Een uurtje

Ik schrijf dit logje onder een immense druk. Het moet namelijk af zijn binnen een uurtje. Nee, sterker nog: een kwartier geleden moest het logje binnen een uurtje af zijn.

Sinds ik de Bevelvoerder ken, ben ik bekend geworden met het concept 'een uurtje'. Hij zei namelijk tegen mij dingen als: "Schat, ik ga 'een uurtje' weg. Ik ga 'een biertje' doen met de Collega Bevelvoerders."

Ik weet na 12,5 jaar 2 dingen heel zeker: 'een uurtje' is niet 1 uur en 'een biertje' is niet 1 biertje.

Ooit, ergens tussen de geboorte van Spelmaker en Wijzemans in, heeft hij het te heel bont gemaakt. Hij ging 'een uurtje' weg. Hij ging 'een biertje' doen. Om kwart over 7 de volgende ochtend kwam hij binnen strompelen. Ik had hem de hele nacht niet kunnen bereiken. Ik had dus ook nauwelijks een oog dichtgedaan. De grens tussen boosheid en angst heb ik nog nooit zo duidelijk gevoeld als die nacht.

Hij kwam binnen, kachel als wat. Om kwart over 7. Net op dat moment kwam een sms op zijn telefoon. Van Collega Spuitgast. "Succes met je vrouw". Inmiddels zijn die collega en ik okay. Laten we het daar op houden.

Ik kocht vandaag een zandloper in Copenhagen. Een zandloper van een uur. Zo mooi. Zo design. Ik was instantaan verliefd. Ome J kocht hem ook. Op dat moment dacht ik niet eens aan dat verhaal van toen.

Toen ik thuiskwam met de zandloper, kwam Het Verhaal van Het Uurtje weer ter sprake. En de zandloper. Hij kan nu echt alleen maar echt een uur weg en nooit meer 'een uurtje'. Als hij weggaat zal ik de zandloper omdraaien.

Hij ging nu eerder deze avond naar bed en ik wilde nog computeren. En toen draaide HIJ ineens de zandloper om. Een uurtje nog.

En toen schoot me dit logje te binnen. Maar ik moet het binnen een uur klaar hebben....

Nawoord: Gelukt.

Instantaan het populairste jongetje van de klas

Groep 2/3 combi. In mijn tijd (Oma Punzel spreekt), hadden we nog een aparte kleuterschool. En we hadden klassen, geen groepen.
Smartboard. In mijn tijd hadden we een zwart schoolbord met akelig piepend schoolkrijt waar de juffrouw zo mooi een taart op kon tekenen als je jarig was.
Thema's. Dat hadden we in mijn tijd dan weer wel, geloof ik.
Voorbereidend huiswerk voor een primitieve spreekbeurt in groep 2. Dat hadden we zeker weten niet. Laat staan dat we het internet moesten betrekken bij het voorbereidende huiswerk thuis. Laat staan dat we überhaupt internet hadden.
Is het leuk, groep 2/3 anno nu? Ja. Zeker weten. Maar in mijn tijd had ik juffrouw Ans. En dat maakt dat het toen beter was dan nu. Juffrouw Ans deed aan macrame en had schildpadden. Als ik destijds het woord "cool" zou hebben gekend, zou juffrouw Ans cool zijn geweest. Of chill. Juffrouw Ans was best wel chill.

Enfin.

Deze maand is het thema "De Brandweer". En de klas is versierd accordingly. Zo exorbitant was dat ook niet, in mijn tijd. Enorm leuk om te zien is het wel!

Een ander fenomeen in dezelfde klas is "de beroepenkring". Elk kind van de klas mag een keer een babbeltje houden over het beroep van een van zijn ouders. En omdat het thema van deze maand toch de brandweer was, was Wijzemans de pineut aan de beurt om iets te vertellen over het beroep van zijn vader.

