Ik ga het niet winnen van Chantal Janzen

Ik sta te wachten voor het stoplicht. Achterin zitten Spelmaker en Kind aan Huis. Twee prepubers.

Spelmaker: Hé mama, jij vindt Chantal Janzen toch stom?
Ik *hartgrondig*: Ja!
Spelmaker: Waarom?
Ik: Nou gewoon, ik vind haar irritant
Spelmaker: Dat zeg je alleen maar omdat je jaloers bent! Toch, Kind aan Huis?
Kind aan Huis: Ze presenteert heel goed!
Ik: Ja hoor, en ze kan ook heel goed zingen. Maar ik vind haar een tuthola.
Spelmaker: Waarom dan?
Ik: nou, ze, ze, ze....ze is gewoon zo irritant!
Kind aan Huis: Niet!
Spelmaker: Je vindt Yolanthe toch ook erg?
Kind aan Huis: Echt?
Ik *hartgrondig*: Ja!
Spelmaker: Zie je nou wel, je bent jaloers!
Ik: En ze kan niet eens presenteren! Chantal Janzen is nog een vakvrouw, Yolanthe echt niet!
Kind aan Huis: Wel!
Ik: Echt niet!
Kind aan Huis: Ze doet heel aardig tegen de kinderen!
Ik: Okay, ze scheldt niet in een tv programma. Dat zegt niet dat ze een goede presentatrice is.
Spelmaker: Jij vindt gewoon alle mooie bekende Nederlandse vrouwen stom!
Ik: Dat is niet waar!
Spelmaker: Wie vind je dan wel leuk?
Ik: Nou, Katja Schuurmans bijvoorbeeld.
Spelmaker: Die is niet zo beroemd!
Ik *zucht*: Wel.
Ik: En Carice! Carice van Houten! Die vind ik ook leuk!
Kind aan Huis: Die is niet beroemd!
Ik *zucht*: Wel. Die kennen ze zelfs in Hollywood! En ze kan heel goed acteren. En ze is hartstikke mooi!
Spelmaker: Maar dat is niet hetzelfde als Chantal en Yolanthe!
Ik: Lieke van Lexmond dan! Die vind ik ook leuk
Spelmaker: Nee. Ook niet.
Spelmaker: Nou, Kind aan Huis, ze is gewoon jaloers, ze vindt gewoon beroemde mooie vrouwen niet leuk.
Kind aan Huis: Inderdaad.

Volkomen overtuigd van hun eigen gelijk, kijken ze tevreden naar buiten en dromen ze over Chantal en Yolanthe.

Zaterdag Repel style: dokterspost, tictac en een plasje Repel

De Bevelvoerder draait zijn vakantierooster.
Ons gezin zucht en steunt en kraakt en piept onder het geweld van deze opgave, zoals elk jaar.
We zijn gelukkig ervaren en weten dat we het ook dit jaar weer gaan overleven.
Want net als we denken dat we echt niet verder kunnen, dient het eind van het vakantierooster zich op een moment weer aan.
Het punt dat ik denk dat we het niet gaan redden, heb ik nog niet bereikt.
Wat wil zeggen dat het eind van het vakantierooster nog lang niet in zicht is.

Het is avond.
Ik heb de dag wel overleefd.
Ik zit op de bank. Ik ben bedolven onder een Wijzemans en een Draakje.
Spelmaker en Kind aan Huis bezetten de andere bank.

Zelfs de dokterpost was onder de indruk van het aantal kinderen waarmee ik aan kwam zetten om 1 kin(d) te repareren. Maar ik had er zelfs 5 op het moment dat het gebeurde. Buurtvriendje had ik nog naar huis kunnen sturen, maar ik had geen keus dan met de 4 resterende kinderen naar de dokterspost te vertrekken.

