd omdat ik meer tijd moest maken voor mijn gezin. Ik heb verkondigd dat mijn aandacht uitging naar alleen mijn gezin en naar haar en ik meende het. Ik wilde 18 december thuis zijn, maar uiteindelijk zat ik die avond, de avond van het logdiner, met haar. Met grote toestemming van de Bevelvoerder. Wij zaten ons ongans te eten aan sushi's en wijn en groene thee. En wij deelden lief en leed. Heel veel lief en heel veel leed.

Mijn vriendin is ziek en Punzel maakt zich zorgen. Grote zorgen. En de Bevelvoerder ook. De Bevelvoerder is dol op haar en weet daarbij hoeveel ze betekent voor zijn Punzeltje.

***

Mijn vriendin doet inkopen voor een woondecoratiebedrijf en daarvoor reist ze geregeld naar China. Daar heeft ze, speciaal voor mij, een beeldje laten ontwerpen. Een enig en uniek beeldje. Omdat ze weet dat ik iets met kikkers heb. Het had een uniek item moeten zijn, maar het bedrijf vond het zo mooi dat ze het in productie hebben genomen. Ik heb geen uniek item, ik heb een prototype, hoe cool. Speciaal van haar, voor mij.



Punzel heeft een heel bijzonder vriendinnetje. En ze maakt zich zorgen. Ze houdt namelijk heel veel van haar vriendinnetje.