Een kind mag van alles meenemen bij een bespreking, allerlei attributen en internetlinks en voorbeelden en dia's (oh nee die hebben ze dan weer niet meer, die hadden wij in mijn tijd) en Joost mag weten wat.

Wijzemans hoefde maar 1 ding mee te nemen. Eén real live attribuut. Ik geloof echter wel dat het betreffende attribuut insloeg als een bom. Ik zag monden openvallen. Een beetje vergelijkbaar met hoe ik reageerde toen ik hem voor de eerste keer zag, daar in die kroeg in 1999.

Alle kindjes uit de klas waren zwaar onder de indruk. Niet alleen de juf kreeg een handje, maar De Brandweerman ook. (Zagen ze überhaupt nog dat het de papa van Wijzemans was? Ik betwijfel het!)

Maar het meest onder de indruk was Draakje. Niet omdat hij papa nou zo bijzonder vond. Nee. Hij mocht mee naar school en een hoger goed in deze wereld is er niet, vindt Draakje. (En geef hem eens ongelijk!) Hij mocht zijn jas uit en echt, echt zitten op een schoolstoeltje naast Wijzemans. Hij ging naar school, verkondigde hij al de hele morgen.

Wellicht hebben we maandag een probleem als hij dit moois niet nog eens mag en hoogstwaarschijnlijk hebben we een humongeous probleem als hij volgende week vrijdag naar de crèche moet. Maar niemand neemt hem (noch zijn broer) vandaag af. Wijzemans is instantaan het populairste jongetje van de klas.

Dat loedertje naast de Bevelvoerder, die toekomstige home wrecker, wilde perse naast mijn man gaan zitten op een stoeltje waar haar naam niet op stond. Die vertrouw ik dus niet meer.

Niets is af en een nieuwe huisregel

Apetrots zette ik vanmiddag de wc (die op het kitten en de laatste voegresten verwijderen na af is, nadat de verbouwing meer dan een half jaar heeft geduurd, ja, ik hoor jullie verbaasd uitroepen "wat, echt, zo lang?", het duurde mij inderdaad en uiteraard ook veuls te lang, maar ik snapte het wel: de Bevelvoerder doet het klussen tussen de bedrijven door terwijl hij ook nog door de weeks de meeste zorg voor de kinderen heeft, dus klussen kan soms maar een uurtje per dag, daarbij heeft het meeste werk gezeten in min of meer onzichtbaar resultaat (breken, drie lagen diep, leidingen infrasen, dat soort ondankbaar werk) maar daarbij stapelt de was zich soms zo hoog op dat het huishouden prio heeft, en soms wil de beste man ook wel eens een uurtje zijn ogen dicht doen op de bank als hij een lastige nacht op de kazerne heeft gehad, en toen de pot eenmaal hing (het functionele), was de dringende noodzaak om het mooie met bloedspoed af te maken er ook een beetje vanaf, dus ja, het was niet anders, meer dan een half jaar heeft het dus geduurd) op de foto.

Oh pardon. *Rapunzel ademt in en uit* Rewind. "Apetrots zette ik vanmiddag de wc op de foto." Zo. Dat leest iets beter, denk ik.

Maar vanavond zette ik de foto's op de computer en zag ik in hoog resolutie en visueel overtrokken door de flitser tot mijn afgrijzen dat de kleur van de (oude) verf van de deurpost ECHT TOTAAL BEYOND LELIJK IS BIJ DE NIEUWE WC!

Excuses voor het schreeuwen in hoofdletters. Maar arg. Ik was zo blij met het (zie mijn vingertjes quotes maken in de lucht) "af" zijn van de wc dat ik mezelf rijk rekende. Maar we zijn dus nog niet klaar. We moeten weer (laten) verven. En rap wat, want dit kan echt niet. Die kleur verf, dus.