Ik heb de dienstdoende arts tot tweemaal toe de les gelezen: hoezo mij een standje geven dat ik met koters aankom.
Had ik een keuze?
Moet ik mijn 9 jarige vragen op zijn bijna 3 jarige drakonische broertje te passen samen met Kind aan Huis terwijl de pedo van de buurt nog niet gepakt is? En ik niet weet waneer ik thuis ben met de wachttijden op de dokterspost? Are you kiddin' me?
En jij hebt commentaar op het feit dat mijn bloedende-kind-met-gapende-open-wond een doosje *oh gruwel* tiktak heeft? Hoezo? Snoep is slecht? Het kind is net een week 6 en u meneer-de-vrijgezellige-net-student-af-dokter u heeft geen flauw idee wat de kracht van troost-snoep is! Flikker op. Ik bedoel, het is niet uw schuld. U weet niet zo goed waar u het over heeft.
Daarbij....
Tictac?
Heeft u een eetprobleem?

Ik ben aldus bedolven onder een Wijzemans met gerepareerde kin en Draakje.
We kijken Funniest home videao, of een variant daarvan.

Jij bent mijn mama, zegt Draakje.
Ja, zeg ik.
Ik geef een dikke kus.
Helemaal van mij, alleen van mij, vervolgt hij, en hij knuffelt me bijna dood.
Nou, zeg ik, nee.
Ik ben ook de mama van Spelmaker en Wijzemans. Ik ben van jullie alledrie!
Nou, zegt Draakje, maar ook van Kind aan Huis.
Ja, zegt Wijzemans, en van Buurtvriendje.

Nou okay zeg ik, maar dan ook van Beste Klasvriendje van Spelmaker!

Draakje (ik overdrijf echt niet, dit is wat me vanavond overkwam) legt beide handjes over mijn wangen. Hij geeft me een kus op mijn mond en kijkt me aan en zegt:

Iedereen houdt van jou.

Nou. die steek je dus in je zak.

En vervolgens komt hij de komende 2 weken weer met van alles weg omdat hij mij weer volkomen om zijn vinger heeft gewonden! Dat plasje gesmolten Repel op de grond? Dat ben ik...

Dat de tap die bureau jeugdzorg op ons heeft weer is verlengd voor 2 jaar neem ik op de koop toe...

Mijn zoon is een B(N)N'er....

Picture it.
Leiden, mei 2011.

BNN maakt opnames voor "Nu we er toch zijn".

Picture it.
Nederland 3, 7 juli 2011.
BNN zendt "Nu we er toch zijn" uit.

Bij 13 minuten 28 seconden in de uitzending.
Spelmaker, Kind aan Huis, Zus van Kind aan Huis en Vriendinnetje van Zus van Kind aan Huis.

Roepen heel hard "GOEIEMORGEN!!"

Mijn zoon is een BN'er. Een BNN'er zelfs.

Dit zou de link moeten wezen....

De Repel zegt: Niks mis op het empathievlak

Toen Wijzemans was getest op hoogbegaafdheid en wij "de" uitslag kregen, kregen we in feite 3 uitslagen.

1. Hij is niet zomaar hoogbegaafd, hij valt op alle fronten van de schaal. Dat we daar niet heel blij mee waren, hoefde ze (ze = de testende instantie) ons niet te benadrukken: wij hadden zelf liever ook een your basic, lekker gemiddelde VWO-klant gehad. Laat ik zo zeggen: wij hoopten wel op die uitslag omdat het ons beeld over hem zou bevestigen, maar wij hoopten voor het gemak van zijn leven niet op die uitslag.

2. Hij was op moment van testen een perfect leuke normale kleuter die nog in een perfect normale magische kleuterwereld leefde. Dat hij prinses wilde worden èn profvoetballer was volkomen normaal in de magische wereld van een kleuter. Ik dacht ondertussen bij mezelf: jongen, met jouw IQ kan je nagenoeg alles worden wat je wilt. Maar laat profvoetballende prinses nu nèt niet tot de mogelijkheden te behoren...die Oranjes zijn domweg niet zo progessief! (Wellicht maak je in Monaco nog een kans?)

3. Ja. Hij vertoont autistische trekjes. Maar die trekjes horen ook bij kleuter zijn. Maar hij is er op zich wel "best wel" laat mee. En daarbij is hij anders omdat hij "best wel" slim is. In dit stadium kan je het nog niet beoordelen. En hier was het zaadje van de zorgen bij mij geplant.

Waarom het antwoord ja bij 3? Onder andere omdat hij enorm laat was met false belief. Met je kunnen verplaatsen in wat anderen niet kunnen weten. Je dus kunnen verplaatsen in liegen. En je hebt dat nodig voor wederkerigheid, voor empathie. En dat zijn dingen die typisch missen in het autistische spectrum. (Sorry voor de kort door de bocht uitleg.)

