Toen hij in het ziekenhuis liep vanwege het poepen (Rapunzel knipoogt even dankbaar naar N, die op haar wolkje in de hemel dobbert met haar geliefde kat Gijs), werd ons verteld dat we het poepen uit de pijnsfeer, uit de strafsfeer, en uit de taboesfeer moesten halen. Zo kreeg hij van het ziekenhuis het boekje "Joepie de poepie in het drollenbos". Wij deden thuis ook ons best. Wijzemans poepte letters, zo vonden wij. Meestal poepte hij de I of de J (soms zelfs mèt punt), maar soms poepte hij een C en hij heeft zelfs wel eens een U gepoept. Poepen werd bijna een feestje: direct na het poepen riep hij vol verwachting: "welke letter heb ik gepoept?" Het poepen is inmiddels bijna normaal, maar toch blijven we letters poepen. Gewoon, omdat Wijzemans niet doorsnee is. En wij ook niet.
Dit logje gaat dus overduidelijk over poep en plas, ik neem aan dat dit inmiddels duidelijk is. (Het was wellicht wel zo attent geweest als ik van te voren een disclaimer had geplaatst dat dit logje beter niet rond etenstijd gelezen kon worden, te laat, waarvoor mijn excuus.)
De Bevelvoerder en ik zijn een offensief gestart: Draakje moet nu toch echt serieus zindelijk worden. Plassen doet hij op de wc als hij er zin in heeft...en als hij er geen zin heeft, gaat het gewoon die luier in. Poepen gebeurt per definitie in de luier. Gisteravond hadden we een toevalstreffer: Draakje ging plassen en er floepte zomaar een poep mee. "Ik heb gepoe-hoept!" brulde hij enthousiast. Wij kwamen aangehold, klaar om hem met wuivende palmbladeren toe te wuiven
Hij hupte van de WC, keek naar zijn prestatie in de pot en zei enorm tevreden: "Ik heb de pie.mel van papa gepoept! Heel groot!"