We zijn sowieso nooit klaar. Nu de keuken, de badkamer en de WC zijn gedaan is de dakkapel dringend aan de beurt. Die lekt namelijk. Maar niet altijd. Alleen als de regen onder een bepaalde hoek binnenkomt. Iets met een dakpan? Hoe dan ook: de Bevelvoerder moet het dak op. (Nee, hij kan niet het dak op, hij moet het dak op.) En de tuin stond al op de planning voor dit voorjaar, want we verzakken. En als dat allemaal gebeurd is, weet ik hoe oud onze CV-ketel inmiddels is. Het is gewoon nooit (zie de denkbeeldige quotjes) "af". 

Een en ander heeft wel tot gevolg gehad dat ik langzaam aan het ruimen ben. Gestaag met af een toe een demarrage. Ik ben ook aan het vernieuwen en vervangen. Van iets kleins als kopjes en laadjes tot iets groots als stofzuigers.

En: ik heb namelijk een nieuwe huisregel. Als er iets nieuws het huis in wordt gekruid, wordt minimaal datzelfde volume aan oude meuk en troep het huis uit gekruid of opgeruimd. (Spelling? Kruien, kruide, gekruid? Toch?)

Maar goed. Without further ado: Detail van de nieuwe wc! (Zeeppompje, doe eens een beetje opzij gaan, ik wil de mooie kraan graag laten zien!)



Nu een ander detail...met de kleur van de oude verf...
(en een bewijs van hoe waanzinnig moeilijk het is voegsel van matte tegels te verwijderen....we hebben er wel 20 rompertjes maatje 56 op kapot geboend, maar je blijft het zien!)



Arg. Maar niet getreurd: de wc is schitterend en ik heb geen woorden voor hoe enorm knap ik het vind wat de Bevelvoerder voor elkaar heeft geknutseld. Dat hij mijn schoenenrek in de aanliggende gang totaal onder heeft ondergestofd bij het frasen van alle tegels, weze hem vergeven. Want wat een schitterend wc'tje heeft hij gefreubeld! Hier gaan wij allemaal zalig zitten kakken. Hopelijk de jongste ook, want dan zijn we echt uit de luiers en hopelijk onze bejaarde britse korthaar niet want dan worden de voegen vies.

Nee jongens, alle gekheid op een stokje. Als het gaat om ontwerpen en keuze van tegels en kleuren en doen, laat ik de Bevelvoerder volledig zijn gang gaan. Dat werkte goed met de keuken en met de badkamer. Et voila! Kijk nou eens. Met de wc ook. De man heeft smaak en hij kan het nog allemaal zelf klussen ook. Met smaak, vakwerk en precisie.

Doe mij zo'n man! Oh nee, ik heb hem al...

It's my party, and I *** if I want to!

Managementsamenvatting:

Deze verjaardagsessie was belangrijk: samen 80!
En daarbij: vorig jaar was het feestje geruisloos niet gevierd.* 

Het kostte een flinke duit.**

Een derde zegde af omdat ze ziek, zwak, of misselijk waren.***

Twee derde kwam wel.

En iedereen had het leuk, durf ik te beweren.

En de Bevelvoerder en ik... hadden de tijd van ons leven.

*nou ja, 7.0 op de schaal van Richter ging op zich niet geheel geruisloos, maar het skippen der verjaardagen wel.
**maar niet eens zo gek veel duurder dan het thuis zou hebben gekost.
**dat waren ze echt, het is niet cynisch bedoeld. Ze waren dat, of er was een ander geldig argument.

Het was heerlijk om het buitenshuis te vieren. Ik heb nog nooit zo'n relaxte verjaardag gevierd. in plaats van rond te draven met hapjes en drankjes, kon ik zelf ook drinken en kletsen. Ik hoefde niks te serveren en toen iedereen weg was, had ik thuis een schoon huis zonder afwas en zonder puinhopen. Alle kinderen konden ravotten, kabaal maken en er mochten dingen omvallen. Niemand hoefde zijn of haar kinderen in toom te houden, want die hadden hun eigen serre met heul veul speelgoed.