Enfin. We zijn een jaar verder.

Het is een zaterdagavond. In de straat neemt de vertrokken helft van een gebroken huwelijk de kinderen mee op vakantie, samen met een nieuwe helft. De kinderen blijken wat trager te zijn in het volkomen relaxed omgaan met de nieuwe situatie, want er raakt een kind overstuur. Het kind wil niet weg bij de gebleven helft van het verbroken huwelijk. Bevelvoerder en ik hebben enigzins plaatsvervangend schamend de situatie in volle glorie mogen aanschouwen/aanhoren. Blaartrekkend!
Het kind vertrekt uiteindelijk toch. Huilend. De andere kinderen, al die tijd wachtend in de auto zijn inmiddels ook overstuur. 

En dan hoor ik boven een geluid. Ik hoor iemand huilen. Ik loop naar boven en tref Wijzemans huilend aan in de vensterbank. Hij had zijn Verkering huilend zien zitten in de auto. En hij was zo enorm verdrietig omdat hij haar en haar broer zo had zien huilen.

We hebben geknuffeld en mijn hart bloedde voor de kinderen uit de straat en stiekem was ik trots op mijn Wijzemans. Niks mis met zijn empathie en zijn wederkerigheid! Inmiddels denk ik denk ik dat hij alles kan. Zelfs profvoetballende prinses worden.

Een dag later neemt mijn vader de Daltons mee naar het strand. De hele dag. Het huis is oorverdovend stil, de hele dag. Als ze 's avonds thuis komen neem ik Draakje op schoot (ondanks factor 50 heeft hij verbrandde koontjes, zo zoet) en vraag hem hoe het was:

ikhebgezwommenenfrietgegetenenerwarenkwallenenerwaseenmeisjedatwasgebetenentoenmoestzehuilen ....en toen had hij zijn zakje starmix snoepjes aan dat huilende meisje gegeven.

Dus. Ladies and gentlemen. Repel is back. No more misses nice woman! Althans, niet meer voor mensen die ik zou moeten weren.

De Repel is back. Wij hebben een Welpje te logeren. Een Welpje van Plofje.

(De foto heeft iets te maken met nieuwe barkrukken en verpakkingen, never mind....)
(Een nieuwe bank komt er pas als Lewis het tijdelijke voor het eeuwige het verruild, never minds...)

Vrouwen hebben geen vet haar!

Dus.
Stel.
Je bent 40.
En de hormonen hebben er een mening over.
En je hebt ineens vet haar.

Ik dacht, ik ga het curen! Leek mij een briljant idee!

Nou, volgens de drogisten niet dus. ER IS NAMELIJK GEEN LADY SHAMPOO VOOR VET VET VET HAAR!

Het kan beschadigd zijn...
Het kan futloos zijn...
Het kan pluizig zijn...
Het gekleurd zijn...

Maar het kan niet.....VET zijn.

Het uiterste wat ik heb gevonden is de categorie "normaal tot vet". Nee, sorry jongens en meisjes, wat is de Ladies term voor "bagger tot vet"? Doe mij die shampoo? Die heb ik niet kunnen vinden in het schap!

Du moment ik mijn baan niet meer leuk vind, ga ik shampo's ontwerpen waar dames echt iets aan hebben! 

Of ben ik de enige dame met vet haar?

Eigenlijk is het totaal niet moeilijk

Momenteel loopt niet alles even makkelijk.
Soms lijkt alles heel moeilijk.

Ik ben toe aan vakantie, maar ik moet nog ruim 3 weken werken.
Dan heb ik -oh hiep hiep hoera- een "royale" twee weken vakantie.
Ik geloof dat ik denk dat ik zeker weet dat dat niet helemaal voldoende zal zijn.
Maar het zal voldoende moeten wezen, want meer vakantie heb ik niet.
En als er geen alternatief is, is er ook geen probleem

Er is gedoe op veel fronten.
Ik pak het aan waar het moet, ik laat het glijden waar het moet.
Laten glijden kost me moeite.
Maar ik zal moeten.
Het gaat allemaal om prioriteiten.

Mijn kinderen hebben vakantie en hebben nog ruim 3 weken te gaan.
Nog ruim 3 weken dat mama fulltime werkt en papa vakantierooster draait.
En ik wil niet allen maar de laatste twee weken van deze zomer vakantiemama zijn.

*Reality check*

Ik ben bovenal mama.
Maar zonder Daltons ben ik mama van niemand.
En zonder de Bevelvoerder ben ik De Repel niet.

Het is eigenlijk heel simpel.

Het is samen met je oudste in de regen staan op het moment dat de regen losbarst als het de hele dag te godvergeten heet is geweest.



Het is elke dag de zwaantjes fotograferen....

En dubbel en dwars genieten als Draakje een mening heeft over Familie Zwaan

Het is samen met je Bevelvoerder gaan naar een verjaardag van een collega naar De Parade en genieten van de Silent Disco en de nu al insiders joke dat je dat de "autisten disco" noemt.

Dat je samen heel vroeg weg moet gaan omdat je Smart om middernacht weer in een pompoen verandert en je uitgaanskledij in een nachthemd.
Want de volgende dag staan de Daltons om half 6 alweer te trappelen.

Dat je net op tijd was voordat de Smart in een pompoen veranderde.

Dat een lief klein meisje naar je toe komt om te vertellen dat ze iets heel mooi vindt. Je denkt nog even "mij?", maar ze bedoelt je toilet.
Dat je dan zegt dat ze dat dan maar even aan de Bevelvoerder moet gaan vertellen, want die heeft er zoooooooooooo veel uurtjes in gestoken. En dat dat meisje dat dan durft, en dan dat hoofd van de Bevelvoerder zien ....



Dat je wordt vereeuwigd in een moment met je jarige Wijzemans op een unieke manier.

En dat je vervolgens de binnenkant van je trapkast durft te fotograferen voor de Zwitserse visite van deze zomer om te laten zien dat als je heel, heel, heel, goed kijkt, je een stofzuiger, een strijkbout, een strijkplank, een printer en allerlei andere nuttige meuk kan vinden als je twee weken in mijn huisje gaat logeren!

Parg en Draak

Afgaand op zijn uitgerekende datum is Draakje verwekt op haar geboortedag. Ik noem hem liefkozend Draak, zij noemt haar dochter liefkozend Parg. Ik geloof dat zij net zo'n zwak heeft voor haar als ik voor hem.

Samen zijn ze gevaarlijk. En gevaarlijk cute.

Twee jaar geleden. 4 juli 2009.



Gisteren. 3 juli 2011.

*sigh* 

Wat zijn ze lief en fotogeniek samen. Als ze maar niet verliefd op elkaar worden en besluiten samen kinderen te bakken...

Onder formeel protest noodgedwongen akkoord

Onderstaande heb ik gezegd en geschreven in gesprekken en e-mails naar de school. Naar alle gelederen. Ik ben blij dat ik het allemaal, woord voor woord, letterlijk zo heb gezegd. Onderkoeld. Ik heb mijn gelijk gekregen omdat ze allemaal stotterden en wisten dat ik gelijk had. Maar er is niks teruggedraaid. Maar ook dat wist ik van te voren. Spelmaker heeft me gesmeekt hem niet van school te halen naar een andere school. En die smeekbede is dan ook werkelijk de enige reden dat ik dat nou juist dat niet heb gedaan.

Ik geloof best dat de kindjes uit de andere klas aardig zijn, maar waarom wordt hij van zijn vriendjes losgerukt?

Natuurlijk maakt hij vast wel weer vriendjes, maar waarom is het nodig hem te dwingen?

Jullie geven alleen geforceerde argumenten waarom het minder erg zou zijn dan ik naar onze realiteit voorspiegel, maar ik hoor nul argumenten waarom jullie het überhaupt doen. Waarom er goede redenen zijn om het wel te doen, hem als enige wegsleuren uit het hechte kliekje van 4 lieve jongens die al 5 jaar lang bij elkaar in de klas zitten

Als het kliekje niet zo hecht is in de klasdynamiek zoals jullie claimen, waarom zijn ze dan alle 4 huilend thuis gekomen? Waarom hebben de drie andere moeders mij aangesproken omdat hun zoontjes net zo verdrietig zijn als de Spelmaker omdat hij niet meer bij hen in de klas zit? Het was er niet? Die dynamiek? Nee. Die was er wel. De juffen hebben gefaald omdat ze het niet hebben gezien.