Meestal maak ik de foto's, maar nu bood Vriendin aan die taak van me over te nemen. (Thanx dear!) Eindelijk een feestje waarbij aantoonbaar bewezen is dat ons gezin daadwerkelijk uit vijf lieden bestaat: moeder de vrouw staat ook op de foto!

Leuke kadootjes: lunch voor twee, borrel voor twee, drank, centen, blommen, (ik vergeet de helft) ....we zijn enorm verwend! En het leukste kado van allemaal:

En nu de aanloop naar de verklaring van de titel van deze log: Spelmaker kwam op moment x binnen...hij was aan het voetballen geweest met Kind Aan Huis...en er was iets met modder, of zo. De schoenen waren op dat moment exact 1,3 dagen oud. Draakje (middle name is ramptoerist) was er als de kippen bij.



Dat was dus afspoelen geblazen! Ik zal jullie de details besparen, maar er was iets met een matig goed doorlopend putje en veel zwart spoelwater. De mop kwam erbij en Vriendin en ik gingen aan de dweil en mop. We werden (uiteraard) al moppend op de foto gezet en ook Andere Vriendin was er als de kippen bij om het op de foto te zetten met haar iPhone. De foto (de rechter van de twee) was door haar binnen 1 minuut op mijn facebook geplaatst met onderstaand bijbehorend hilarisch bijschrift:

It's my party and I mop if I want to, moooooooop if I want to!



Nog even een copyright voor de critici onder jullie: een en ander aan mijn uiterlijk werd mogelijk gemaakt door het vaa-vaa-vaa-voom polkadot jurkje van Door! Thanx dear!

Vierduizendenachttien dagen

Vierduizendenachttien dagen zijn vijfhonderdvierenzeventig weken en tevens honderdtweeëndertig maanden. De meeste mensen zullen echter meer feeling hebben met het equivalente "11 jaar".

Dat is namelijk exact hoelang de Bevelvoerder en ik vandaag samen zijn.

De snelheid waarmee alles ging was duizelingwekkend. Het was de tweede keer dat we elkaar zagen, die avond van 17 december 1999 en de eerste keer dat we elkaars naam hoorden. Hij is die nacht gebleven en is spreekwoordelijk nooit meer weggegaan. Diezelfde maand nog, kocht hij voor mij een tweepersoonsdekbed, omdat hij het beu was om met z'n tweeën te slapen onder dat eenpersoons dekbedje van mij midden in de winter. Maar zijn flat was toch beter dan mijn appartementje en minder dan vier maanden later zegde ik de huur van mijn huurappartementje in het centrum van Rapunzelbuurdorp op (wetende dat ik de mogelijkheid om ooit nog iets te huren in dat centrum voor altijd op mijn buik kon schrijven tenzij ik miljonair zou worden) en trok ik bij hem in. We kenden elkaar 4 maanden.

Tegen iedereen die ernaar vroeg en er vraagtekens bij zette, haalde ik mijn schouders op en zei ik: "Je zult het maar zeker weten."

Nog geen vier maanden daarna -wij vierden ons 8 maanden jubileum- vroeg ik hem wanneer hij nou in hemelsnaam van plan was mij nou eindelijk eens een keer ten huwelijk te vragen. Hij prikte ter plekke een gat in een bierviltje en schoof dat om mijn vinger. Ergens in mei 2001 werd dat viltje vervangen door een heuse trouwring.

Dat bierviltje ben ik kwijt, helaas. Maar wat ik nog wel heb, is het kassabonnetje van dat tweepersoons dekbed. En het doosje van onze trouwringen met daarin een roosje uit mijn bruidsboeket heb ik ook nog.

Als ik het extrapoleer zitten we voor de komende 11 jaar gebeiteld. Want tegen iedereen die daar vraagtekens bij zal zetten, zal ik ik mijn schouders ophalen en zeggen: "Je zult het maar zeker weten." Want dat gevoel is in die vierduizendenachttien dagen niet veranderd.

Ik weet het nog steeds zeker. Happy Anniversary Honey. Still crazy after all these years.