Het is in het belang van de school beter om dit te doen. Niet in het belang van mijn kind. Dat dit het belang van mijn kind juist schaadt, is voor jullie geen argument om iets te veranderen. Dat vind ik erg.

Ik ben niet gecharmeerd van het argument "als we ja zeggen tegen jou, staan morgen alle ouders op de stoep". Als jullie beslissing weloverwogen is, mag toch iedereen op de stoep staan? Dan krijgen ze te horen waarom. Maar die argumenten heb ik niet gehoord. Dus ja, dan snap ik wel dat je bang bent voor ouders op de stoep!

Pardon? Ik moet het zien als een kans voor Spelmaker? Dwingen afscheid te nemen van vriendjes en starten in een nieuwe klas waar hij nul vrienden heeft is een kans voor hem? Hij heeft niet gevraagd om deze kans, hij wil bij zijn vrienden blijven!

Ik wist van te voren dat niets wat ik zou zeggen jullie besluit zou veranderen. Jullie besluit was bij voorbaat gegoten in beton. Ongeacht of er betere argumenten waren voor iets anders. Dat maakt jullie besluit per definitie ongeldig. Of op z'n minst uitermate slecht.

Ik ben weggelopen met een uitsmijter. Ik heb het tegen de directrice en de adjudant gezegd. Ik heb het wel moeten oefenen hoor, maar ik heb het gezegd. Oh, wat een genoegdoening dat ik dit heb gezegd:

Spelmaker gaat het redden in de nieuwe klas. Het gaat goedkomen met hem. En dat heeft alles te maken met de Spelmaker zelf en helemaal niks met jullie besluit. Sterker nog. Ondanks jullie besluit.

Ik heb één argument wel gevoeld, maar ik heb ervoor gekozen dat ene ding niet te zeggen (al had ik het graag gewild in mijn emotie). Ik zei het niet in het belang van de rest van de schoolcarrière van Spelmaker en die van mijn andere twee zonen aldaar. Het was namelijk een emotioneel argument. Alle andere argumenten zouden verdedigbaar zijn geweest als ze konden en dat was waar ik op uit was. Onderstaande was mijn emotionele schreeuw die me zwak zou hebben gemaakt:

Als jullie 4 kinderen doodongelukkig maken, 4 kinderen huilend naar huis sturen, ongelukkig het jaar uitsturen, de zomer insturen en ongelukkig het nieuwe jaar insturen, en jullie kunnen niet uitleggen waarom dat een goed idee is, kan ik tot geen enkele andere conclusie komen dan dat het officiële schoolbeleid "kindje pesten" is. En hoe wil je dat rijmen met jullie Christelijke signatuur.


Ik zal jullie melden wanneer het moment gekomen is dat ik dit verhaal kan vertellen zonder de intense woede en frustratie te voelen die ik nu voel.

#ikrukhaarhoofderaf
#jufgevondenzonderhoofd

Handschrift

1. What's your name/your blogger name?
2. What's your blog's name/URL?
3. Write "The quick brown fox jumps over the lazy dog."
4. Favorite quote?
5. Your favorite song?
6. Your favorite band/singers?
7. Anything else you want to say?
8. Tag three to five other people.

Run for Kika!

Subtitel: hoe warm het was en hoe ver
(Het is ergste boek dat ik ooit voor mijn boekenlijst heb moeten lezen, maar deze zinsnede eruit is wel toepasselijk.)

Over hoe het zo kwam...
Ik wilde de dam tot dam-loop doen, maar die was helaas al vol. Ik meende toch nog een loophole te zien: ik kon nog voor het goede doel meelopen. Toen koos ik voor Kika. Maar ook dat team zat al vol. Ik sta nog wel op de reservelijst, maar heb er niet veel fiducie in. Maar toen kreeg ik een tweet van Kika. Wilde ik niet meelopen met de Run for Kika? En mezelf laten sponsoren voor het goede doel? Sinds de Den Helder - Maastricht estafette weet ik dat de combi lopen en goede doelen voor mij werken als een rode lap op een stier. Ik schreef me dus in voor de 10 kilometer bij de Run for Kika in Rotterdam.

Internetdinnetje Monique had hierop al vrij snel besloten ook aan te haken en zij zou de 5 km lopen. Vervolgens sloot Twittermaatje Dave ook aan voor de 10 km. Wij liepen afgelopen zondag met z'n drieën in Rotterdam. Alledrie in ons eigen tempo. Het leuke was dat Dave en ik net op tijd arriveerden om Monique te zien finishen.

Ik ben niet zo goed in zelfportretten maken geloof ik, Monique is er half vanaf gevallen. En die extra kin en wangen heb ik in het echt ook niet.

Over hoe ver het was...
Dat kon mijn GPS horloge mij vertellen. Twee rondjes van 5 kilometer rond de plas.



Over hoe heet het was...
Dat kon het KNMI me vertellen. Heet genoeg om zowat oververhit bij de finish te komen. Het was minimaal 26 graden en benauwd. Ik had me voorgenomen gewoon "te finishen" en als ik me niet lekker zou voelen zou ik een tandje langzamer gaan. Hmpf, mijn eer te na. 53'54" werd het volgens mijn GPS-horloge over die 10,12 kilometer. 5'19" de kilometer. Oh, wat hou ik ondanks mijn collega van het romantische hardlopen van mijn gadgets!

Over waar we het voor deden...
Ik ben gesponserd door familie, collega's en logdinnetjes. Ja, ze gaven voor Kika, maar het voelde stiekem ook persoonlijk heel fijn: ik ben jullie enorm dankbaar! Jullie mogen trouwens 1 keer raden welk logdinnetje zelfs een heel logje wijdde aan mij en deze run om maar zoveel mogelijk op te halen. En het is schokkend dat de enorme bijdrage uit Zwitserland nog ergens interbankair zweeft...

Het leidde voor mij tot dit.




En Rotterdam heeft met zijn ruim 1700 lopers meer dan 187.000 euro opgehaald. Na 4 Run for Kika's in Nederland staat de teller op een half mijloen...Nog 4 maanden naar de New York marathon. Er kan nog meer bij.

Een bijzondere ontmoeting: Last stop Amsterdan versus Afghanistan

Zaterdagavond om 7 uur 's avonds lokale tijd sta ik te wachten bij de gate op het vliegveld van Ottawa. Ik ga naar huis. En ik maak een foto. Ik maak namelijk altijd foto's. Ik maak drie soorten foto's: foto's voor het mooie, foto's voor de log en foto's voor de kinderen.

Ik heb me een rotje gefotografeerd voor de kinderen in Ottawa. Zo ziet het er daar uit jongens, anders hè?

     

 

Bij de gate maakte ik een foto van de kist die mij over de oceaan zou gaan vliegen. Gewoon, om te laten zien aan de jongens.



Ik ga zitten en ik wacht tot ik mag boarden...als ik een vriendelijke stem hoor.
"This is your hobby?"
Ik kijk haar aan. Ze kijkt mij aan.
Ik ga direct naast haar zitten.
"Yeah, sort of, but this for my boys, to show them where mommy's been."

We wisselen wat oppevlakkigheden uit, maar we hebben elkaar gevonden.
Gek he? Binnen een seconde was het gebeurd.

Op een moment stel ik de vraag der vragen.
"Is Frankfurt your final destination?"
Nope, ik wist natuurlijk ergens wel dat dat niet zo was.
Ze vertelt...

Begin jaren negentig is ze gevlucht uit Afghanistan.
Het was voor die tijd "so peaceful". Ze woonde bij haar familie en volgde een opleiding tot arts.
Afghanistan was zo mooi. Maar toen moest ze vluchten.
(Ik hoef geen geschiedkundige te zijn om te weten waar ze voor moest vluchten.)
Ze woont in Canada maar heeft haar opleiding tot specialist nooit af kunnen maken in het westen.
De regels zijn anders. Zeker als je vluchteling bent.
Ze heeft al 20 jaar een schuldgevoel dat ze is gevlucht (met haar ouders) en haar familie heeft achtergelaten. In de steek heeft gelaten.
Zij zat in Canada en toen kwam de oorlog.
Haar cynische woorden snijden nog steeds door mijn ziel: but the A.mercans were even worse than the Ru.ssians."
Is het de waarheid? Ik weet het niet.
Het is in ieder geval de waarheid voor haar familie.

Dus nu was ze op weg naar Afghanistan.
Ik zou van Frankfurt door gaan naar Amsterdan, zei naar Bahrein. En dan door.
Ze zou er 2 maanden blijven.
Om te kijken of ze kon zorgen dat haar familie hun land en hun bezittingen terug zouden kunnen krijgen.
Een vrouw alleen.
Zo sterk.
Alleen. Niet getrouwd en geen kinderen.
En geen goede baan.
Omdat haar leven er begin jaren '90 anders uit zag dan dat van mij.

Vanuit mijn business class 'pod' blijf ik mijmeren.
Ik schrijf mijn voornaam en mijn mailadres op een papiertje samen met de woorden dat ik haar zo enorm waardeer en bewonder.
Ik loop naar achteren en vindt haar. Ik geef haar mijn briefje.
De volgende ochtend mag ik als luxe business class vlieger als eerste in de bus naar de gate.
Ik vecht als een tokkie om de plek naast mij vrij te houden.
Het lukt.
Ze glimlacht als ze naast me komt zitten.

Dan durf ik te vragen:
"May I take your picture? I want to tell my oldest son about you."

Iemand die moet staan interrupeert:
"I am sorry for eavesdropping: I can take a picture of the two of you?"

Zij zegt tegen me: "....only for personal use!"

Bij deze. Persoonlijker dan dit kan mijn log bijna niet worden.

Overzeeig

Voor iemand die wat aan de vliegangsterige kant is, zoals ik, vlieg ik te veel. En deze keer stond er weer een trip gepland naar de andere kant van de plas. Nu was de policy bij deze trip gelukkig dat de vlucht dusdanig lang is en de trip dusdang kort, dat ik daar alleen effectief kon zijn als ik uitgerust zou arriveren. En hetzelfde verhaal gold voor de terugreis. Rapunzeltje maakte een vreugdedansje en vloog business class!

Heeft iemand weleens Canadian Airlines gevlogen? Check it out....de Canadezen noemen het "pods". Ik waande me als het ware op Deep Space 9* of iets dergelijks! De stoel kon volledig waterpas en ik kon slapen. Ik stond op het randje van mezelf kapot te schamen, zo luxe. Op het randje dan he, uiteindelijk schaamde ik me niet. Sterker nog: ik genoot schaamteloos.
*Star Trek....sorry

Ottawa is niet echt mooi. Maar wel enorm bijzonder anders-dan-Rapunzeldorp.

Ik kon Wijzemans en Draakje melden dat ik het neefje van Takel* heb gezien!
*Tow Mater uit de film Cars

Ik zocht het kleinste lunchgerechtje uit dat ik op de kaart kon vinden. Dus. Kleintje lunch. *kuch* En naar goed gebruik van @Nicollekebolleke fotografeer ik dat. En publiceer ik dat. De Canadezen vonden het schitterend.

Mijn baas stuurt me bij elke trip een sms. Of ik me een beetje wil inhouden met schoenen kopen. Nu kon ik hem berichten dat ik nul paar had gekocht, hoe knap. Ik had alleen maar een tasje gekocht. Bij een dame die ze zelf maakt van oude kledingstukken. Echt supermooi. Ik had een modelletje uitgekozen en vertelde dat mijn vlucht later de middag ging. Toen ze "Amsterdam" hoorde maakte ze een sprongetje en sprak ze Nederlands terug: haar ouders kwamen uit Voorburg.

Hemel, wat hebben we gezellig staan kletsen! Haar trots: het Tulp-model!

DE TAS. Met op de achtergrond het parlement van Canada. Het is maar wat je belangrijker vindt op de foto...tas vs parlement...

Wachtend op mijn vlucht terug op weg naar mijn pod raak ik in gesprek met iemand met een bijzonder verhaal. Het hele verhaal is voor een volgend logje. Feit is dat zij een huis heeft in Rapunzeldorp als ze het nodig heeft en ik in Ottawa, als ik het nodig heb. De komende twee maanden is het niet zeker of ze internet heeft.

Kijkend naar mijn scherm vanuit mijn pod zie ik dit

Kijkend naar buiten zie ik dit.

Ik bedien mijn stoel naar standje waterpas (planking) en ben door het business class ontbijt geslapen als ik aankom...

Leaving on a jetplane

Ik had ongelijk

Picture it, Rapunzeldorp. 2006. Mijn argumentatie was zo sterk, daar was geen speld tussen te krijgen:

"Schat, we hebben het al druk met twee. Met een derde wordt het niet zo gek veel drukker. We hebben al twee locaties, school en crèche, met een derde komt daar niet een derde locatie bij, we houden gewoon wat langer die situatie met twee locaties."

Ik vond het persoonlijk ijzersterk. En de Bevelvoerder dacht ook dat ik een punt had. Ik had hem overtuigd.

Maar. Ik. Had. Zo. Ongelofelijk. Ongelijk.

Wij maakten niet zomaar een kindje, wij maakten een Draakje. Ik zeg weleens dat als hij de eerste was geweest, hij enigkind was gebleven. I kid you not. Hij is van de categorie "ik spring gierend van de lach van tafel en zie maar dat je me vangt. En succes ermee".  Enfin, jullie weten het. Ik heb vaak genoeg over zijn kapriolen gelogd. "Hier gaan jullie nog veel mee te stellen krijgen!" is een opmerking die wij vaak horen.

Maar. Stel je voor. Steek je wijsvinger omhoog. Da's de wijsvinger van Draakje. Maak vervolgens met je andere vinger een draaiende beweging om die vinger. Dat ben ik. Volkomen kansloos om zijn vingertje gewonden.

By rapunzeltje at 2011-06-13

De hele avond bij je collega op schoot bij Iron Maiden

Op werk pesten ze me met P.
P en ik gieren sympatisch snoeihard door de bocht. We kunnen uuuuuuren vollullen en we kunnen nog harder met elkaar lachen.
Maar we moeten het niet over politiek hebben, want dan wordt het nasty.
Maar als we dan even botsen, beginnen we gewoon over muziek en is alles weer pais en vree tussen ons.
En zo niet dan toch.
We zijn geen directe collega's: op personeelsfeestjes valt ons gedrag dus nogal op.
Een avondje samen vertrekken van een feestje heeft me ooit twee jaar opmerkingen gekost.

P en ik lachen erom. We lullen over zijn vriendinnetjes en de problemen op dat vlak en ik lul over mijn onzekerheden en de problemen op dat vlak. P en ik weten wel beter. Platonischer dan wij komt in dit universum niet voor. Maar man oh man, wat zijn we dol op elkaar. Als ik Wijzemans was, zou hij zomaar mijn Draakje geweest kunnen zijn.

Goed. Rode draad. Gisteren gingen wij samen naar Iron Maiden. (In december gaan we samen naar Purple! Sorry, rode draad...)

Voor mij jeugdsentiment, Maiden. Ik was er bij in 1986, in de Groenoordhallen bij de Caught Somewhere in Time Tour. Mijn aller-, allereerste rockconcert. Ik was 15. Ik schrijf deze regel met een snik in mijn keel, dat begrijpen jullie.
Voor hem goede smaak. Hij was er toen niet bij, maar hij kent de historie....en hij waardeert het.

We gaan zitten. We hebben hele goede plekken. Op de eerste ring.

Ware. Het. Niet. Dat.

Naast mij zit een man die zo bizar dik is, dat ik het bijna niet kan uitleggen, zo dik. Hij kan zijn armen niet over elkaar leggen over zijn buik. De vingers raken elkaar net. Hij moet letterlijk zijn buik verleggen om mij in staat te stellen om maar de helft van mijn stoel in bezet te nemen.

Ik: "P, vind je het erg dat ik de hele avond heul erg dicht tegen je aan kom zitten?"

Die avond blijkt waarom ik terecht zoveel van P hou. Hij en ik hebben de hele avond veel te dicht tegen elkaar aan gezeten. En we hebben allebei met onze über-dikke vriend gebabbeld.

's Avonds in de auto bij het afscheid kijken we elkaar aan.

Te weinig oude nummers, vind je niet?